II FW 12/13

TEZY W sytuacji, gdy obie strony postępowania w przedmiocie właściwości jednostek samorządu terytorialnego są zgodne co do właściwości rzeczowej jednej ze stron, nie zachodzi spór kompetencyjny, o którym mowa w art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) ani w formie sporu pozytywnego, ani w formie sporu negatywnego, a zatem wniosek o rozstrzygniecie takiego pozornego sporu, złożony na podstawie art. 15 § 2 in fine p.p.s.a., podlega oddaleniu jako bezzasadny. SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska–Nowacka, Sędziowie NSA Stanisław Bogucki (sprawozdawca), NSA Sławomir Presnarowicz, Protokolant Janusz Bielski, po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej wniosku Wójta Gminy Czarna z dnia 29 sierpnia 2013 r. o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Wójtem Gminy Czarna a Marszałkiem Województwa Podkarpackiego i Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Rzeszowie w przedmiocie wskazania organu właściwego do wydania decyzji w zakresie umorzenia odsetek od nieterminowo uiszczonej opłaty eksploatacyjnej postanawia: 1) umorzyć postępowanie w części dotyczącej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie, 2) oddalić wniosek w pozostałej części. UZASADNIENIE 1. We wniosku z dnia 29 sierpnia 2013 r. wniesiono o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Wójtem Gminy Czarna (dalej w skrócie: Wójt) a Marszałkiem Województwa Podkarpackiego z siedzibą w Rzeszowie (dalej w skrócie: Marszałek Województwa), poprzez wskazanie Wójta, jako organu właściwego do załatwienia sprawy dotyczącej umorzenia odsetek od zaległości podatkowej wynikającej z niezapłacenia przez stronę opłaty eksploatacyjnej za wydobycie kopaliny ze złoża. Jako uczestników postępowania wskazano Marszałka Województwa oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie (dalej w skrócie: SKO lub Kolegium). Jako podstawę wniosku powołano art. 4 w związku z art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: p.p.s.a.). 2. Spór pomiędzy organami wskazanymi we wniosku zaistniał na tle następującego stanu faktycznego i prawnego: 2.1. Decyzją z dnia 28 lutego 2013 r., nr [...], po rozpoznaniu wniosku z dnia 31 stycznia 2013 r., Wójt odmówił P. J. i A. J. - wspólnikom spółki cywilnej Kopalnie [...] J. z siedzibą w P. (dalej: podatnicy) - umorzenia zaległych odsetek naliczonych od nieterminowo uiszczonej opłaty eksploatacyjnej. Jako podstawę prawną powołano art. 67a § 1 pkt 1 związku z art. 67b § 1 pkt 3 lit. a/ oraz art. 207 i 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: o.p.) oraz § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie właściwości organów podatkowych (Dz. U. Nr 165, poz. 1371 ze zm.; dalej: rozporządzenie MF). 2.2. Decyzją z dnia 9 kwietnia 2013 r., nr [...], Kolegium na skutek wniesionego odwołania uchyliło ww. decyzję w całości i umorzyło postępowanie przed organem pierwszej instancji. Jako podstawę prawną powołało art. 233 § 1 pkt 3 w związku z art. 67a § 1 pkt 3 o.p. i § 15 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia MF. W uzasadnieniu SKO podało, że odwołanie zasługiwało na uwzględnienie, jednak z innych przyczyn niż podniesiono w jego uzasadnieniu. Przedmiotem postępowania podatkowego toczącego się przed Wójtem, a obecnie również przed SKO, była sprawa umorzenia odsetek od górniczej opłaty eksploatacyjnej nieuiszczonej w terminie. Opłata ta została wymierzona podatnikom decyzją Marszałka Województwa z dnia 17 sierpnia 2012 r., nr [...], na podstawie art. 138 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2011 r. Nr 163, poz. 981 ze zm.; dalej w skrócie: ustawa - Prawo geologiczne i górnicze). Zgodnie z tą decyzją, w przypadku nieuiszczenia opłaty w terminie (w odpowiednich częściach, na rachunek Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej oraz Urzędu Gminy Czarna), powstaje z mocy art. 53 § 1 o.p. obowiązek uiszczenia odsetek za zwłokę, bez wezwania organu (art. 55 § 1 o.p.). Status tych odsetek reguluje nadto art. 359 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.; dalej w skrócie: k.c.), jako odsetek wynikających z decyzji właściwego organu. Zdaniem Kolegium, opłata eksploatacyjna, co trafnie stwierdzono w ww. decyzji Marszałka Województwa, jest w części przypadającej gminie na podstawie art. 141 ust. 1 ustawa - Prawo geologiczne i górnicze, niepodatkową należnością budżetu jednostki samorządu terytorialnego (gminy). Znajdują do niej zatem zastosowanie z mocy art. 2 § 1 pkt 1 o.p. przepisy Ordynacji podatkowej. Właściwość organów udzielających ulg płatniczych w zobowiązaniach podatkowych określa § 15 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia MF. Zgodnie z tym przepisem, organy podatkowe, które na podstawie odrębnych przepisów są właściwe do ustalania lub określania zobowiązań z tytułu niepodatkowych należności budżetowych, są właściwe w sprawach umarzania w całości lub w części zaległości podatkowych i odsetek za zwłokę - bez ograniczenia kwoty. SKO podkreśliło, że odsetki za zwłokę w uiszczeniu opłaty prolongacyjnej za wydobycie kopaliny ze złoża za I półrocze 2012 r. wynikały z decyzji określającej opłatę eksploatacyjną wydanej przez Marszałka Województwa. Przepis § 15 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia MF wiąże właściwość organu pierwszej instancji, działający w sprawie umorzenia odsetek z właściwością do określenia zobowiązania (tj. z właściwością marszałka województwa), a nie z właściwością organu, na rachunek którego należność powinna zostać wpłacona (tj. wójta). Na podstawie art. 13 § 1 pkt 1 o.p. organem podatkowym właściwym do procedowania w sprawie o umorzenie odsetek od opłaty eksploatacyjnej był zatem Marszałek Województwa. Reasumując, Kolegium stwierdziło, że skoro w sprawie właściwym rzeczowo do rozpatrzenia podania o ulgę płatniczą był Marszałek Województwa, decyzja Wójta została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 1 o.p. Z tych względów decyzja Wójta w postępowaniu odwoławczym podlegała uchyleniu, a poprzedzające jej wydanie postępowanie prowadzone przez organ niewłaściwy rzeczowo - umorzeniu. 2.3. Pismem z dnia 24 maja 2013 r., [...], Wójt przekazał Marszałkowi Województwa jako właściwemu organowi w sprawie ww. wniosek podatników o umorzenie odsetek od zaległości pieniężnej wynikającej z niezapłacenia w terminie opłaty eksploatacyjnej za wydobycie kopaliny ze złoża "R." w I półroczu 2012 r., w części stanowiącej dochód Gminy C., której wysokość została określona w decyzji Marszałka Województwa z dnia 17 sierpnia 2012 r., nr [...]. 2.4. W piśmie z dnia 12 czerwca 2013 r., nr [...], skierowanym do Wójta, Marszałek Województwa stwierdził, że będąc organem właściwym do wydania ww. decyzji określającej wysokość należnej opłaty eksploatacyjnej za wydobycie kopaliny nie mógł jednak rozpatrzyć wniosku podatników o umorzenie odsetek od powstałej zaległości podatkowej, do których stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej. Jako organ niewłaściwy rzeczowo w sprawie był zmuszony do przekazania ww. wniosku Wójtowi w trybie art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013, poz. 26; dalej w skrócie: k.p.a.) w związku art. 142 ust. 1 i 2 ustawy - Prawo geologiczne i górnicze. W uzasadnieniu swojego stanowiska Marszałek Województwa podał, że nie można podzielić poglądu zawartego w ww. decyzji Kolegium. Z dniem 1 stycznia 2002 r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 110, poz. 1190), które w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, także w orzecznictwie sądów (zob. wyroki WSA w Warszawie: z dnia 25 listopada 2008 r., VI SA/Wa 1611/08; z dnia 6 września 2011 r., VI SA/Wa 1278/11), określiły właściwość rzeczową organów administracji w zakresie opłat eksploatacyjnych. Dotyczy to również przepisów obowiązującej ustawy - Prawo geologiczne i górnicze, na podstawie których wydana została ww. decyzja Marszałka Województwa. Marszałek Województwa zaakcentował, że choć rozważania w cytowanych orzeczeniach dotyczą przepisów, w szczególności art. 84 ust. 2, 9 i 10 oraz art. 87 ust. 1 i 2, nieobowiązującej już ustawy Prawo geologiczne i górnicze z dnia z dnia 4 lutego 1994 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 228, poz. 1947 ze zm.), to ww. przepisy mają tożsamą treść z przepisami art. 134 ust. 1, art. 138 oraz art. 142 ust. 1 i 2 obowiązującej ustawy - Prawo geologiczne i górnicze. Tym samym stanowisko Marszałka, poparte niebudzącym wątpliwości orzecznictwem sądowym, jest takie, że organ koncesyjny (Marszałek Województwa) nie jest właściwy w sprawach określonych w Ordynacji podatkowej. W myśl art. 142 ust. 1 i 2 ustawy - Prawo geologiczne i górnicze organami właściwymi w takich sprawach są wierzyciele, którzy posiadają uprawnienia organów podatkowych. 2.5. W uzasadnieniu wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego Wójt m.in. podał, że podziela stanowisko przedstawione przez Marszałka Województwa, że właściwym organem w sprawie jest Wójt. Ponadto Wójt dodał, że w konsekwencji faktu niezaskarżenia przez żadną ze stron postępowania decyzji wydanej przez SKO dnia 9 kwietnia 2013 r. powstał spór kompetencyjny, którego rozstrzygnięcie przez Naczelny Sąd Administracyjny stało się konieczne. 3. W odpowiedzi na wniosek Marszałek Województwa wniósł o uznanie Wójta, jako organu właściwego do załatwienia sprawy. W uzasadnieniu swojej odpowiedzi powtórzył w całości swoją argumentację zawartą w piśmie z dnia 12 czerwca 2013 r. skierowanym do Wójta. 4. W odpowiedzi na wniosek SKO – określając przedmiot sprawy jako "spór pozytywny o właściwość pomiędzy Wójtem Gminy (...) a Marszałkiem Województwa (...) w sprawie odmowy umorzenia odsetek za zwłokę z tytułu opłaty eksploatacyjnej" - wniosło o oddalenie wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego. W uzasadnieniu SKO podało, że błędnie przyjął Wójt, że doszło do sporu o właściwość, skoro już w samym wniosku stwierdził, że w jego ocenie, podobnie jak i Marszałka Województwa, to Wójt jest właściwy do załatwienia sprawy; "nie istnieje zatem żaden spór o właściwość, gdyż ze sporem o właściwość można mieć do czynienia tylko wówczas, gdy obydwa organy uznają się równocześnie za właściwe albo niewłaściwe, a tak w toczącej się sprawie nie jest". Kolegium zwróciło uwagę, że "pod względem formalnym nic nie stoi na przeszkodzie w ponownym wydaniu przez Wójta decyzji, jeżeli dojdzie on do przekonania, że w sprawie powinien procedować (a taki pogląd wyraził we wniosku). NSA w sprawie sporu o właściwość nie może zastępować rozstrzygnięć zapadających w zwykłym toku instancji administracyjnych. Wydając jednak taką decyzję, Wójt będzie musiał liczyć się, co naturalne, z ewentualną ponowną kontrolną instancyjną Kolegium". Zdaniem Kolegium, "nie można także pominąć błędu Wójta w formułowaniu petitum wniosku o rozstrzygnięcie sporu, gdyż w mniemaniu tego organu występuje on jako, a więc osoba prawna prawa publicznego. W ocenie Kolegium, konstrukcja sporu wyklucza, aby gmina o cokolwiek wnosiła lub inicjowała proces przed NSA. O ile ta wadliwość nie zostanie przez Wójta usunięta, w ocenie Kolegium zachodzi tytuł do odrzucenia wniosku z powodu niedopuszczalności. Błędnie też we wniosku Kolegium zostało wskazane jako. O ile Kolegium ma jakikolwiek status w postępowaniu w sprawie, to chyba może być tylko jego uczestnikiem". 5. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 13 grudnia 2013 r. pełnomocnik wnioskodawcy cofnął wniosek w części dotyczącej Kolegium, zaś w pozostałej części wniosek podtrzymał, zaznaczając że w rozpatrywanym przypadku mamy do czynienia ze sporem pozytywnym między organami samorządu terytorialnego, tj. Wójtem i Marszałkiem Województwa. 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6.1. W myśl art. 4 w związku z art. 15 § 1 pkt 4 oraz art. 15 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga (z zastrzeżeniem art. 22 § 1 pkt 1-4 k.p.a.) spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej (na temat pojęcia, przedmiotu i rodzaju sporów kompetencyjnych, a także sporów o właściwość – zob. np. J. Jagoda, Sądowa ochrona samodzielności jednostek samorządu terytorialnego, Lex 2011; por. także K. Teszner, Administracja podatkowa i kontrola skarbowa w Polsce, Warszawa 2012, s. 189-190). Przez spór kompetencyjny należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia sprawy (spór pozytywny) albo, gdy każdy z organów uważa się za niewłaściwy do załatwienia tej sprawy (spór negatywny). Warunkiem wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny merytorycznego orzeczenia w przedmiocie sporu jest istnienie sporu kompetencyjnego w znaczeniu prawnym. Spór taki może powstać w sprawie załatwianej przez organy administracji, należącej do spraw z zakresu administracji publicznej. Ze sporem kompetencyjnym mamy do czynienia wtedy, gdy istnieje materialnoprawna podstawa do załatwienia konkretnej sprawy administracyjnej przez organ administracji publicznej. 6.2. W pierwszej kolejności należy zatem rozstrzygnąć, czy istnieje materialnoprawna podstawa do załatwienia konkretnej sprawy administracyjnej przez organ administracji publicznej. Zgodnie z art. 133 ust. 1 ustawy – Prawo geologiczne i górnicze, podatnicy uzyskali koncesję od Marszałka Województwa na wydobywanie kopalin ze złóż (na podstawie art. 22 ust. 4 ww. ustawy) i powinni byli wnosić opłatę ustalaną w koncesji jako iloczyn stawki opłaty oraz wyrażonej w kilometrach kwadratowych powierzchni terenu objętego koncesją. W myśl art. 141 ust. 1 ww. ustawy wpływy z tytułu ww. opłat w 60% stanowią dochód gminy, na terenie której jest prowadzona działalność, a w 40% dochód Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. 6.2.1. Wobec stwierdzenia, że podatnicy (przedsiębiorca) nie dokonali wpłaty opłaty w terminie albo dokonali wpłaty w wysokości innej niż należna, organ koncesyjny (tu: Marszałek Województwa) był uprawniony w drodze decyzji, określić wysokość należnej opłaty, stosując stawkę obowiązującą w okresie rozliczeniowym, którego opłata dotyczy (art. 138 ww. ustawy). Opłata ta została wymierzona podatnikom ww. decyzją Marszałka Województwa z dnia 17 sierpnia 2012 r. Zgodnie z tą decyzją, w przypadku nieuiszczenia opłaty w terminie (w odpowiednich częściach, na rachunek Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej oraz Urzędu Gminy C.), powstaje z mocy art. 53 § 1 o.p. obowiązek uiszczenia odsetek za zwłokę, bez wezwania organu (art. 55 § 1 o.p.). Status tych odsetek reguluje nadto art. 359 § 1 k.c., jako odsetek wynikających z decyzji właściwego organu. 6.2.2. Z uwagi na to, że podatnicy złożyli wniosek o umorzenie odsetek za zwłokę od należnej Gminie części opłaty eksploatacyjnej za wydobycie kopaliny ze złoża za I półrocze 2012 r. konieczne było rozstrzygnięcie, po pierwsze, jakie przepisy są stosowane do ww. opłat, po drugie, komu przysługują uprawnienia organów podatkowych określone w tych przepisach, a po trzecie, jakie podmioty posiadają status wierzycieli. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, który podzielił w ten sposób stanowisko Wójta oraz Marszałka Województwa, odpowiedzi na ww. pytanie znajdują się w art. 142 ustawy – Prawo geologiczne i górnicze. Po pierwsze, do ww. opłat stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące zobowiązań podatkowych. Po drugie, określone tymi przepisami uprawnienia organów podatkowych przysługują wierzycielom. Po trzecie, wierzycielami są odpowiednio gmina, powiat oraz Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. Spośród organów jednostek samorządu terytorialnego wymienionych we wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego status wierzyciela posiada zatem gmina. Takiej nomenklatury użył ustawodawca w art. 142 ustawy – Prawo geologiczne i górnicze nie tylko wobec gminy, ale również w stosunku do powiatu oraz Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. Nie jest to prawidłowa regulacja, stąd uzasadnione są wątpliwości Kolegium sformułowane w odpowiedzi na wniosek. Należy jednak przyjąć, że wierzycielami będą odpowiednio organy ww. jednostek samorządu terytorialnego, tj. wójt oraz w praktyce raczej starosta (co do starosty jako organu powiatu ustawa o samorządzie powiatowym zawiera jednak regulację sprzeczną, ponieważ wprost wymienia jako organy powiatu tylko radę powiatu i zarząd powiatu), a także Prezes Zarządu Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej (art. 142 ust. 3 ww. ustawy). Wprawdzie nie należy to do sprawy, ale warto zwrócić uwagę, że ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 595 ze zm.) w art. 8 wymienia tylko dwa organy powiatu: są nimi rada powiatu i zarząd powiatu. Z niezrozumiałych przyczyn nie zalicza tym samym do organów powiatu starosty, który jest przewodniczącym zarządu (zob. art. 26 ust. 2 ustawy), kieruje bieżącymi sprawami powiatu oraz reprezentuje powiat na zewnątrz (art. 34 ustawy). Należy podkreślić, że ustawa o samorządzie powiatowym nie jest w tym względzie konsekwentna, bowiem w innym miejscu (zob. art. 89) wbrew treści zawartej w art. 8 ww. ustawy, uznaje jednak starostę jako organ powiatu (zob. C. Martysz, Komentarz do art. 8 ustawy o samorządzie powiatowym, w: R. Cybulska, J. Glumińska-Pawlic, J. Jagoda, C. Martysz, M. Taniewska-Banacka, A. Wierzbica, Ustawa o samorządzie powiatowym. Komentarz, red. B. Dolnicki, ABC 2007 Lex). 6.2.3. Zajmując stanowisko w zakresie stosowania przepisów Ordynacji podatkowej, która zawierałaby materialnoprawną podstawę do załatwienia rozpatrywanej sprawy administracyjnej przez organ administracji publicznej, należy zauważyć, po pierwsze, że według art. 3 pkt 8 o.p., ilekroć w Ordynacji podatkowej jest mowa o niepodatkowych należnościach budżetowych - rozumie się przez to niebędące podatkami i opłatami należności stanowiące dochód budżetu państwa lub budżetu jednostki samorządu terytorialnego, wynikające ze stosunków publicznoprawnych, zaś po drugie, według art. 2 § 2 o.p., jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, przepisy działu III Ordynacji podatkowej stosuje się również do opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa, do których ustalenia lub określenia uprawnione są inne organy, niż organy podatkowe. Możliwość odpowiedniego stosowania w przypadku wydania decyzji przez Wójta dotyczącej m.in. umorzenia odsetek opłaty eksploatacyjnej (art. 67a i art. 67b o.p.), jest przewidziana przez ustawodawcę w art. 142 ustawy – Prawo geologiczne i górnicze. Przepis ten przewiduje, że do opłat, o których mowa w dziale VII ustawy - Prawo geologiczne i górnicze (tj. od art. 133 do art. 143) stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące zobowiązań podatkowych (a więc działu III tej ustawy, tj. od art. 21 do art. 119). Skoro określone w art. 142 ustawy – Prawo geologiczne i górnicze uprawnienia organów podatkowych przysługują wierzycielom, (o których mowa w art. 142 § 1 i 2 tej ustawy), tj. m.in. Wójtowi, ale nie Marszałkowi Województwa, to owo odpowiednie stosowanie winno zostać uwzględnione przy interpretacji przepisów Ordynacji podatkowej (m.in. art. 67a i art. 67b), aby regulacja zawarta w art. 142 ustawy - Prawo geologiczne i górnicze była możliwa do wykonania, a nie powoływać się na stosowanie wprost § 15 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia MF, tj. aktu wykonawczego do Ordynacji podatkowej. Sposób, w jaki winno nastąpić odpowiednie zastosowanie przepisu, uzależniony jest bowiem od oceny charakteru instytucji prawnych regulowanych zarówno przez przepis odsyłający do odpowiedniego stosowania danej normy, jak i przez przepis, który ma być odpowiednio zastosowany. Odpowiednie stosowanie określonych przepisów w zależności od przedmiotu regulacji prowadzić może do stosowania tych przepisów wprost (w ich bezpośrednim brzmieniu), zastosowania ich z odpowiednimi modyfikacjami w stosunku do regulacji, która ma być odpowiednio zastosowana lub do odmowy zastosowania przepisu z uwagi na określone różnice. Odpowiednie stosowanie prawa może zatem prowadzić do wniosku, że pewne unormowania przepisu, do którego nastąpiło odesłanie znajdują zastosowanie do instytucji regulowanej przez przepis odsyłający, inne natomiast nie mogą znaleźć takiego zastosowania. 6.3. Z uwagi na to, że istnieje materialnoprawna podstawa do załatwienia konkretnej sprawy administracyjnej przez organ administracji publicznej, istotne jest ustalenie, czy w rozpatrywanym przypadku mamy do czynienia z istnieniem sporu kompetencyjnego w rozumieniu ww. przepisów p.p.s.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w konkretnej sprawie nie ma sporu między Wójtem a Marszałkiem Województwa. Każdy z ww. organów uważa bowiem Wójta za właściwego do załatwienia sprawy dotyczącej umorzenia odsetek od zaległości podatkowej wynikającej z niezapłacenia przez stronę opłaty eksploatacyjnej za wydobycie kopaliny ze złoża. Nie można przyjąć, że w konkretnej sprawie istnieje spór pozytywny, tak jak określa go Wójt na rozprawie przed NSA w dniu 13 grudnia 2013 r. oraz Kolegium w odpowiedzi na wniosek, określając przedmiot sprawy jako: "spór pozytywny...". Jak już powyżej nadmieniono, ze sporem pozytywnym mamy do czynienia wówczas, gdy dwa organy administracji publicznej uznają się jednocześnie za właściwe do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Rozstrzygnięcie takiego sporu ma zapobiegać sytuacji, w której w tożsamej sprawie toczyłyby się dwa postępowania i zapadłyby dwa orzeczenia. W niniejszej sprawie za właściwy do rozpoznania i rozstrzygnięcia jest natomiast uważany jedynie jeden organ jednostki samorządu terytorialnego, tj. Wójt, który również podziela takie zapatrywanie. Tym bardziej w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi sytuacja sporu negatywnego, bowiem o takim sporze można mówić tylko wówczas, gdy każdy z organów uważa się za niewłaściwy do załatwienia tej sprawy. Wójt może zatem wydać decyzję, o którym mowa w ww. wniosku podatników o umorzenie odsetek od zaległości pieniężnej wynikającej z niezapłacenia w terminie opłaty eksploatacyjnej, która może zostać zweryfikowana przez Kolegium oraz przez WSA w Rzeszowie i NSA na skutek zaskarżenia jej przez podatników albo prokuratora. Na potrzeby postępowania podatkowego ustawodawca utrzymał w mocy przepisy k.p.a. dotyczące udziału prokuratora w tym postępowaniu (art. 3 § 1 pkt 2 k.p.a.). W postępowaniu podatkowym prokuratorowi przysługują zatem identyczne uprawnienia jak w postępowaniu administracyjnym (są one określone w art. 182–189 k.p.a.), z uwzględnieniem jednak specyfiki postępowania w sprawach podatkowych regulowanych przepisami ordynacji podatkowej (na ten temat – zob. B. Pahl, Współuczestnicy w procedurach podatkowych, Lex 2013). Należy zauważyć, że w postępowaniu przed sądami administracyjnym podstawę prawną dla działania prokuratora zawiera art. 8 p.p.s.a., według którego prokurator może wziąć udział w każdym toczącym się postępowaniu, a także wnieść skargę, skargę kasacyjną, zażalenie oraz skargę o wznowienie postępowania, jeżeli według jego oceny wymagają tego ochrona praworządności lub praw człowieka i obywatela; w takim przypadku przysługują mu prawa strony. Reasumując powyższe rozważania należy skonkludować, że w stanie faktycznym sprawy kluczową okolicznością jest zgodność Marszałka Województwa i Wójta co do właściwości rzeczowej tego ostatniego, a zatem rekonstrukcja normy prawnej koniecznej dla wydania rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do stwierdzenia, że w sytuacji, gdy obie strony postępowania w przedmiocie właściwości jednostek samorządu terytorialnego są zgodne co do właściwości rzeczowej jednej ze stron, nie zachodzi spór kompetencyjny, o którym mowa w art. 4 p.p.s.a. ani w formie sporu pozytywnego, ani w formie sporu negatywnego, a zatem wniosek o rozstrzygniecie takiego pozornego sporu, złożony na podstawie art. 15 § 2 in fine p.p.s.a., podlega oddaleniu jako bezzasadny. 6.4. Z przedstawionych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 w związku z art. 15 § 2 i art. 64 § 3 p.p.s.a., a także art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 15 § 2 i art. 64 § 3 orzekł jak w sentencji, nie stwierdzając istnienia w sprawie sporu kompetencyjnego między Wójtem a Marszałkiem Województwa.