I C 3778/17

<p>Sygn. akt I C 3778/17 upr.</p> <div> <h2>WYROK ZAOCZNY</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 11 grudnia 2017 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy w Olsztynie, I Wydział Cywilny,</strong> </p> <p>w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSR Joanna Bieńkowska-Kolarz</p> <p>Protokolant: starszy sekretarz sądowy Anna Zaporowska</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2017 r., w <span class="anon-block">O.</span>, na rozprawie,</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą w <span class="anon-block">G.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">K. K.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>oddala powództwo.</p> <p>SSR Joanna Bieńkowska-Kolarz</p> <p>Sygn. akt I C 3778/17 upr</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powód <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą w <span class="anon-block">G.</span> wniósł o zasądzenie od pozwanego <span class="anon-block">K. K.</span> kwoty 2894,14 zł z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.</p> <p>W uzasadnieniu swojego roszczenia powód wskazał, że na podstawie umowy cesji z 1 czerwca 2012 r. nabył wierzytelność w stosunku do pozwanego od <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> z tytułu świadczonych przez tę spółkę na rzecz pozwanego usług. Łączna wysokość zadłużenia wynosi 2894,14 zł.</p> <p>Pozwany <span class="anon-block">K. K.</span> nie złożył odpowiedzi na pozew, ani nie zajął stanowiska w sprawie.</p> <p> <strong> <!-- --> Sąd ustalił następujący stan faktyczny:</strong> </p> <p> <span class="anon-block">K. K.</span> łączyła z <span class="anon-block">(...)</span>. z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> umowa o świadczenie usług zawarta w dniu 10 kwietnia 2008 r.</p> <p> <em> <!-- -->(dowód: umowa, k. 8)</em> </p> <p>Dnia 1 czerwca 2012r. <span class="anon-block">(...)</span>. z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> zawarł z powodem umowę sprzedaży wierzytelności wymienionych w Załączniku nr 1 do Umowy.</p> <p> <em> <!-- -->(okoliczność niesporna, umowa k. 26 - 28)</em> </p> <p> <strong> <!-- --> Sąd zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Powództwo jako niezasadne podlega oddaleniu.</p> <p>Dokonując ustaleń faktycznych Sąd oparł się na dokumentach przedłożonych przez powoda, ale tylko tych, które miały charakter dokumentu i zostały prawidłowo poświadczone za zgodność z oryginałem.</p> <p>Powód wywodzi swe roszczenie z umowy cesji wierzytelności, na podstawie której miał ostatecznie nabyć wierzytelność przeciwko pozwanemu.</p> <p>W ocenie Sądu, powód nie wykazał, jakoby przysługiwało mu roszczenie dochodzone przedmiotowym pozwem. Z umowy sprzedaży wierzytelności z dnia 1 czerwca 2012r. nie wynika, aby przedmiotem obrotu była wierzytelność wobec pozwanego i aby powód stał się nabywcą jakiejkolwiek wierzytelności przysługującej zbywcy względem pozwanego. W samej umowie cesji nie wskazano wierzytelności wobec pozwanego.</p> <p>Dodatkowo wskazać należy, iż umowa przelewu wierzytelności zawiera zakreślenia uniemożliwiające odczytanie pełnej jej treści. Tym samym brak jest możliwości zweryfikowania ważności zawartej w niej postanowień.</p> <p>Powód przedłożył również niepoświadczoną za zgodność z oryginałem notę obciążeniową wystawioną przez pierwotnego wierzyciela. Pismo to może być dowodem co najwyżej na to, że pismo o takiej treści zostało sporządzone. Brak jest również podstaw do wnioskowania, że zostało w ogóle do pozwanego wysłane, bowiem powód nie przedłożył zwrotnego potwierdzenia odbioru tejże korespondencji.</p> <p>Dowodem na nabycie przez powoda wierzytelności wobec pozwanego nie jest także wezwanie do zapłaty z dnia 12 listopada 2012r. oraz zawiadomienie o przelewie wierzytelności z dnia 27 czerwca 2012r. Pisma te nie stanowią bowiem dokumentu, skoro opatrzono je jedynie kopią <span class="underline"> <!-- -->podpisu</span> odbitą sposobem mechanicznym (faksymile).</p> <p>W ocenie Sądu zatem powód nie udowodnił, aby rzeczywiście doszło do przelewu wierzytelności. W myśl zaś przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 509;art. 509 § 1;art. 509 § 2)">art. 509 § 1 i 2 k.c.</a>, wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki.</p> <p>Przedmiotem przelewu jest wierzytelność, tj. prawo podmiotowe wierzyciela do żądania od dłużnika świadczenia. Wierzytelność, która ma stanowić przedmiot rozporządzenia powinna być w dostateczny sposób oznaczona (zindywidualizowana). Dotyczy to przede wszystkim wyraźnego określenia stosunku zobowiązaniowego, którego elementem jest zbywana wierzytelność, a zatem oznaczania stron tego stosunku, świadczenia oraz przedmiotu świadczenia. Strony stosunku, świadczenie oraz przedmiot świadczenia muszą być oznaczone bądź przynajmniej możliwe do oznaczenia (oznaczalne) w momencie zawierania umowy przenoszącej wierzytelność (por. Kodeks cywilny. Komentarz pod red. A. Kidyby, Tom III, Zobowiązania – część ogólna, Lex 2010 r.).</p> <p>Mając na uwadze przedstawione okoliczności należy uznać, iż powód nie wykazał, by przysługiwała mu względem pozwanego dochodzona pozwem wierzytelność. Zgodnie zaś z ogólną zasadą wyrażoną w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> ciężar udowodnienia faktu spoczywa bowiem na tym, kto z faktu tego wywodzi skutki prawne. Na gruncie prawa procesowego odpowiednikiem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> jest przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a>, zgodnie z którym strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Od obowiązku wskazywania dowodów nie zwalnia bynajmniej powoda treść przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 339)">art. 339 k.p.c.</a>, zgodnie z którą, jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą. Z treści tego przepisu wynika bowiem również, iż twierdzeń powoda nie przyjmuje się za prawdziwe, jeśli budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa.</p> <p>Mając na względzie wszystkie przedstawione okoliczności oraz powołane przepisy powództwo należało oddalić.</p> <p>SSR Joanna Bieńkowska - Kolarz</p> </div>