I GSK 91/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia del. (WSA) Marzenna Kosewska Sędzia NSA Czesława Socha Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] B. S.A. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 13 września 2011 r. sygn. akt I SA/Kr 854/11 w sprawie ze skargi [...] B. S.A. w B. na pisemną interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [...] B. S.A. w B. na rzecz Ministra Finansów kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wyrokiem z 13 września 2011 r., sygn. akt I SA/Kr 854/11, oddalił skargę B. S.A. w B. na interpretację indywidualną Ministra Finansów, z [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego. Sąd I instancji za postawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia. W dniu [...] października 2010 r. B. S.A. w B. złożyła w Biurze Krajowej Informacji Podatkowej w B. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie uprawnienia do wystąpienia z wnioskiem o zwrot podatku akcyzowego od nabytej w okresie od 1 stycznia 2006 r. do 28 lutego 2009 r. energii elektrycznej wykorzystywanej do procesów elektrolitycznych. W interpretacji z [...] lutego 2011 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K., działający, jako organ upoważniony przez Ministra Finansów, wskazał, iż stanowisko strony skarżącej, dotyczące ustawy Ordynacja podatkowa w zakresie uprawnienia do wystąpienia z wnioskiem o zwrot podatku akcyzowego od nabytej w okresie od 1 stycznia 2006 r. do 28 lutego 2009 r. energii elektrycznej wykorzystywanej do procesów elektrolitycznych jest nieprawidłowe. Organ na podstawie art. 72 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 z późn. zm.; dalej także: O.p.) stwierdził, iż kwotą nadpłaconą podatku jest kwota nadwyżki dokonanej przez podatnika wpłaty nad wynikającą z ustawy lub decyzji kwotą podatku. Podatek nadpłacony to podatek zapłacony w kwocie wyższej niż należna, tj. gdy nie istnieje obowiązek podatkowy, albo kwota podatku zapłaconego przewyższa kwotę należną. Nadpłata, stanowiąca nadwyżkę świadczenia ponad obowiązkowe, nie ma podstawy prawnej, nie wynika z zawartego w ustawie obowiązku świadczenia, co jest charakterystyczne dla podatku, a podatnik płaci więcej niż powinien nie dlatego, że jest taki obowiązek ustawowy, ale z innych przyczyn. Prócz tego organ wskazał, że cechą charakterystyczną nadpłaty jest to, że zawsze musi ona być uiszczona na rzecz organu podatkowego. W ocenie organu wszelkiego rodzaju inne przypadki niż wymienione w Ordynacji podatkowej, powodujące nienależne zapłacenie podatku lub nadpłacenie podatku, które nie zostały wymienione w art. 72, art. 73 oraz art. 74 nie stanowią nadpłaty w rozumieniu przepisów tej ustawy, co powoduje że tryb i zasady zwrotu takiej wpłaty nie odbywają się zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej o zwrocie nadpłaty, a według zasad określonych w prawie cywilnym. Jak zaznaczył organ, wnioskodawca, jako podmiot nie będący w okresie objętym wniesionym wnioskiem podatnikiem podatku akcyzowego, nie był obowiązany do deklarowania i zapłaty akcyzy do organu podatkowego (nabył towar z zapłaconym podatkiem), nie jest podmiotem uprawnionym, na podstawie art. 72 i następ. Ordynacji podatkowej do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, a tym samym o zwrot podatku akcyzowego zawartego w cenie nabytej energii elektrycznej wykorzystywanej do procesów elektrolitycznych. Analizując stan faktyczny będący przedmiotem interpretacji indywidualnej, organ wskazał, że żadna, z powołanych w przepisach Ordynacji podatkowej, sytuacji nie odnosi się do przedstawionego stanu faktycznego wskazanego przez Wnioskodawcę oraz że brak jest podstaw prawnych do tego by odstąpić od wykładni literalnej przepisów Ordynacji podatkowej i uznać, że uprawnionym do złożenia wniosku o zwrot nadpłaty podatkowej są inne podmioty niż wskazane w wyżej przepisach, którzy zrealizowali świadczenie na tle stosunku cywilnoprawnego. Dyrektor Izby Skarbowej w K., działający z upoważnienia Ministra Finansów w odpowiedzi z [...] marca 2011 r. na wystosowane przez Spółkę wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie znalazł podstaw do zmiany wydanych indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wyrokiem z 13 września 2011 r. oddalił skargę B. S.A. w B. na powyższą interpretację. Sąd wskazał, że znaczną część zarzutów należało uznać za bezzasadne w związku z treścią art. 134 par. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu prze sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a.), który to przepis zobowiązuje Sąd do rozstrzygania w granicach danej sprawy, tj. zakreślonych przez stronę we wniosku o interpretację. W związku z powyższym Sąd wskazał, że jeżeli wnioskodawca, nie przedstawił w nim ważnych, z jego punktu widzenia okoliczności lub nie zadał pytań we wszystkich interesujących go aspektach przedstawionej sprawy, to nie można czynić zarzutu organowi, iż to na nim spoczywał obowiązek dokonania ustaleń faktycznych i wyjaśnienia sprawy lub dokonania interpretacji w zakresie szerszym niż wynikający z wniosku. Sąd I instancji podzielił poglądy organu, dotyczące wykładni przepisów o nadpłacie zawartych w Ordynacji podatkowej w przedstawionym przez Spółkę stanie faktycznym. Zgodził się również z oceną, że strona skarżąca nie jest podmiotem uprawnionym do złożenia wniosku o zwrot nadpłaty podatku akcyzowego, bowiem nie jest podmiotem stosunku podatkowoprawnego, a podmiotem, który realizował świadczenie na tle stosunku cywilnoprawnego (umowa zakupu energii elektrycznej z zapłaconym już podatkiem). Ponadto Sąd wskazał, że Spółka, prócz tego, że nie deklarowała podatku akcyzowego, także nie wykazała zaistnienia uszczerbku majątkowego. Zwrócił także uwagę na orzecznictwo sądów administracyjnych, w tym uchwały NSA, dotyczące problematyki zwrotu akcyzy oraz orzecznictwo ETS dopuszczające wyłączenie zwrotu świadczenia pobranego niezgodnie z prawem UE, jeżeli prowadziłoby to do nieuprawnionego wzbogacenia świadczącego. Natomiast odnośnie zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego Sąd wskazał, iż przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną nie była wykładnia zasad opodatkowania podatkiem akcyzowym producentów energii elektrycznej. B. S.A. złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w K. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, względnie, w przypadku stwierdzenia, że w sprawie zachodzi jedynie naruszenie przepisów prawa materialnego, o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi przez Naczelny Sad Administracyjny. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 146 § 1 w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a p.p.s.a. oraz w zw. z art. 7 oraz art. 6 O.p., poprzez przyjęcie, że strona skarżąca nie jest w przedstawionym stanie faktycznym podmiotem stosunku podatkowoprawnego, a podmiotem który realizował świadczenie na tle stosunku cywilnoprawnego, - art. 146 § 1 w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a p.p.s.a., oraz w zw. z art. 72 § 1 pkt 1 i 2 O.p., art. 73 § 1 pkt 1 i § 2 pkt 2 O.p., art. 75 § 1 i § 2 pkt 1 lit. a) i c) O.p. poprzez przyjęcie wobec skarżącej, że na podstawie m.in. wymienionych wyżej przepisów, podmiot nie będący w okresie objętym wniesionym wnioskiem podatnikiem podatku akcyzowego (nabył towar z zapłaconym podatkiem), nie jest podmiotem uprawnionym na podstawie art. 72 O.p. do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, a tym samym o zwrot podatku akcyzowego zawartego w cenie nabytej energii elektrycznej wykorzystywanej do procesów elektrolitycznych, - art. 146 § 1 w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a p.p.s.a., oraz w zw. art. 14c § 1 i § 2 O.p., art. 14a O.p., a także art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 14h O.p. względnie też art. 122 O.p. poprzez zaakceptowanie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy, nie wskazania prawidłowego stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym w interpretacji indywidualnej, jak również co się z tym wiąże, naruszenie zasad prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, - art. 269 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 146 § 1 oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a p.p.s.a. polegający na nie zastosowaniu, jako nadal aktualnej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 lipca 2009 r. (sygn. I FPS 4/9), - art. 134 § 2 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez wydanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeczenia na niekorzyść skarżącej, - nadto, błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i podzielenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny poglądóworganu podatkowego, dotyczących wykładni przepisów o nadpłacie zawartych w o.p., w przedstawionym przez Spółkę stanie faktycznym, w tym nie odniesienie się również do tego, czy po okresie od 1.01.2006 r. do 28.02.2009 r., tj. od dnia 1.03.2009 r., skarżąca składając deklaracje podatku akcyzowego, jest uprawniona do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty w tym podatku, 2) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię: - art. 4 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 6 ust. 5 oraz art. 11 ustawy z 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 29, poz. 257, z późn. zm.; dalej: d. p.a.u.) względnie też, art. 13 ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2011 r., Nr 108, poz. 626, z późn. zm.; dalej: p.a.u.) polegające m.in. na nieprawidłowej ocenie Sądu zastosowania prawa materialnego przez organ podatkowy i w konsekwencji nie uznania skarżącej za podatnika podatku akcyzowego czyniąc ewentualnym jedynie skorzystanie z mechanizmu dochodzenia roszczenia z zawartej umowy o dostawę energii elektrycznej na drodze odszkodowawczej, co jak sugeruje jednocześnie Sąd na tle powoływanej uchwały pełnego składu Izby Gospodarczej Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22.06.2011 r. (sygn. I GPS 1/11) nie dotyczy wprost sytuacji strony skarżącej, - nie uwzględnienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny również art. 2 w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP oraz pominięcie w subsumpcji dokonanej przez ww. Sąd wspomnianych norm konstytucyjnych wypowiadających zasady sprawiedliwości i równości społecznej poprzez przyjęcie m.in., że skarżąca nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku akcyzowym w sytuacji, gdy podatek ten został uiszczony na wcześniejszym etapie obrotu przez inny podmiot na podstawie obowiązujących przepisów a tym samym o zwrot podatku akcyzowego zawartego w cenie nabytej energii elektrycznej, wykorzystywanej do procesów elektrolitycznych, - art. 21 ust. 5 w zw. z art. 1 dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27.10.2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz. Urz. UE L 283 z 31 października 2003, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 9, t. 1, s. 405, z późn. zm.; dalej także: dyrektywa Rady 2003/96/WE) oraz art. 1 ust. 1 lit. a) i ust. 2 dyrektywy Rady 2008/118/WE z dnia 16.12.2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylająca Dyrektywę 92/12/EWG (Dz.U.UE L.9 z dnia 14.01.2009 r.; dalej także: dyrektywa Rady 2008/118/WE) ewentualnie też art. 6 ust. 1 d. dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25.02.1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz.U.UE L z dnia 23.03.1992 r.; dalej: dyrektywa Rady 92/12/EWG lub dyrektywa horyzontalna) poprzez niezgodne z prawem wspólnotowym opodatkowanie podmiotów podatkiem akcyzowym, zwłaszcza producentów energii elektrycznej, jak również pozbawienie tych podatników oraz innych podmiotów możliwości zwrotu nadpłaty tego podatku. - art. 91 ust. 3 Konstytucji RP, art. 10 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz. U. 04.90.864/2), art. 249 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską z 25 marca 1957 r. (Dz. U.WE seria C 1997 r. Nr 340, poz. 173) polegające na stosowaniu przepisów ustawy o podatku akcyzowym, jako niezgodnych z postanowieniami dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27.10.2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz. Urz. UE L 283 z 31.10.2003, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 9, t. 1, s. 405, z późn. zm., dalej także: dyrektywa Rady 2003/96/WE, co w świetle art. 91 ust. 3 Konstytucji RP nakazuje pierwszeństwo w stosowaniu przepisów prawa wspólnotowego przed przepisami krajowymi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd, podobnie jak na wcześniejszym etapie organ podatkowy, nie wyjaśnił i nie rozważył wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, jednocześnie podzielając poglądy organu podatkowego, dotyczące wykładni przepisów o nadpłacie zawartych w O.p. W skardze kasacyjnej wskazano, że nie jest wystarczająca sama tylko konstatacja Sądu, że w niniejszej sprawie organ odniósł się do powołanego przez stronę skarżącą i mającego zastosowanie w sprawie orzecznictwa sądów administracyjnych. Wskazano także, że Sąd niesłusznie nie dopatrzył się naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych, naruszając tym samym zasadę prawdy obiektywnej. Podniesiono także, że stanowisko Sądu, a wcześniej organu, stoi w sprzeczności z zasadą rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika, a rozstrzyganie na jego niekorzyść skutkuje pobieraniem nadmiernych podatków w celu osiągnięcia jak największych wpływów. W skardze kasacyjnej podniesiono także, że ewentualne zastosowanie proponowanej przez organy, a zaakceptowanej przez Sąd I instancji, wykładni może zostać uznane za wykładnię niezgodną z prawem i prowadzącą do obciążenia dodatkowym obowiązkiem podatkowym. Nadto zarzucono Sądowi nieodniesienie się do tego, czy po 28 lutego 2009 r. strona skarżąca składając deklaracje podatku akcyzowego, jest uprawniona do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty w tym podatku. W dalszej części uzasadnienia wskazano także, że z zaskarżonego wyroku wynika, zdaniem Strony, że zarówno producent energii elektrycznej, który jest podatnikiem akcyzy i płaci podatek od sprzedaży energii, jak też skarżąca, nie może występować o jej zwrot za lata 2006-2009. Natomiast odnośnie stanowiska Sądu co do możliwości odzyskania utraconych przez stronę środków, wskazano, że możliwość skorzystania z mechanizmu dochodzenia roszczenia z zawartej umowy o dostawę energii elektrycznej jedynie na drodze odszkodowawczej, nie dotyczy wprost sytuacji strony skarżącej, skoro w sprawie chodzi o podatek akcyzowy sensu stricto. Ponadto niemożność zwrócenia się o zwrot nadpłaty, czy też arbitralne uznanie, że nadpłata nie przysługuje, prowadzić może o bezpodstawnego wzbogacenia po stronie Skarbu Państwa i nawet jeżeli teoretycznie, po stronie określonego podmiotu istnieje możliwość wniesienia powództwa o zwrot kwoty podatku na drodze cywilnoprawnej to nie oznacza to, że w postępowaniu podatkowym okoliczność taka powinna przesądzać o braku zasadności wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Końcowo strona odwołała się do prawa unijnego, wskazując, że wyłączenie, o którym mowa w art. 2 ust. 4 lit. b) dyrektywy 2003/96/WE, w zw. z art. 1 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2008/118/WE nakazuje stwierdzić że energia elektryczna wykorzystywana m.in. do procesów elektrolitycznych nie jest wyrobem akcyzowym i na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 9 ust. 1 i dalszych ustawy o podatku akcyzowym nie powinna być opodatkowana przez obecnie obowiązującą ustawę, a ponieważ podatek zapłacony na podstawie przepisu naruszającego Konstytucję RP lub prawo unijne jest świadczeniem opartym na wadliwej podstawie prawnej, to władza publiczna zobowiązana jest do naprawienia wszelkich negatywnych skutków, jakie w majtku jednostki wywołało uiszczenie tego świadczenia. Minister Finansów nie skorzystał z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu. W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art.174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153, poz.1270 ze zmianami, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art.183 § 1 ustawy- p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art.174 pkt.1 i pkt.2 p.p.s.a. W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania. Przechodząc do oceny zarzutów zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art.174 pkt.2 p.p.s.a. należy zauważyć, że w sprawach pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego, nie dokonuje się ustaleń co do faktów (stanu faktycznego sprawy), poprzestając na opisie określonego stanu przedstawionym przez samego wnioskodawcę. Wydający interpretację organ przyjmuje zatem istnienie pewnego stanu rzeczy, formułując na jego tle stanowisko co do rozumienia (wykładni) wywołujących wątpliwości przepisów prawa. W rozpatrywanym stanie faktycznym i prawnym Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. dokonał oceny uwzględniając to, co zostało ujawnione w aktach sprawy (nie wykraczając poza nie) i co wskazał wnioskodawca. Ponadto należy stwierdzić, że ogólna moc wiążąca uchwał NSA wynika z art.269 § 1 p.p.s.a. Z treści tegoż przepisu prawa wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że żaden skład orzekający (jakiegokolwiek sądu administracyjnego) nie może rozstrzygnąć kwestii objętej zakresem uchwały w sposób sprzeczny ze stanowiskiem w niej zawartym. W związku z powyższym uznać należy, że powołanie się na uchwałę i wskazanie na związanie wyrażonym w niej poglądem nie stanowi naruszenia przepisu art.269 § 1 p.p.s.a. Do naruszenia tego przepisu doszłoby wówczas, gdyby Sąd I instancji wyraził stanowisko odmienne od tego, które zostało przedstawione w powoływanej przez ten sąd uchwale Izby Gospodarczej NSA z 22 czerwca 2011 roku I GPS 1/11. Przypomnieć także należy, że stosownie do treści art.14c §1, §2 i §3 Ordynacji podatkowej interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny, a w przypadku negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Zasadnie Sąd I instancji uznał, że kontrolowana interpretacja indywidualna zawiera wszystkie elementy wskazane w powołanym wyżej przepisie prawa. W szczególności stwierdzić należy, że trafnie Sąd I instancji ocenił, iż organy dokonały wyczerpującej analizy prawnej stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, szczegółowo przedstawiając swoją argumentację prawną. Istotne w sprawie jest to, na co zwraca uwagę Sąd I instancji, że przedstawiony przez wnioskodawcę stan faktyczny odnosił się do sformułowanego przez wnioskodawcę pytania o uprawnienia wnioskodawcy do występowania z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty i zwrot akcyzy od energii elektrycznej kupowanej przez skarżącą spółkę w okresie od 1 stycznia 2006 roku do 28 lutego 2009 roku, w sytuacji gdy w cenę 1Mwh zakupionej energii elektrycznej był włączony podatek akcyzowy. Jednocześnie sama spółka wskazuje, że do dnia 1 marca 2009 roku nie dokonywała rozliczenia podatku akcyzowego z tytułu nabywanej energii elektrycznej. W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do przyjęcia, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia przepisów art.146 § 1 p.p.s.a. w związku z art.3 §1 i §2 pkt 4a p.p.s.a. oraz w związku z art.6 i art.7 Ordynacji podatkowej. Trafnie Sąd I instancji zaakceptował stanowisko zawarte w indywidualnej interpretacji, a wskazujące, że w przedstawionym stanie faktycznym i prawnym skarżąca spółka jako podmiot nie zobligowany do dokonywania rozliczeń w zakresie podatku akcyzowego od zakupionej energii elektrycznej nie mógł być uznawany za podatnika podatku akcyzowego. Jednocześnie należy podkreślić, że pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej zgłoszone w ramach podstawy kasacyjnej opisanej w art.174 pkt 2 p.p.s.a. odnoszą się do wykładni przepisu art.72 § 1 § 2 Ordynacji podatkowej i zostaną omówione przy ocenie zasadności zarzutów zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art.174 pkt 1 p.p.s.a. Przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zgłoszonych w ramach podstawy opisanej w art.174 pkt 1 p.p.s.a. stwierdzić należy, że podatki są środkami finansowymi składającymi się na budżet państwa. Nadpłata, o której mowa w art.72 §1 pkt 1 Ordynacji podatkowej jest to kwota nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Poza sporem pozostaje okoliczność, iż z akt sprawy nie wynika aby w stanie faktycznym przedstawionym przez skarżącą spółkę można było dostrzec, że w okresie do dnia 1 marca 2009 roku zapłaciła podatek akcyzowy od kupowanej energii elektrycznej w wysokości wyższej niż istniejące zobowiązanie podatkowe lub, że zapłaciła podatek nienależny. Trafnie także wskazuje Sąd I instancji, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż skarżąca spółka uiszczając cenę zakupu energii elektrycznej nie wykazała istnienia uszczerbku majątkowego, o którym mowa w powołanej wyżej uchwale Izby Gospodarczej NSA z 22 czerwca 2011 roku I GPS 1/11. Uwzględniając poczynione na wstępie uwagi dotyczące specyfiki postępowania dotyczącego indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego uznać należy, że zarzuty skargi kasacyjnej wskazujące na naruszenie przez Sąd I instancji wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów Konstytucji RP, Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską czy też przepisów opisanych w skardze kasacyjnej dyrektyw organów Unii Europejskiej, są bezzasadne. Jak zasadnie wskazuje Sąd I instancji przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną nie była kwestia wykładni zasad opodatkowania podatkiem akcyzowym producentów energii elektrycznej. Natomiast kwestia stosowania przepisów prawa krajowego, w tym Konstytucji RP, w zakresie odnoszącym się do nadpłaty podatku akcyzowego z tytułu sprzedaży energii elektrycznej była przedmiotem analizy w powołanej przez Sąd I instancji uchwale Izby Gospodarczej NSA z 22 czerwca 2011 roku I GPS 1/11. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.