II OSK 1494/06

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie NSA Jerzy Bujko /spr./ Jerzy Krupiński Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 marca 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 195/06 w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w P. cofnął K. K. pozwolenie na posiadanie broni myśliwskiej. K. K. odwołał się od tej decyzji, lecz Komendant Główny Policji, decyzją z dnia [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Podstawą cofnięcia pozwolenia na broń był przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 20 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.). Zgodnie z tymi przepisami właściwy organ cofa pozwolenie na broń osobie, której takie pozwolenie wydano, jeżeli należy ona do osób, które wymieniają przepisy art. 15 ust. 1 pkt 2−6 ustawy. Zgodnie zaś z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. K. K. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] (sygn. akt [...]) został skazany na podstawie art. 189 § 1 k.k. w zw. z art. 191 § 1 k.k. i w zw. z art. 11 § 2 k.k. za to, że wspólnie z inną osobą wciągnęli siłą do samochodu mężczyznę podejrzanego o kradzież i wbrew jego woli wozili go ulicami miasta, grożąc jednocześnie pobiciem i spaleniem mieszkania. Fakt ten organ uznały za wystarczającą przesłankę do cofnięcia wydanego pozwolenia na broń, gdyż sposób działania sprawców wskazuje, że należą oni do grupy osób, które wymienia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W dniu 21 kwietnia 2004 r. K. K. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. Zarzuty podniesione w skardze były identyczne jak w odwołaniu od decyzji I instancji. Skarżący podkreślił, iż mimo prawomocnego skazania go za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji nie może być automatycznie uznany za osobę, która nie daje gwarancji właściwego posługiwania się bronią i wykorzystywania jej zgodnie z celem wydania. Istotne dla tych ustaleń ma zdaniem skarżącego zweryfikowanie wersji wydarzeń, które legły u podstaw skazania K. K. Analiza akt karnych ma fundamentalne znaczenie przy ocenie, czy zachowaniem swoim skarżący wyczerpuje dyspozycję art. 15 ustawy o broni palnej, zwłaszcza że przestępstwo, za które został skazany nie mieści się w katalogu przestępstw z art. 15 ust. 1 pkt 6, który zdaniem skarżącego jest wyczerpujący. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, powołując argumenty przytoczone w zaskarżonej decyzji, wnosił o oddalenie skargi. Wyrokiem z dnia 30 marca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił po uznaniu, że zarówno zaskarżona, jak i poprzedzająca ją decyzja nie naruszają prawa. Zostały one wydane po wyczerpującym zbadaniu wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i przeprowadzeniu dowodów służących jej wyjaśnieniu oraz w postępowaniu przeprowadzonym zgodnie z obowiązującymi przepisami proceduralnymi. Organy miały obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń osobie, co do której ustalono, że należy do katalogu osób wymienionych przepisem art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Wbrew stanowisku zajętemu w skardze przepis ten nie wymienia wyczerpująco przestępstw, których popełnienie wskazuje, iż sprawca należy do grupy osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Rodzaj popełnionego przez K. K. przestępstwa i sposób jego działania wskazują, że również w stosunku do niego zachodzi obawa, o jakiej mówi art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W tej sytuacji nie mogą też mieć istotnego znaczenia dla wyniku sprawy złożone przez skarżącego dowody świadczące o jego dobrej opinii w miejscu zamieszkania i w środowisku łowieckim. Wymieniony wyrok zaskarżył skargą kasacyjną K. K. reprezentowany przez adwokata. Zarzucił mu naruszenie przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. Nr 53, poz. 549) przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, iż fakt skazania za przestępstwo z art. 189 § 1 w zw. z art. 191 § 1 k.k. jest wystarczający do uznania, że zaistniała podstawa do cofnięcia pozwolenia na broń. Skarga kasacyjna zarzuciła nadto naruszenie przepisów proceduralnych, mające wpływ na treść orzeczenia, to jest art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 107 § 5 ustawy z 30.08.2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a. − Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przez brak wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału i oparcie się na dowolnych ustaleniach dokonanych przez organy obu instancji oraz naruszenie art. 7 k.p.a. przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy mających istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia. Wobec tych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Przede wszystkim należy stwierdzić, iż nieuzasadnione są jej zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania. Skarga kasacyjna zarzuciła naruszenie przepisu art. 107 § 5 p.p.s.a., mimo iż wskazany przepis nie posiada kolejnych jednostek redakcyjnych oznaczonych paragrafami. Skarżący nie sprostowali też tego zarzutu, mimo że na wskazaną wadę ich pisma zwrócił uwagę organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę kasacyjną. Jednakże nawet przy prawidłowym sformułowaniu zarzutu obrazy art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. zarzut ten mógłby być zasadny tylko wówczas, gdyby Wojewódzki Sąd Administracyjny przeprowadzał uzupełniające postępowanie dowodowe i następnie analizował treść tak uzupełnionego materiału dowodowego. Sytuacja taka jednak w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca. Sąd I instancji nie naruszył również przepisu art. 7 k.p.a., bowiem przepisy tego kodeksu − z zasady − nie mają zastosowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego nie jest uzasadniony. Przesłanką cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń nie był wyłącznie fakt skazania go za przestępstwo z art. 189 § 1 k.k. w zw. z art. 191 § 1 k.k. U podstaw zaskarżonej decyzji leżało natomiast ustalenie, że w stosunku do skarżącego zachodzi uzasadniona obawa, iż może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Fakt popełnienia przez niego przestępstwa, za które został on skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia [...], świadczy − zdaniem organów i Sądu I instancji − iż obawa takiego użycia broni jest rzeczywiście uzasadniona. Stanowisko takie nie narusza przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Wskazanie w tych przepisach przestępstw, które rodzą takie obawy, jest tylko przykładowe, gdyż wyliczenie ich jest poprzedzone wyrazem "w szczególności". Popełnione przez skarżącego przestępstwo bezprawnego pozbawienia wolności innej osoby i stosowania względem niej gróźb pobicia i podpalenia świadczy o skłonności skarżącego do działań brutalnych i gwałtownych, podejmowanych w warunkach samowoli. Organy miały więc podstawę do wyprowadzenia wniosku, iż istnieje również realne niebezpieczeństwo użycia przez skarżącego broni w sposób, o jakim stanowi art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw i dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. podlega oddaleniu.