II K 215/25

Sądy powszechne2026-01-15

Sygnatura

II K 215/25

Data orzeczenia

2026-01-15

Rodzaj

SENTENCE

Sędziowie

Marek Tyciński (PRESIDING_JUDGE)

Treść orzeczenia

Sygn. akt: II K 215/25 4075-4 Ds 243.2025 <div> <h2>WYROK ZAOCZNY</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> Dnia 15 stycznia 2026 r. Sąd Rejonowy w Toruniu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący Sędzia Marek Tyciński Protokolant st. sekretarz sądowy Marcin Szymczak w obecności prokuratora Prokuratury Rejonowej Toruń – Wschód w Toruniu ------------------------------------------------ po rozpoznaniu dnia 15 stycznia 2026r. sprawy  B. U. s. G. i Ł. z domu G. ur. (...) w W. oskarżonego o to, że: W dniu 25 czerwca 2024 r. w okresie czasu od godziny 06:15 do godziny 06:25 w D. przy ul. (...), na terenie sklepu (...), dokonał zuchwałego zaboru w celu przywłaszczenia 1 sztuki oliwy z oliwek 200ml o wartości jednostkowej 19,99 zł, 3 sztuk mleczka U. (...) (1) o wartości jednostkowej 24,49 zł, 2 sztuk mleczka I. (...) (3) o wartości jednostkowej 29,99 zł, 10 sztuk kremu I. (...) (4) o wartości jednostkowej 14,99 zł, 6 sztuk wody po goleniu I. (...) (7) o wartości jednostkowej 29,99 zł, 8 sztuk dezodorantu I. (...) (2) o wartości jednostkowej 18,49 zł, 2 sztuk Ł. (...) (...) o wartości jednostkowej 19,99 zł, czym działał na szkodę (...) (...).. przy czym tego dokonał w warunkach powrotu do przestępstwa w okresie pięciu lat od odbycia kary pozbawienia wolności w okresie od 2. października 2021 r. do 30. września 2022 r., orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Bydgoszczy - sygn. akt IXK 521/19, za przestępstwa przeciwko mieniu, w tym z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278 § 1 k.k.</a>, tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 3 a)">art. 278§3a kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64§1 kk</a> orzeka: I. uznaje oskarżonego B. U. za winnego tego, że w dniu 25 czerwca 2024 r. w okresie czasu od godziny 06:15 do godziny 06:25 w D. przy ul. (...), na terenie sklepu (...), dokonał zaboru w celu przywłaszczenia 1 sztuki oliwy z oliwek 200ml o wartości jednostkowej 19,99 zł, 3 sztuk mleczka U. (...) (1) o wartości jednostkowej 24,49 zł, 2 sztuk mleczka I. (...) (3) o wartości jednostkowej 29,99 zł, 10 sztuk kremu I. (...) (4) o wartości jednostkowej 14,99 zł, 6 sztuk wody po goleniu I. (...) (1) o wartości jednostkowej 29,99 zł, 8 sztuk dezodorantu I. (...) (2) o wartości jednostkowej 18,49 zł, 2 sztuk Ł. (...) o wartości jednostkowej 19,99 zł, czym działał na szkodę (...) (...)., tj. wykroczenia z art. 119§1kw i za to na mocy art. 119§1kw wymierza mu karę 30 (trzydziestu) dni aresztu; II. na mocy art. 119§4kw zasądza od oskarżonego na rzecz (...) S.A. 671,18 zł (sześćset siedemdziesiąt jeden złotych osiemnaście groszy) tytułem zwrotu równowartości skradzionego mienia; III. zwalnia oskarżonego od obowiązku uiszczenia opłaty sądowej, zaś wydatkami postępowania obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt: II K 215/25 4075-4.Ds.243.2025 </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> Obwiniony w dniu 25 czerwca 2024 r. w okresie czasu od godziny 06:15 do godziny 06:25 w D. przy ul. (...), na terenie sklepu (...), dokonał zaboru w celu przywłaszczenia 1 sztuki oliwy z oliwek 200 ml o wartości jednostkowej 19,99 zł, 3 sztuk mleczka U. 400 ml o wartości jednostkowej 24,49 zł, 2 sztuk mleczka I. (...) (3) ml o wartości jednostkowej 29,99 zł, 10 sztuk kremu I. (...) (1) o wartości jednostkowej 14,99 zł, 6 sztuk wody po goleniu I. (...) (1) o wartości jednostkowej 29,99 zł, 8 sztuk dezodorantu I. (...) (2) ml o wartości jednostkowej 18,49 zł, 2 sztuk Ł. (...) ml o wartości jednostkowej 19,99 zł, czym działał na szkodę (...) (...)  Dowód:  wyjaśnienia B. U. (k. 95-96, 120 v);  Dowód:  zeznania świadka W. M. (k. 1-2, 120 v);  Dowód : nagranie z monitoringiem z dnia 25 czerwca 2024 r. ze sklepi (...) przy ul. (...) w D. (k. 11,120 v). B. U. był dotychczas wielokrotnie karany sądownie.  Dowód : informacja z Krajowego Rejestru Karnego (k. 57 – 72, 120 v). Wyrokiem z dnia 15 stycznia 2026 r. Sąd Rejonowy w Toruniu, II Wydział Karny uznał B. U. za winnego tego, że w dniu 25 czerwca 2024 r. w okresie czasu od godziny 06:15 do godziny 06:25 w D. przy ul. (...), na terenie sklepu (...), dokonał zaboru w celu przywłaszczenia 1 sztuki oliwy z oliwek 200 ml o wartości jednostkowej 19,99 zł, 3 sztuk mleczka U. 400 ml o wartości jednostkowej 24,49 zł, 2 sztuk mleczka I. (...) (6) o wartości jednostkowej 29,99 zł, 10 sztuk kremu I. (...) (1) o wartości jednostkowej 14,99 zł, 6 sztuk wody po goleniu I. (...) (1) o wartości jednostkowej 29,99 zł, 8 sztuk dezodorantu I. (...) (5) o wartości jednostkowej 18,49 zł, 2 sztuk Ł. (...) U. (...) (2) ml o wartości jednostkowej 19,99 zł, czym działał na szkodę (...) (...)., tj. wykroczenia z art. 119 § 1 k.w. Okoliczności popełnienia czynu przez B. U. nie budziły wątpliwości. Obwiniony przyznał się do jego popełnienia, odmawiając jednak, zgodnie ze swoim prawem, składania wyjaśnień w sprawie. Wobec powyższego, Sąd dał wiarę wyjaśnieniom obwinionego w zakresie przyznania się do popełnienia czynu. Fakt ten potwierdzają również inne dowody zgromadzone w toku niniejszego postępowania, tj. dowód z zeznań świadka W. M. oraz dowód z nagrania z monitoringu w sklepie (...) z dnia zdarzenia. Na początku przedmiotowego postępowania dokonano przesłuchania w charakterze świadka  W. M. – ochroniarza w sklepie (...), w którym doszło do kradzieży. Świadek zeznał, że podczas przeglądania monitoringu sklepowego z dnia 25 czerwca 2025 r. ujawnił dokonanie przez B. U. kradzieży na szkodę sklepu. W. M. wskazał, że rozpoznał obwinionego od razu, ponieważ ten jest mu znany z wcześniejszych kradzieży. Świadek zeznał, że wartość towaru ukradzionego przez obwinionego wynosiła 671,18 zł. Wskazał również, że towar ten nie powrócił do dalszej sprzedaży w sklepie. Sąd ocenił zeznania świadka jako wiarygodne. Są one spójne i konsekwentne, nie zawierają w sobie sprzeczności. Co więcej, logicznie korespondują z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie w postaci częściowych wyjaśnień B. U. oraz nagrań monitoringu. W przedmiotowej sprawie Sąd wziął również pod uwagę kluczowy dowód rzeczowy, jakim było nagranie z monitoringu. Na nagraniu widać obwinionego, który podchodzi do jednego z regałów z artykułami higienicznymi, a następnie pakuje niektóre artykuły do dużej czarnej torby, przewieszonej przez ramię. Następnie obwiniony bierze do ręki inne artykuły i idzie ze wszystkim do kasy. Przy kasie obwiniony płaci wyłącznie za produkty, które trzyma w rękach, nie wyciąga jednak artykułów schowanych w torbie. Następnie mija linię kas, nie uiszczając opłaty za produkty, które schował do torby. Nagranie to nie budzi zastrzeżeń Sądu w kwestii swojej autentyczności. Zostało ono uzyskane zgodnie z wymogami procedury karnej, jest wyraźne i dobrej jakości. Dlatego też, Sąd uznał, że ten dowód również zasługuje na wiarę. W tym miejscu należy wskazać, że Sąd, po uprzedzeniu na rozprawie o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej czynu na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 399;art. 399 § 1)">art. 399 § 1 k.p.k.</a>, zakwalifikował czyn B. U. jako wykroczenie z art. 119 § 1 k.w. Sąd w niniejszej sprawie uznał, wbrew stanowisku Prokuratora, iż czyn B. obwinionego nie stanowi kradzieży zuchwałej. A ponieważ wartość skradzionych przedmiotów była niższa niż 800 zł, a czyn kradzieży w typie podstawowym jest czynem przepołowionym, należało uznać B. U. za winnego popełnienia wykroczenia, a nie przestępstwa. Tym samym, nie można było również przypisać obwinionemu popełnienia recydywy z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 k.k.</a> Argumentując to stanowisko, wypada w pierwszej kolejności wskazać, iż w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 115;art. 115 § 9 a)">art. 115 § 9a k.k.</a> Kradzieżą szczególnie zuchwałą jest: 1) kradzież, której sprawca swoim zachowaniem wykazuje postawę lekceważącą lub wyzywającą wobec posiadacza rzeczy ruchomej lub innych osób lub używa przemocy innego rodzaju niż przemoc wobec osoby w celu zawładnięcia tą rzeczą; 2) kradzież rzeczy ruchomej znajdującej się bezpośrednio na osobie lub w noszonym przez nią ubraniu albo przenoszonej lub przemieszczanej przez tę osobę w warunkach bezpośredniego kontaktu lub znajdującej się w przedmiotach przenoszonych lub przemieszczanych w takich warunkach. W piśmiennictwie podkreśla się, że za kradzież szczególnie zuchwałą należy uznać jawne działanie sprawcy zaboru, które jest zaskoczeniem dla ofiary. Kradzieżą szczególnie zuchwałą jest więc zabór rzeczy ruchomej będącej w bezpośrednim władaniu ofiary i przy bezpośrednim kontakcie ze sprawcą. W szczególności gdy działanie sprawcy jest zaskoczeniem dla ofiary i przez to zaskoczenie nie podejmuje ona żadnej reakcji (np. wyrwanie na ruchliwej ulicy miasta trzymanej w ręce torby, zabór torby stojącej przy pokrzywdzonym). Z kradzieżą szczególnie zuchwałą będziemy mieli do czynienia także w sytuacji, w której świadkami kradzieży są inne niż ofiara kradzieży osoby znajdujące się w miejscu czynu i gdy sama ofiara nie ma wiedzy o tym, że na jej szkodę dokonano kradzieży. Oczywiście obie okoliczności mogą wystąpić łącznie – świadkami kradzieży mogą być zarówno ofiara, jak i inne osoby znajdujące się w pobliżu lub monitorujące teren. Z cech „szczególnej zuchwałości” opisanych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 115;art. 115 § 9 a;art. 115 § 9 a pkt. 2)"> art. 115 § 9a pkt 2 k.k.</a> wynika jednoznacznie, że przedmiot zaboru musi się znajdować w bezpośrednim władaniu ofiary przestępstwa. W szczególności są to wszelkie rzeczy noszone lub trzymane przez ofiarę czy też rzeczy znajdujące się w bezpośrednim otoczeniu ofiary, które są przez nią przenoszone lub przemieszczane (np. położony na kasie sklepowej portfel, walizka stojąca na peronie) – ( zob. Konarska-Wrzosek Violetta (red.), Kodeks karny. Komentarz, wyd. IV, LEX). Tymczasem, w przedmiotowej sprawie zachowanie sprawcy nie nosi żadnego znamienia kradzieży szczególnie zuchwałej. Jest to kradzież w typie podstawowym. Obwiniony stwarza pozory zachowania zgodnie z prawem, ukrywa skradziony towar w przyniesionej torbie, próbując zmylić pracowników sklepu. Co więcej, obwiniony płaci za część artykułów, tak aby nie wzbudzać niczyich podejrzeń i móc bez przeszkód wyjść ze sklepu ze skradzionym towarem. Tym samym, należy uznać, że obwiniony nie działa jawnie, na oczach pracowników czy klientów sklepu. B. U. od początku działał z zamiarem ukrycia czynności kradzieży i uniknięcia odpowiedzialności za popełniony czyn. Inna sytuacja miałaby miejsce, gdyby obwiniony przykładowo, zebrał z regału artykuły, a następnie, nie bacząc na to, że może zostać przez kogoś zauważony wyniósłby je ze sklepu. W tym przypadku jednak obwiniony chowa artykuły do swojej torby, co oznacza, że nie chce, aby jego zachowanie wyszło na jaw. Metoda zastosowana przez obwinionego jest często stosowana przez innych sprawców kradzieży sklepowych. W niniejszej sprawie zastosowania nie znalazła również druga przesłanka z definicji kradzieży szczególnie zuchwałej, bowiem obwiniony wziął skradzione towary bezpośrednio z regału sklepowego, a nie przykładowo, z ofiary przestępstwa. Tym samym, dla Sądu jasnym jest, że czyn obwinionego nie mógł zostać zakwalifikowany jako kradzież szczególnie zuchwała. Sąd, mając za podstawę art. 119 § 1 k.w. wymierzył obwinionemu karę 30 dni aresztu. Sąd w niniejszej sprawie miał możliwość orzeczenia kary grzywny, kary ograniczenia wolności lub kary aresztu. Sąd, określając rodzaj i wymiar kary wziął pod uwagę dyrektywy jej wymiaru z art. 33 k.w. oraz wskazanie z art. 26 k.w., w myśl którego nie można wymierzyć kary aresztu lub zastępczej kary aresztu, jeżeli warunki osobiste sprawcy uniemożliwiają odbycie tej kary. W ocenie Sądu okoliczności sprawy statuowały konieczność wymierzenia B. U. najwyższej możliwej kary. Sąd wziął pod uwagę, że obwiniony działał z zamiarem bezpośrednim, kierując się z góry powziętym zamiarem popełnienia wykroczenia. Wartość skradzionego mienia jest bliska wartości, jaka dzieli ten czyn na przestępstwo i wykroczenie. Co więcej, obwiniony był wielokrotnie karany sądownie za popełnianie przestępstw przeciwko mieniu. Był skazywany zarówno na kary pozbawienia wolności, jak i na kary łagodniejszego rodzaju, jednak kar tych nie wykonywał i w konsekwencji i tak były one zamieniane na kary zastępcze pozbawienia wolności. Oznacza to, że obwiniony nie zrozumiał naganności swoich czynów, a wymierzone mu kary nie przyniosły rezultatów. Obwiniony jest osoba wysoce zdemoralizowaną, nie mającą szacunku do porządku prawnego. Jednocześnie, Sąd jako okoliczność łagodzącą wziął pod uwagę to, że B. U. przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Dlatego też, zdaniem Sądu konieczne było zastosowanie najsurowszej reakcji karno-prawnej, a więc kary 30 dni aresztu. Zdaniem Sądu tylko taka kara spełni swoje cele represyjne, wychowawcze oraz prewencyjne, a przede wszystkim jako jedyna może sprawić, że obwiniony zrozumie naganność swojego czynu i nie powróci do popełniania przestępstw. Podkreślić wymaga również, że w przypadku obwinionego nie jest aktualna przesłanka negatywna do orzeczenia kary aresztu z art. 26 k.w. W drugim punkcie wyroku, Sąd zasądził od B. U. na rzecz (...) (...) kwotę 671,18 zł tytułem zwrotu równowartości skradzionego mienia. Sąd skorzystał tutaj z instytucji z art. 119 § 4 k.w. Zgodnie z tym przepisem w razie popełnienia wykroczenia określonego w  § 1, można orzec obowiązek zapłaty równowartości ukradzionego lub przywłaszczonego mienia, jeżeli szkoda nie została naprawiona. Jak wynika z zeznań ochroniarza sklepu – W. M. – towar skradziony przez obwinionego nie został zwrócony celem wprowadzenia do dalszej sprzedaży. Tym samym, (...) (...) poniosła szkodę, która wymagała naprawienia. W ostatnim punkcie wyroku Sąd zwolnił B. U. z obowiązku uiszczenia opłaty sadowej, wydatkami obciążając Skarb Państwa. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 k.p.k</a>, który w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 121;art. 121 § 1)">art. 121 § 1 k.p.w.</a> należy stosować odpowiednio do wykroczeń, Sąd może zwolnić oskarżonego lub oskarżyciela posiłkowego w całości lub w części od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, jeżeli istnieją podstawy do uznania, że uiszczenie ich byłoby dla nich zbyt uciążliwe ze względu na sytuację rodzinną, majątkową i wysokość dochodów, jak również wtedy, gdy przemawiają za tym względy słuszności. B. U. nie posiada stałej pracy, utrzymuje się jedynie z prac dorywczych i miesięcznie osiąga dochody w kwocie około 1500 zł netto. Wobec powyższego, zapłata kosztów sądowych przez obwinionego była by dla niego zbyt uciążliwa ze względu na trudną sytuację majątkową. </div>