IV SA/Wa 2183/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Wójcik po rozpoznaniu w dniu 4 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta W. z dnia [...] maja 2011 r., nr [...]. UZASADNIENIE Dnia 9 sierpnia 2012 r. (data prezentaty) [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2012 r. w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie kolektora deszczowego [...] w W.. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zarówno zaskarżonej jak i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta W.. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że decyzje nie zostały wydane w oparciu o zasady wiedzy technicznej. Realizacja inwestycji spowoduje, że działka skarżącej zostanie pozbawiona możliwości odprowadzania w sposób należyty wody opadowej do kolektora. Decyzja pomimo, że jest wadliwa jest wiążąca dla organu wydającego pozwolenie na budowę. Wykonanie decyzji spowoduje ogromną szkodę i trudne do odwrócenia skutki, gdyż za olbrzymie pieniądze zostanie wybudowany niewydolny obiekt. Konieczność doprowadzenia do prawidłowego funkcjonowania kolektora (wymiana rur) spowoduje ponowne wydatkowanie środków na ten sam cel (niegospodarność). Oddanie zaplanowanego obiektu może pozbawić dzielnicę możliwości efektywnego odprowadzania wód z działek gruntowych, czego skutkiem może być nawet powódź. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zauważyć należy, iż przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego czy też decyzja ustalająca warunki zabudowy nie mieści się w katalogu decyzji nadających się do wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2009 r., sygn. akt II OZ 665/09, Lex nr 552936, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Gd 634/09, ogólnodostępne w CBOSA na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przedmiot tych decyzji wyklucza możliwość ich wykonania. Decyzje takie nie upoważniają do rozpoczęcia robót budowlanych. Ustalają jedynie, czy projektowane zamierzenie inwestycyjne, planowane na określonym obszarze jest zgodne z przepisami prawa oraz określają warunki, jakie należy spełnić w dalszym etapie procesu inwestycyjnego. Decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (decyzję ustalającą warunki zabudowy) można uznać za promesę uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego (decyzja o warunkach zabudowy) gwarantuje uzyskanie pozwolenia na budowę obiektu o parametrach lokalizacyjnych określonych w tej decyzji, jeżeli jej adresat spełni warunki przewidziane przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.). Jednakże istnienie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (decyzji o warunkach zabudowy) nie oznacza, że właściwy organ administracji na jej podstawie niejako "automatycznie" wyda decyzję o pozwoleniu na budowę. Nastąpi to w odrębny postępowaniu administracyjnym, w ramach którego przysługują stronie stosowne środki zaskarżenia. Zatem inwestycja skonkretyzuje się dopiero na etapie pozwolenia na budowę i dopiero wówczas można będzie mówić o możliwość doznania znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. W oparciu o powyższe stwierdzić należy, że decyzje w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie mogą powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków i wobec powyższego nie zachodzą ustawowe przesłanki do wstrzymania ich wykonania. Decyzje nie nadaje się również do ewentualnego wyegzekwowania w drodze postępowania egzekucyjnego. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.