II OSK 1789/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Stahl po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. i D. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Poznaniu z dnia 8 września 2008 r., sygn. akt II SA/Po 662/08 o odrzuceniu skargi A. i D. S. na rozstrzygnięcie Wójta Gminy T. P. z dnia [...] kwietnia 2008 r. w przedmiocie uwag wniesionych do projektu zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy T. P. postanawia: oddalić skargę kasacyjną UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 8 września 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę A. i D. S. na rozstrzygnięcie Wójta Gminy T. P. z dnia [...] kwietnia 2008 r. w przedmiocie uwag wniesionych do projektu zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy T. P.. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd wskazał, że zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) rozstrzygnięcia wójta o nieuwzględnieniu odpowiednio wniosków dotyczących studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, uwag dotyczących projektu tego studium, wniosków dotyczących miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uwag dotyczących projektu tego planu albo wniosków dotyczących planu zagospodarowania przestrzennego województwa - nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego, w związku z czym skargę należało uznać za niedopuszczalną. W skardze kasacyjnej A. i D. S. od tego postanowienia zarzucono naruszenie przepisów postępowania - "art. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez jego niewłaściwą interpretację i zastosowanie, przepisu art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przez jego pominięcie, art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 tej ustawy przez błędne zastosowanie przepisów art. 1 § 1 i 2 oraz art. 3 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) przez ich pominięcie" oraz wskazując na istotny wpływ tych naruszeń na wynik sprawy wniesiono o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zdaniem wnoszących skargę kasacyjną brak jest powodów, by kontrolą sądu, o której mowa w art. 1 § 1 i 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych, nie były objęte istotne z punktu widzenia praw i wolności obywateli rozstrzygnięcia w przedmiocie zagospodarowania przestrzennego. Skarżący mają w sprawie interes prawny, który uzasadnia wniesienie skargi do sądu administracyjnego na podstawie art. 50 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej odrzucenie, względnie oddalenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargę kasacyjną należało oddalić jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Rozpoznając wniesioną skargę kasacyjną Sąd nie znalazł podstaw do jej uwzględnienia. Jak wynika z akt sprawy w skardze z dnia 7 lipca 2008 r. A. i D. S. wnieśli o uchylenie czynności Wójta Gminy T. P. odmawiającej przyjęcia ich uwag do planu oraz jednocześnie o uchylenie uchwały Rady Gminy z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy T. P. dla działek nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] w C.. Odrzucając skargę na rozstrzygnięcie Wójta Gminy z dnia [...] kwietnia 2008 r. w przedmiocie uwag wniesionych do projektu zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy T. P. Sąd wskazał, że skarga ta jest niedopuszczalna. Stanowisko zajęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w niniejszej sprawie jest słuszne. W ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która uprościła proces planowania i sporządzania dokumentów planistycznych, w miejsce protestów i zarzutów, z których można było skorzystać pod rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 15 poz. 139 ze zm.) wprowadzono instytucję uwag do projektu studium/planu. Zmienił się przebieg procesu planistycznego i możliwość kwestionowania założeń na różnych jego etapach. Intencją ustawodawcy było usprawnienie procesu planistycznego i wyeliminowanie możliwości skarżenia poszczególnych rozstrzygnięć wydawanych na różnych etapach procesu planowania przestrzennego. Stosownie do treści art. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, rozstrzygnięcia wójta, burmistrza, prezydenta miasta albo marszałka województwa o nieuwzględnieniu odpowiednio wniosków dotyczących studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, uwag dotyczących projektu tego studium, wniosków dotyczących miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uwag dotyczących projektu tego planu albo wniosków dotyczących planu zagospodarowania przestrzennego województwa - nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Przepis ten wyraźnie wyklucza możliwość wniesienia skargi na powyższe rozstrzygnięcia, wyłączenie to nie ogranicza jednak możliwości wniesienia skargi na rozwiązania przyjęte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Przepis art. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest przepisem szczególnym, w związku z czym Sąd I instancji prawidłowo skargę odrzucił, nie naruszając powołanych w skardze kasacyjnej przepisów art. 50 i 58 § 1 i 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stanowisko komentatora ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Edwarda Radziszewskiego, podzielone przez autora skargi kasacyjnej nie znajduje w tym stanie rzeczy oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Dokonana w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wykładnia art. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotycząca zastosowania tego przepisu jedynie do podmiotów, które nie mają w sprawie interesu prawnego, może stanowić jedynie postulat de lege ferenda. Tym samym niezasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawa o ustroju sądów administracyjnych, tym bardziej nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia art. 3 § 2 tej ustawy. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną oddalił jako pozbawioną uzasadnionych podstaw. Stosownie do art. 209 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, 203 i 204 tej ustawy. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach postępowania.