I SA/Gd 384/10

SENTENCJA Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Diana Trzcińska po rozpoznaniu w dniu 11 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego J. G. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi S. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 17 lutego 2010 r., Nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia przyznać radcy prawnemu J. G. od Skarbu Państwa wynagrodzenie wraz z należnym podatkiem od towarów i usług w łącznej kwocie 4 392 zł (dwieście dziewiętnaście złotych sześćdziesiąt groszy) za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz kwotę 3,75 zł (trzy złote siedemdziesiąt pięć groszy) tytułem zwrotu poniesionych wydatków. UZASADNIENIE Prawomocnym postanowieniem z dnia 7 lipca 2010 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie z kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Na tej podstawie, Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego radcę prawnego J. G. Wyrokiem z dnia 22 września 2010 r. Sąd oddalił skargę strony. W piśmie z dnia 17 września 2010 r. oraz 26 października 2010 r. pełnomocnik skarżącego wystąpiła o przyznanie jej wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem I instancji oraz następnie – za sporządzenie opinii o braku celowości składania skargi kasacyjnej. Jednocześnie pełnomocnik oświadczyła, że wynagrodzenie to nie zostało w żadnej części opłacone. Zgodnie z treścią art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie zaś do treści § 14 ust. 2 pkt 1lit. a) oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji – w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 6, zaś w drugiej instancji - za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Z uwagi na fakt, że w niniejszej sprawie stawka minimalna określona w § 6 powołanego rozporządzenia uzależniona jest od wartości przedmiotu sporu, która w niniejszej sprawie wynosi 10 820 zł, należne wynagrodzenie za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem I instancji wynosi 2 400 zł (zgodnie z § 6 pkt 5 rozporządzenia). Z kolei, wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku zasadności składania skargi kasacyjnej wynosi 50 % stawki minimalnej, bowiem sprawę w II instancji prowadził ten sam pełnomocnik, a zatem – 1 200 zł. Do udokumentowanych wydatków natomiast należało zaliczyć koszt przesyłki poleconej – na kwotę 3,75 zł. W myśl § 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Mając na względzie powyższe, należne wnioskodawczyni wynagrodzenie za dokonane czynności przed sądem I instancji oraz za sporządzenie opinii o braku zasadności składania skargi kasacyjnej przysługuje w wysokości 3 600 zł, co po podwyższeniu o 22% stawki podatku od towarów i usług daje kwotę 4 392 zł. Niezależnie od tego, tytułem udokumentowanych, poniesionych wydatków przyznano wnioskodawczyni kwotę 3,75 zł. Mając powyższe na uwadze, na mocy powołanych przepisów, orzeczono jak w sentencji postanowienia.