V SAB/Wa 26/16

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Wrzesińska-Jóźków po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2016r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. w S. na bezczynność Centrum Projektów Polska Cyfrowa w sprawie wniosku o dofinansowanie realizacji projektu postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić F. w S. wpis sądowy od skargi w kwocie 100 zł (słownie: sto złotych), z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wpisany do rejestru opłat sądowych w dniu ... października 2016r. pod pozycją ... UZASADNIENIE F. w S. (dalej: "Fundacja, skarżąca, strona") złożyła skargę na bezczynność Instytucji Organizującej Konkurs Centrum Projektów Polska Cyfrowa polegającą na bezzasadnym pozostawieniu bez rozpoznania wniosku (nr [...]) o dofinansowanie realizacji projektu pn. "[...]". Skarga została podpisana przez Wiceprezesa F. M.W.. Do skargi załączono potwierdzenie uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł. W odpowiedzi na skargę Centrum Projektów Polska Cyfrowa (Instytucja Pośrednicząca dalej jako "IP") wniosło o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, ewentualnie o jej oddalenie jako bezzasadnej. Jako uzasadnienie powyższego podano, że zgodnie z art. 50 ustawy z 11 lipca 2014r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. 2016r. poz. 217 ze zm.) do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinasowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów. Wobec powyższego nie ma w przypadku skarżącego zastosowania wymóg złożenia zażalenia na niezałatwienie sprawy do organu wyższego lub w przypadku gdy takiego organu nie ma, wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o których mowa w art. 37 ust. 1 k.p.a., regulującym wpływ jaki winien zostać wyczerpany przez stronę przed złożeniem skargi na bezczynność organu do sądu administracyjnego. IP wskazało ponadto, że ustawa z 11 lipca 2014r. zawiera samodzielne reguły kontroli sądowo-administracyjnej aktów wydawanych w trakcie procedury wyboru projektów do dofinansowania tj. art. 61, jednak nie uwzględniono sytuacji, w których organ pozostaje w bezczynności. A to powoduje, jak podkreślił organ, że skarga na bezczynność w przedmiotowej sprawie nie przysługuje i jako taka powinna podlegać odrzuceniu jako niedopuszczalna. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału V z 21 listopada 2016r. strona skarżąca została wezwana do usunięcia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do podpisania skargi tj. odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego w oryginale lub uwierzytelnionej kopii. Wezwanie zawierało pouczenie, że nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie spowoduje odrzucenie skargi. Odpis wezwania wraz z pouczeniem skutecznie doręczono Fundacji w dniu 1 grudnia 2016 r. na adres wskazany w skardze (k. 5 akt sąd.). Do dnia rozpatrywania niniejszej sprawy brak formalny skargi nie został uzupełniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Badanie merytorycznej strony skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności pod względem formalnym. Sąd zobligowany jest do kontroli, czy skarga nie zawiera braków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 1-6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."). Jedną z przesłanek jest nieuzupełnienie braków formalnych skargi (pkt 3). Zgodnie z art. 28 § 1 i art. 29 p.p.s.a. osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. W przypadku fundacji (jak w rozpatrywanym przypadku) należało wykazać zgodnie z art. 29 ustawy dokument, który stanowi umocowanie upoważniające do reprezentacji. Dokumentem tym w przedmiotowej sprawie jest informacja z Krajowego Rejestru Sądowego. Zatem niezachowanie wymogów formalnych może skutkować wezwaniem przez sąd do uzupełnienia braków w wyznaczonym terminie, pod rygorem odrzucenia skargi. Trafnie zatem wezwano stronę skarżącą do złożenia tego dokumentu. Jednak do dnia rozpatrywania niniejszej sprawy brak formalny skargi, o który skarżąca została wezwana zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 21 listopada 2016r. nie został uzupełniony. Sąd wyjaśnia, że w rozpatrywanej sprawie skarga, w imieniu skarżącej, została złożona przez Wiceprezesa F. M.W.. Wniesienie skargi było pierwszą czynnością w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a zatem na wnoszącym skargę ciążył obowiązek wykazania prawidłowego umocowania do działania w imieniu skarżącej. Brak formalny skargi jakim jest brak prawidłowego umocowania do złożenia skargi nie został konwalidowany, ponieważ pomimo wezwania oraz pouczenia o negatywnych skutkach procesowych jego niewykonania, nie przedłożono w wyznaczonym terminie wymaganego dokumentu, ani też nie poinformowano o przyczynach jego nie nadesłania. Zatem nieuzupełnienie braku formalnego skargi w sposób umożliwiający nadanie jej dalszego biegu powoduje z kolei, że nie można ocenić dopuszczalności skargi, do czego Sąd obowiązany jest na wstępnym etapie badania skargi. Z tych powodów Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.