II SA/Gl 1640/13

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kubik po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną w kwestii wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi p o s t a n a w i a przywrócić skarżącemu termin do uiszczenia wpisu od skargi. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 1640/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę E. R. z powodu uiszczenia wpisu od skargi po upływie terminu. Odpis tego orzeczenia wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o skardze kasacyjnej został doręczony skarżącemu w dniu 27 listopada 2013 r. W dniu 3 grudnia 2013 r. skarżący złożył osobiście w siedzibie Sądu wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że jest osobą samotną i do tego schorowaną, po przebytym zawale serca i wymaga stałej pomocy i opieki innych osób. W dniu 5 listopada 2013 r. w nocy zgłosił się do szpitala z powodu silnego bólu w klatce piersiowej. Po wykonaniu badań przepisano mu leki i o godz. 1.45 wypisano do domu. Po wypisaniu ze szpitala skarżący nadal czuł się źle i z trudem wychodził z domu. Dodatkowo oświadczył, że opiekuje się schorowaną matką, która obecnie przebywa w szpitalu, gdzie leczona jest onkologicznie. Na dowód powyższego skarżący nadesłał zaświadczenia lekarskie oraz karty informacyjne leczenia szpitalnego. Mając na uwadze przedstawione okoliczności, skarżący wniósł o przywrócenie uchybionego terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z powołanych wyżej przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może być zastosowana jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie. Samo wniesienie wniosku przez zainteresowanego w wskazanym terminie oraz dokonanie czynności, dla której zakreślony był termin, nie jest wystarczającą przesłanką przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Konieczne jest bowiem uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. W ocenie Sądu wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi jest merytorycznie uzasadniony i zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z akt sprawy, odpis orzeczenia o odrzuceniu skargi został doręczony skarżącemu w dniu 27 listopada 2013 r., skarżący wystąpił natomiast z wnioskiem o przywrócenie terminu w dniu 3 grudnia 2013 r., przyjąć zatem należało, że złożył swój wniosek w terminie przewidzianym w art. 87 § 1 p.p.s.a. Okoliczności przedstawione we wniosku zdaniem Sądu dostatecznie uprawdopodobniają zaś, że do uchybienia terminu do dokonania powyższej czynności doszło bez winy skarżącego w rozumieniu art. 86 ( 1 p.p.s.a. Skarżący w sposób przekonywujący uwiarygodnił swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niego niezależna. Skarżący jest osobą samotną i schorowaną, który dodatkowo musi opiekować chorą matką mimo, iż sam wymaga opieki osób trzecich. Z powodu tych okoliczności nie mógł dokonać przedmiotowej opłaty w terminie. Jednakże dokonał powyższej czynności niezwłocznie po ustaniu przeszkody. Powyższa argumentacja przekonuje Sąd o braku zawinienia po stronie skarżącego w uchybieniu terminowi. W świetle powyższych okoliczności oraz biorąc pod uwagę konstytucyjną zasadę prawa do sądu, należało na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzec jak w sentencji postanowienia.