I C 637/17

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt: I C 637/17 upr.</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 18 grudnia 2017 r.</p> <p>Sąd Rejonowy w Kwidzynie I Wydział Cywilny</p> <p>w składzie następującym:</p> <p>Przewodniczący: SSR Halina Ostafińska-Kołacka</p> <p>Protokolant: stażysta Ewelina Gadomska</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2017 r. w Kwidzynie</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">(...)</span>z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">K. P.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>powództwo oddala.</p> <p> <em> <!-- -->SSR Halina Ostafińska-Kołacka</em> </p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt I C 637/17 upr. </strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powód <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> wnosił o zasądzenie od pozwanego <span class="anon-block">K. P.</span> kwoty 8388,12 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Powód wnosił ponadto o zasądzenie od pozwanego na swoją rzecz kosztów procesu wraz z kosztami zastępstwa procesowego i opłatą skarbową od pełnomocnictwa.</p> <p>W uzasadnieniu pozwu powód podał, że w dniu 10 czerwca 2010 roku pozwany <span class="anon-block">K. P.</span> zawarł z <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">G.</span> umowę pożyczki nr <span class="anon-block">(...)</span>. Wobec braku spłaty zadłużenia wierzytelność wynikająca z umowy pożyczki stała się wymagalna w dniu 23 kwietnia 2011 r. Powód nabył przedmiotową wierzytelność na mocy umowy przelewu wierzytelności nr <span class="anon-block">(...)</span> z dnia 25 listopada 2015 r.</p> <p>Pozwany <span class="anon-block">K. P.</span> wnosił o oddalenie powództwa w całości, podnosząc zarzut przedawnienia roszczenia. Zarzucił również powodowi, że nie wykazał, w jaki sposób wyliczył kwotę dochodzoną pozwem, która zdaniem pozwanego jest za wysoka. Pozwany podniósł również, że z dokumentów dołączonych do pozwu nie wynika, czy umowa przelewu wierzytelności z dnia 25 listopada 2015 r. obejmowała wierzytelność dochodzoną przez powoda w niniejszej sprawie.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd ustalił i zważył co następuje:</strong> </p> <p>W dniu 10 czerwca 2010 roku pomiędzy <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">G.</span> a <span class="anon-block">K. P.</span> została zawarta umowa pożyczki numer <span class="anon-block">(...)</span>.</p> <p>W związku z niespłaceniem zadłużenia przez pozwanego wierzyciel pierwotny wypowiedział zawartą z nim umowę. Wierzytelność została postawiona w stan wymagalności w dniu 23 kwietnia 2011 r.</p> <p> <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">G.</span> w dniu 30 czerwca 2010 r. wystąpiła do Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie przeciwko <span class="anon-block">K. P.</span> z pozwem o zapłatę przedmiotowej wierzytelności. Wierzyciel pierwotny wnosił o nakazanie pozwanemu zapłaty kwoty 4405,44 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP od kwot 4065,63 zł i 249,81 zł oraz kosztów postępowania.</p> <p>Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie stwierdził brak podstaw do wydania nakazu zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym i postanowieniem z dnia 29 września 2011 r., sygn. akt VI Nc-e 728230/11 przekazał rozpoznanie sprawy do Sądu Rejonowego w Kwidzynie.</p> <p> <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">G.</span> cofnął pozew, w wyniku czego Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie postanowieniem z dnia 07 października 2011 r. uchylił swoje postanowienie z dnia 29 września 2011 r. oraz umorzył elektroniczne postępowanie upominawcze.</p> <p>W dniu 12 czerwca 2014 r. w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20000941037" title="Ustawa z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych - Dz. U. z 2000 r. Nr 94, poz. 1037 (art. 492;art. 492 § 1;art. 492 § 1 pkt. 1)">art. 492 § 1 pkt 1 Kodeksu Spółek Handlowych</a> doszło do połączenia spółek <span class="anon-block">(...)</span> S.A. z siedzibą w <span class="anon-block">G.</span> i <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">G.</span> poprzez przeniesienie całego majątku <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">G.</span> na <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">G.</span>.</p> <p> <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">G.</span> zmieniła następnie nazwę na <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">G.</span>.</p> <p>Wierzytelność przysługująca <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">G.</span> przeciwko pozwanemu <span class="anon-block">K. P.</span> wynikająca z umowy pożyczki z dnia 10 czerwca 2010 r. o numerze <span class="anon-block"> (...)</span> została wniesiona przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">G.</span> jako komandytariusza tytułem wkładu niepieniężnego (aportu) do <span class="anon-block"> spółki (...) Sp. z o.o.</span> Sp. K. z siedzibą w <span class="anon-block">G.</span> na podstawie Umowy Spółki Komandytowej zawartej w formie aktu notarialnego w dniu 03 listopada 2015 r., Repertorium<span class="anon-block">(...)</span>przed notariuszem <span class="anon-block">W. O.</span>.</p> <p> <span class="anon-block"> (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> Spółka komandytowa z siedzibą w <span class="anon-block">G.</span> na mocy umowy przelewu wierzytelności <span class="anon-block">(...)</span> z dnia 25 listopada 2015 r. zbyła wierzytelność względem pozwanego na rzecz <span class="anon-block">(...)</span>z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span>.</p> <p>Powód pismem wysłanym z dnia 18 grudnia 2015 roku poinformował pozwanego o dokonaniu przelewu wierzytelności oraz wezwał pozwanego do uregulowania należności w kwocie 8034,13. Pozwany nie odpowiedział na wezwanie powoda.</p> <p> <em> <!-- --> (</em> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> dowód: </em> </strong> <em> <!-- --> wniosek o udzielenie pożyczki – k. 110, odpis umowy pożyczki nr <span class="anon-block">(...)</span> k. 20 – 21, akta elektronicznego postępowania upominawczego VI Nc-e 728230/11 – k. 127, umowa spółki komandytowej z dnia 03 listopada 2015 r. w formie aktu notarialnego Repertorium A numer <span class="anon-block"> (...)</span> – k. 22 – 31, umowa przelewu wierzytelności nr <span class="anon-block">(...)</span>z dnia 25.11.2015 r. wraz z załącznikiem – k. 32 – 56, odpisy KRS poprzednich wierzycieli – k. 57 – 71, protokół Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. z siedzibą w <span class="anon-block">G.</span> z dnia 18 listopada 2015 r. – k. 73 - 78)</em> </p> <p>Sąd ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie wyżej wymienionych dokumentów. Dokumenty te nie były przez strony kwestionowane, Sąd również nie znalazł podstaw aby odmówić im wiarygodności.</p> <p>Sąd uznał, że powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. Należy bowiem podzielić stanowisko pozwanego, że roszczenie jest przedawnione.</p> <p>Powód jako datę postawienia roszczenia w stan wymagalności wskazał 23 kwietnia 2011 r.</p> <p>Jak ustalił Sąd, jedynym zdarzeniem prawnym przerywającym bieg przedawnienia roszczenia dochodzonego pozwem było wniesienie przez wierzyciela pierwotnego pozwu do Sądu – Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie i wszczęcie tym samym elektronicznego postępowania upominawczego, które zostało umorzone postanowieniem z dnia 29 września 2011 r.</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 118)">art. 118 k.c.</a> jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi dla roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej trzy lata.</p> <p>Z powyższego wynika, że roszczenie dochodzone pozwem przedawniło się wobec powoda najpóźniej wraz z upływem trzech lat po umorzeniu elektronicznego postępowania upominawczego, tj. z dniem 29 września 2014 r.</p> <p>Pozew w niniejszej sprawie został wniesiony do Sądu dopiero w dniu 21 marca 2017 roku. Powód nie wykazał skutecznie, wbrew swemu obowiązkowi wynikającemu z przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a>, że w międzyczasie nastąpiło przerwanie biegu przedawnienia.</p> <p>Sąd ustalił, że w Sądzie Rejonowym Gdańsk – Północ w Gdańsku toczyła się sprawa z powództwa <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">G.</span> przeciwko <span class="anon-block">K. P.</span>, która została zakończona wydaniem nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym w dniu 21 czerwca 2011 r., sygn. akt I 1 Nc 5673/11. Na podstawie powyższego nakazu zapłaty zaopatrzonego w klauzulę wykonalności Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w Kwidzynie <span class="anon-block">M. C.</span> prowadził na wniosek <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">G.</span> postępowanie egzekucyjne przeciwko <span class="anon-block">K. P.</span>, sygn. akt Km 2366/12. Postępowanie egzekucyjne zostało zakończone postanowieniem Komornika Sądowego z dnia 20 września 2017 r.</p> <p>Powyższe postępowania nie przerwały jednakże biegu przedawnienia roszczenia dochodzonego pozwem w niniejszej sprawie, ponieważ dotyczyły innej wierzytelności, tj. umowy pożyczki z dnia 20 kwietnia 2010 r. numer <span class="anon-block"> (...)</span>.</p> <p>W związku z powyższym Sąd na podstawie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 118)">art. 118 k.c.</a> orzekł jak wyżej.</p> <p>Rozstrzygnięcie o kosztach Sąd oparł na zasadzie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art.98 § 1 k.p.c.</a> </p> <p>Powodowi jako przegrywającemu sprawę w całości nie należy się zwrot kosztów postępowania od pozwanego.</p> </div>