II FSK 1491/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Stanisław Bogucki po rozpoznaniu w dniu 12 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku P. B. o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej P. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 12 czerwca 2007 r., sygn. akt I SA/Bd 223/07 w sprawie ze skargi P. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 10 stycznia 2007 r., nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu postanawia: oddalić wniosek. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 12 czerwca 2007 r., sygn. akt I SA/Bd 223/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy - w sprawie ze skargi P. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 10 stycznia 2007 r., nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów za rok 2003 - oddalił skargę i umorzył postępowanie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku, skierowaną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wniosła podatniczka (reprezentowana przez pełnomocników – adwokatów), w której zawarła między innymi wniosek o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji organu odwoławczego – na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ( w skrócie: P.p.s.a.). Uzasadniając powyższy wniosek podano, że wszczęta egzekucja z majątku strony zagraża jej bytowi materialnemu. Nadto podano, że przedmiotem zajęcia egzekucyjnego stały się nie tylko nieruchomości, ale także mieszkanie, w którym skarżąca zaspokaja swoje potrzeby mieszkaniowe. Podniesiono również, że kontynuowanie czynności egzekucyjnych może prowadzić do nieodwracalnych szkód majątkowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu ma fakultatywny charakter i może być (lecz nie musi) wydane, o ile wystąpią w sprawie przesłanki, o których mowa w powołanym wyżej przepisie prawa, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z analizy orzecznictwa wynika, że obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności, od których ustawodawca uzależnił możliwość wstrzymania aktu lub czynności, spoczywa na stronie (por. postanowienia NSA: z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. FZ 474/04; z dnia 31 sierpnia 2004 r., sygn. FZ 267/04; niepubl.). Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie aktu lub czynności jest uzasadnione. W rozpatrywanej sprawie strona nie podołała temu wymogowi, wskazując jedynie ogólnikowo, że wykonanie zaskarżonej decyzji zagraża jej bytowi materialnemu, bowiem przedmiotem zajęcia egzekucyjnego stały się nie tylko nieruchomości, ale również mieszkanie, w którym skarżąca zaspokaja swoje potrzeby mieszkaniowe oraz że kontynuowanie czynności egzekucyjnych może prowadzić do nieodwracalnych szkód majątkowych. Nie można przyjąć, że tym samym strona uprawdopodobniła istnienie przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z art. 61 § 3 P.p.s.a. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ma na celu ochronę strony przed negatywnymi skutkami, które może wywołać decyzja administracyjna, o ile strona wykaże, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Natomiast sam fakt istnienia obowiązku wykonania zaskarżonego aktu lub czynności nie może stanowić przesłanki uzasadniającej pozytywne rozpatrzenie sprawy przez sąd. Z wyżej wymienionych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., mających odpowiednie zastosowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym na podstawie odesłania zawartego w art. 193 P.p.s.a.