III Ca 1167/17

<p>Sygn. akt III Ca 1167/17</p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2017 roku w sprawie z powództwa <span class="anon-block">J. G.</span> przeciwko <span class="anon-block">P. G.</span> o zapłatę bezpodstawnego wzbogacenia, sygn. akt I C 1445/16, Sąd Rejonowy w Zgierzu: 1) zasądził od <span class="anon-block">P. G.</span> na rzecz <span class="anon-block">J. G.</span> kwotę 5.700 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 16 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty, 2) oddalił powództwo w pozostałym zakresie, 3) zasądził od <span class="anon-block">J. G.</span> na rzecz <span class="anon-block">P. G.</span> kwotę 874,50 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.</p> <p>Apelację od powyższego wyroku wniósł powód, zaskarżając orzeczenie w zakresie pkt. 2 oddalającego powództwo co do kwoty 4.300 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 3 marca 2015 roku do dnia 31 grudnia 2015 roku oraz ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty.</p> <p>Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:</p> <p>1.  naruszenie przepisów postępowania:</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> poprzez dokonanie błędnej oceny dowodu z przesłuchania pozwanego <span class="anon-block">P. G.</span> i bezzasadne nadanie mu waloru wiarygodności w sytuacji, gdy zeznania te były niespójne w kontekście posiadanych przez pozwanego oszczędności w lutym 2006 r. oraz sprzeczne, zarówno pomiędzy zeznaniami samego pozwanego złożonymi na rozprawie w dniu 17 listopada 2016 roku oraz w dniu 13 kwietnia 2017, jak również z pozostałym materiałem dowodowym, w tym historią rachunku bankowego pozwanego za okres luty 2006, a także z zeznaniami powódki oraz świadka <span class="anon-block">U. S.</span> w tym zakresie, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, że pozwany wpłacił na rzecz <span class="anon-block"> Towarzystwa Budownictwa (...)</span> w <span class="anon-block">Z.</span> kwotę w wysokości 4.000 zł z własnych środków;</p> <p>- poprzez dokonanie błędnej oceny dowodu z zeznań świadka <span class="anon-block">U. S.</span> i bezzasadne odmówienie mu waloru wiarygodności, jak również pominięcie istotnych okoliczności z nich wynikających, z których to zeznań, popartych przedstawionym przez tego świadka wyciągiem z rachunku bankowego stwierdzającego wypłatę przez tego świadka w dniu 21 lutego 2006 r. kwoty 4.000 zł, wynika bezsprzecznie, że pomiędzy świadkiem <span class="anon-block">U. S.</span> oraz pozwanym doszło do przekazania ww. kwoty, dzięki której pozwany wstąpił w stosunek najmu, co doprowadziło do niewłaściwego ustalenia stanu faktycznego w sprawie m.in. wskutek błędnego uznania, że trzydniowy odstęp w wypłacie pieniędzy przez świadka <span class="anon-block">U. S.</span>, a pojawieniem się kwoty 4.000 zł na rachunku pozwanego nie uzasadnia wprost pochodzenia tej wpłaty od <span class="anon-block">U. S.</span>, a w konsekwencji bezzasadnego oddalenia powództwa w tym zakresie;</p> <p>- poprzez dokonanie błędnej oceny dowodu z zeznań stron oraz z wyciągów rachunku bankowego pozwanego, z których bezsprzecznie wynika, że dokonane przez pozwanego na rzecz powódki wpłaty w łącznej wysokości 4.300 zł dokonane zostały w okresie związku małżeńskiego stron oraz po jego ustaniu, zaś podział majątku wspólnego stron nie został do chwili obecnej przeprowadzony, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania przez Sąd, że kwota 4.300 zł przekazana przez pozwanego tytułem spłaty kredytu zaciągniętego na zakup samochodu do majątku wspólnego stron w trakcie trwania związku małżeńskiego podlega rozliczeniu w niniejszym procesie o zwrot świadczeń z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia za okres sprzed zawarcia związku małżeńskiego stron (okres narzeczeństwa), a nie w postępowaniu o podział majątku wspólnego małżonków oraz do oddalenia powództwa w tym zakresie;</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 231)">art. 231 k.p.c.</a> poprzez nieuznanie za ustalony w oparciu o zeznania świadka <span class="anon-block">U. S.</span> oraz wyciągu z rachunku bankowego tego świadka, faktu, że kwota 4.000 zł, którą pozwany wpłacił w dniu 27 lutego 2006 r. tytułem kaucji na rzecz TBS-u w <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> pochodziła od <span class="anon-block">U. S.</span>, a nie ze środków własnych pozwanego, w sytuacji gdy wniosek taki można było wyprowadzić z innego ustalonego faktu, iż pozwany nie posiadał na rachunku bankowym w okresie luty 2006 r. żadnych oszczędności oraz nie był w stanie zgromadzić takiej kwoty celem wstąpienia w stosunek najmu;</p> <p>2.  naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 499)">art. 499 k.c.</a> poprzez błędne uznanie na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, że pozwany skutecznie zgłosił i udowodnił w niniejszej sprawie zarzut potrącenia wierzytelności wynikającej z wpłat dokonanych na rzecz powódki w łącznej wysokości 4.300 zł z tytułu spłaty kredytu zaciągniętego na zakup samochodu w trakcie trwania związku małżeńskiego stron, podczas gdy pozwany nie złożył skutecznego oświadczenia o potrąceniu wierzytelności, zaś powołane przez sąd pismo z dnia 2 listopada 2016 r. nie spełniało ustawowych przesłanek do złożenia skutecznego oświadczenia woli o potrąceniu wierzytelności przez pozwanego, przy czym zgłoszony przez pełnomocnika pozwanego zarzut potrącenia był spóźniony oraz został zgłoszony przez osobę nieuprawnioną i bez materialnoprawnej podstawy;</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 498;art. 498 § 1;art. 498 § 2)">art. 498 § 1 i 2 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 499)">art. 499 k.c.</a> poprzez ich zastosowanie w niniejszej sprawie i uwzględnienie przez Sąd zarzutu potrącenia zgłoszonego przez pełnomocnika procesowego pozwanego w zakresie kwoty 4.300 zł na drugiej rozprawie w dniu 8 lutego 2017 r., w sytuacji gdy pismo pozwanego z dnia 2 listopada 2016 r. nie stanowiło oświadczenia o potrąceniu w rozumieniu ww. przepisu jako czynności materialnoprawnej, zaś podniesiony przez pełnomocnika procesowego pozwanego procesowy zarzut potrącenia, jako spóźniony, zgłoszony został na rozprawie - po złożonej uprzednio odpowiedzi na pozew - oraz bez materialnoprawnej podstawy zarzutu potrącenia oraz stosownego pełnomocnictwa materialnego, co w konsekwencji doprowadziło do bezzasadnego oddalenia powództwa w tym zakresie;</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640090059" title="Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy - Dz. U. z 1964 r. Nr 9, poz. 59 (art. 46)">art. 46 krio</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 566;art. 567;art. 567 § 3)">art. 566 i 567 § 3 k.p.c.</a> poprzez rozpoznanie przez Sąd roszczenia pozwanego zgłoszonego w postaci zarzutu potrącenia oraz podjęcie w tym zakresie rozstrzygnięcia w toku niniejszego procesu o zwrot świadczeń z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia w przedmiocie wzajemnych rozliczeń wspólnego majątku małżeńskiego stron w postaci nakładów poniesionych przez strony tytułem spłaty kredytu zaciągniętego na samochód zakupiony w trakcie trwania ustawowej wspólności majątkowej stron z pominięciem przez Sąd właściwego trybu postępowania, właściwości sądu oraz przepisów prawa nieprocesowego, co w konsekwencji doprowadziło do rozliczenia w toku postępowania procesowego ewentualnych nakładów na majątek wspólny stron oraz ustalenia własności samochodu nabytego przez strony przed dokonaniem właściwego podziału majątku małżonków;</p> <p>Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki dalszej kwoty 4.300 zł wraz z ustawowymi odsetkami od tej kwoty od dnia od dnia 3 marca 2015 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. oraz ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty; Jednocześnie wniosła o zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, za postępowanie przed Sądem I i II instancji według norm przepisanych.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja jest zasadna.</p> <p>Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do zakwestionowania prawidłowości ustaleń faktycznych Sądu Rejonowego i w pełni je podzielił.</p> <p>Nie zasadny jest podnoszony przez powódkę zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> W doktrynie i judykaturze panuje zgoda co do tego, że z uwagi na przyznaną sądowi swobodę w ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> może być uznany za zasadny jedynie wtedy, gdy podstawą rozstrzygnięcia uczyniono rozumowanie sprzeczne z zasadami logiki bądź wskazaniami doświadczenia życiowego. Dlatego w sytuacji, gdy na podstawie zgromadzonych dowodów możliwe jest wyprowadzenie konkurencyjnych wniosków co do przebiegu badanych zdarzeń, dla podważenia stanowiska orzekającego sądu nie wystarcza twierdzenie skarżącego o wadliwości poczynionych ustaleń odwołujące się do stanu faktycznego, który w przekonaniu skarżącego odpowiada rzeczywistości. Konieczne jest wskazanie jakich to konkretnie uchybień w ocenie dowodów dopuścił się orzekający sąd naruszając w ten sposób opisane wyżej kryteria, wiążące w ramach swobodnej oceny dowodów (tak np. <span class="anon-block">K. F.</span> - <span class="anon-block">G.</span> w: <em> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ()">Kodeks postępowania cywilnego</a> </em>, pod red. <span class="anon-block">A. Z.</span>, <span class="anon-block">W.</span> 2006, tom I, s. 794, 795, por. także wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 9 kwietnia 2008r., I ACa 205/08, <span class="anon-block">L.</span>, w którym stwierdzono: „Fakt, że określony dowód został oceniony niezgodnie z intencją skarżącego, nie oznacza naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 KPC</a>. Ocena dowodów należy bowiem do sądu orzekającego i nawet w sytuacji, w której z dowodu można było wywieść wnioski inne niż przyjęte przez sąd, nie dochodzi do naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 KPC</a>”; Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 2005r., III CK 314/05, Orzecznictwo w Sprawach <span class="anon-block"> (...)</span>/, w którego tezie stwierdzono, że: „Do naruszenia przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 KPC</a> mogłoby dojść tylko wówczas, gdyby skarżący wykazał uchybienie podstawowym regułom służącym ocenie wiarygodności i mocy poszczególnych dowodów, tj. regułom logicznego myślenia, zasadzie doświadczenia życiowego i właściwego kojarzenia faktów”. Odnosząc powyższe do stanowiska skarżącej uznać trzeba, iż nie sprostała ona opisanym wymogom formułowania analizowanego zarzutu, a jej stanowisko jest wyrazem polemiki ze stwierdzeniem Sądu Rejowego przyjętym u podstaw zaskarżonego wyroku, iż pozwany wpłacił na rzecz TBS w <span class="anon-block">Z.</span> kwotę w wysokości 4.000 zł z własnych środków. W świetle przedstawionych uwag nie jest to jednak wystarczające dla podważenia stanowiska prezentowanego w zaskarżonym orzeczeniu.</p> <p>Niezasadny jest także zarzut apelacji dotyczący naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 231)">art. 231 k.p.c.</a> wobec tego, iż Sąd przepisu tego nie stosował. Sąd I instancji nie czynił ustaleń wyprowadzając domniemania faktyczne z innych ustalonych faktów. W uzasadnieniu wyroku brak jest odwołania się do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 231)">art. 231 k.p.c.</a> oraz stwierdzenia, iż jakiś fakt Sąd uznał na ustalony w oparciu o inne okoliczności, jako ich logiczną konsekwencję. Jak zostało stwierdzone wszystkie okoliczności faktyczne ustalone przez Sąd Rejonowy znajdują oparcie w przeprowadzonych w toku postępowania dowodach. Dla wzruszenia zapadłego rozstrzygnięcia nie jest wystarczające samo tylko odmienne przekonanie skarżącej co do kształtu wniosków, jakie winny być wyprowadzone w oparciu o przeprowadzone w sprawie dowody. Okoliczność, iż zgromadzony materiał pozwala na wywiedzenie alternatywnych twierdzeń co okoliczności sprawy nie oznacza, że stanowisko sądu orzekającego nie podlega ochronie na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a>, o ile tylko zostało ono oparte na rozumowaniu odpowiadającemu wyżej wskazanym kryteriom. Tak jest w niniejszej sprawie, a skarżąca nie zdołała wykazać trafności tezy przeciwnej.</p> <p>Zasadne są natomiast zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego, które kwestionują uwzględnienie zgłoszonego przez pozwanego zarzutu potrącenia kwoty 4.300 zł.</p> <p>Sąd Okręgowy podziela stanowisko skarżącej, iż zarzut potrącenia złożony w toku postępowania, zważywszy na swą formę i treść jako zarzut o charakterze procesowym, wobec braku uprzedniego oświadczenia materialno-prawnego o potrąceniu wierzytelności nie mógł odnieść zamierzonego przez pozwanego skutku.</p> <p>Należy bowiem wskazać, iż od potrącenia jako czynności materialnoprawnej, odróżnić należy zarzut potrącenia będący czynnością procesową. Oświadczenie o potrąceniu, o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 499)">art. 499 k.c.</a> jest czynnością materialnoprawną powodującą – w razie wystąpienia przesłanek określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 498;art. 498 § 1)">art. 498 § 1 k.c.</a> – odpowiednie umorzenie wzajemnych wierzytelności, natomiast zarzut potrącenia jest czynnością procesową, polegającą na żądaniu oddalenie powództwa w całości lub w części z powołaniem się na okoliczność, że roszczenie wygasło wskutek potrącenia. To oświadczenie o potrąceniu stanowi zatem materialną podstawę zarzutu potrącenia (vide: wyrok SN z dnia 7.11.2008r. II CSK 243/08 oraz wyrok SA w Łodzi z dnia 11.01.2013r. I ACa 1004/12). Stąd brak podstaw dla utożsamienia oświadczenia o potrąceniu w sensie materialnoprawnym z zarzutem potrącenia w sensie procesowym.</p> <p>Analiza stanowiska strony pozwanej w toku postępowania nie pozwoliła na przyjęcie, iż pozwany poza zarzutem potrącenia o charakterze procesowym złożył również oświadczenie o potrąceniu o charakterze materialnoprawnym. Trudno przyjąć by wyrażone przez pozwanego na rozprawie w dniu 17 listopada 2016 roku w czasie informacyjnego wyjaśnienia zdanie: „Chcę potrącenia kwoty 4.300 zł” stanowiło oświadczenie materialnoprawne o potrąceniu wierzytelności. Nie było to konkretne i jednoznaczne oświadczenie oznajmujące, że „potrącam kwotę 4.300 zł”. Natomiast w złożonym piśmie procesowym w dniu 29 listopada 2016 roku, czy na rozprawie w dniu 8 lutego 2017 roku pełnomocnik powoda zgłosił jedynie zarzut potrącenia w sensie procesowym i brak było podstaw dla domniemywania w nim również oświadczenia o potrąceniu w znaczeniu materialnoprawnym. Jednocześnie do pisma pełnomocnik pozwanego nie dołączył dokumentacji zawierającej oświadczenie pozwanego o potrąceniu, tym samym powodując brak skuteczności zgłoszonego zarzutu.</p> <p>Dodatkowo stwierdzić należy, że również pełnomocnictwo procesowe udzielone pełnomocnikowi pozwanego nie zawierało upoważnienia do składania oświadczeń o charakterze materialno-prawnym w tym do złożenia oświadczenia o potrąceniu, podobnie jak i pełnomocnictwo udzielone pełnomocnikowi powódki nie zawierało upoważnienia do przyjęcia takiego oświadczenia.</p> <p>Z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 499)">art. 499 k.c.</a> wynika, iż potrącenie dokonywa się przez oświadczenie złożone drugiej stronie i oświadczenie to ma charakter prawnokształtujący, gdyż bez niego – mimo współzaistnienia ustawowych przesłanek potrącenia (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 498;art. 498 § 1)">art. 498 § 1 k.c.</a>) – nie dojdzie do wzajemnego umorzenia wierzytelności (tak również wyrok SA we Wrocławiu z dnia 27.11.2012r. sygn. I ACa 1184/12); Należy wskazać, iż oświadczenie to staje się skuteczne dopiero z chwilą, gdy doszło do wierzyciela wzajemnego w taki sposób, że mógł on zapoznać się z jego treścią (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 61)">art. 61 k.c.</a>). Brak podstaw również z tych przyczyn dla przyjęcia złożenia oświadczenia o potrąceniu.</p> <p>Wskazać należy, że zgłoszony przez pozwanego zarzut potrącenia nie mógł być uwzględniony także z tego powodu, że zgłoszona przez pozwanego do potrącenia kwota 4.300 zł, została uiszczona w trakcie trwania małżeństwa. Oznacza to, że podlegała ocenie i rozliczeniu przy podziale majątku wspólnego małżonków. Jeżeli przed Sądem to w sądowym postępowaniu nieprocesowym a nie w przedmiotowym postępowaniu procesowym w zakresie roszczeń z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia związanych z rozliczeniem konkubinatu. Słuszny jest zatem zarzut apelacji, że w zakresie uwzględnienia zarzutu potrącenia kwoty 4.300 zł stanowiącej rozliczenie byłych małżonków doszło do naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640090059" title="Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy - Dz. U. z 1964 r. Nr 9, poz. 59 (art. 46)">art. 46 k. r. i. o.</a> </p> <p>W następstwie powyższych rozważań Sąd Okręgowy dokonał zmiany zaskarżonego wyroku na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 386;art. 386 § 1)">art. 386 § 1 k.p.c.</a> w ten sposób, że zasądzona w pkt. 1 wyroku kwotę 5.700 zł podwyższył do kwoty 10.000 zł nie uwzględniając zarzutu potrącenia kwoty 4.300 zł.</p> <p>Powyżej przedstawiony stan rzeczy implikował zmianę akcesoryjnego rozstrzygnięcia o kosztach procesu przed Sądem I instancji. O kosztach tych orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98 § 1 i § 3 k.p.c.</a>, zasądzając od pozwanego na rzecz powódki kwotę 1.394 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.</p> <p>O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a> i w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391 § 1 k.p.c.</a> zasądzając od pozwanego na rzecz powódki kwotę 665 zł z tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego, na które złożyła się kwota 215 zł opłaty od apelacji oraz kwota 450 zł stanowiąca koszty zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 391 § 10;art. 391 § 10 ust. 1)">§ 10 ust. 1</a> pkt. w związku z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U.2015.1800.).</p> </div>