VII SA/Wa 638/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi Skarbu Państwa - Prezydenta [...] na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] grudnia 2017 r. znak [...] w przedmiocie nakazu wykonania robót budowlanych i prac konserwatorskich oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2017 r., znak: [...] Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej decyzją Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] lipca 2017 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] Konserwatora Zabytków z [...] stycznia 2016 r., Nr [...], znak: [...], nakazującej Skarbowi Państwa, reprezentowanemu przez Prezydenta [...], wykonanie robót budowlanych i prac konserwatorskich, niezbędnych ze względu na zagrożenie zniszczeniem w zespole budowlanym dawnej Fabryki [...] (tzw. "[...]"), zlokalizowanym przy ul. [...] ([...]) w W. - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. - ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) oraz na podstawie art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1446 ze zm.) oraz art. 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a. - utrzymał w mocy decyzję z [...] lipca 2017 r., znak: [...]. W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia organ wskazał, że [...] Konserwator Zabytków decyzją z [...] stycznia 2016 r., Nr [...], znak: [...], nakazał Skarbowi Państwa, reprezentowanemu przez Prezydenta [...], wykonanie następujących robót budowlanych i prac konserwatorskich, niezbędnych ze względu na zagrożenie zniszczeniem w zespole budowlanym dawnej Fabryki [...] (tzw. "[...]"), zlokalizowanym przy ul. [...] ([...]) w W.: a) w budynku nr [...] - dawnym magazynie - wykonać naprawę ceglanych elewacji budynku, poprzez uzupełnienie brakujących i zniszczonych cegieł przy użyciu materiałów o takich samych właściwościach i kolorze jak oryginalne (cegły, zaprawa murarska, preparaty konserwatorskie), ponadto należy wymienić odtworzeniowo zniszczone fragmenty więźby dachowej i odeskowania, a także uzupełnić papą zniszczone fragmenty pokrycia dachowego; b) w budynku nr [...] (dawnej galwanizerni) uzupełnić papą zniszczone fragmenty pokrycia dachowego w miejscach występowania nieszczelności. Organ wyznaczył termin wykonania ww. prac do dnia 1 października 2016 r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ konserwatorski stwierdził, że zespół dawnej Fabryki [...] (tzw. "[...]"), podlega ochronie konserwatorskiej na podstawie decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] października 2010 r., pod numerem [...]. Zespół ten zlokalizowany jest na trzech działkach ewidencyjnych, z których jedna o numerze [...] z obrębu [...], jest własnością Skarbu Państwa. W dniu 19 maja 2015 r., została przeprowadzona kontrola przestrzegania i stosowania przepisów dotyczących ochrony zabytków i opieki nad zabytkami w zakresie oceny stanu zachowania i bezpieczeństwa budynków zlokalizowanych na ww. działce. Na tym terenie znajduje się część budynku nr [...] - dawnego magazynu oraz część budynku nr [...] - dawnej galwanizerni. W trakcie czynności kontrolnych stwierdzono, że część budynku nr [...] znajduje się w ogólnym dobrym stanie zachowania. Jedynie na ostatniej kondygnacji, na odeskowaniu stropu występują miejscowe ślady zacieków wody opadowej i zawilgocenia, świadczące o nieszczelności dachu. W budynku nr [...] stwierdzono natomiast znaczne uszkodzenia. Dach jest miejscowo zapadnięty. W tym miejscu zniszczeniu uległa cześć więźby dachowej i nastąpił ubytek poszycia, umożliwiający przedostawanie się wody opadowej do wewnątrz. Ponadto, na elewacjach widoczne są ubytki w licu elewacji, powstałe na skutek wykruszenia i erozji cegieł. [...] Konserwator Zabytków 16 czerwca 2015 r., zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zagrożenia istotnym uszkodzeniem zabytku: budynku nr [...]-galwanizerni i budynku nr [...] - magazynu, w częściach należących do Skarbu Państwa, tj. znajdujących się na terenie dz. ew. nr [...], z obrębu [...], wchodzących w skład zespołu budowlanego dawnej Fabryki [...]. Wskazał ponadto, że wobec pozostałych części budynków nr [...] i [...], znajdujących się poza obrębem działki ewidencyjnej nr [...], z obrębu [...] i będących własnością innego podmiotu, [...] Konserwator Zabytków prowadzi odrębne postępowanie administracyjne. Wnioskiem z 24 sierpnia 2016 r., Skarb Państwa - Prezydent [...] reprezentowany przez T.Z. Dyrektora Zarządu Mienia Skarbu Państwa, zwrócił się do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego o stwierdzenie nieważności ww. decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że cześć budynku, którego dotyczy przedmiotowy nakaz, położona jest na działkach o nr ewidencyjnych [...] i [...], pozostających we współużytkowaniu wieczystym T. V. T. i C. T. Q., którzy nie występowali w charakterze strony w przedmiotowym postępowaniu. Nakazane roboty budowlane i prace konserwatorskie winny być zrealizowane odnośnie całości budynków nr [...] i [...], w szczególności dotyczy to wymiany odtworzeniowej zniszczonych fragmentów więźby dachowej i odeskowania, a także uzupełnienia papy zniszczonych fragmentów pokrycia dachowego. Dachy obu budynków posiadają bowiem jednolitą konstrukcję i nie jest możliwa nakazana decyzją ich naprawa wyłącznie na części budynków położonych na działce nr [...] z pominięciem pozostałej części budynków. Nawet wykonanie uzupełnienia papy zniszczonych fragmentów pokrycia dachowego na części dachów (co w przypadku budynku nr [...] wobec zawalenia się części konstrukcji dachu jest niemożliwe) jest nieracjonalne, gdyż w pozostałej części dach będzie nieszczelny i w dalszym ciągu postępować będzie zawilgocenie budynku, Jednocześnie Skarb Państwa - Prezydent [...] jako właściciel działki nr [...] nie posiada uprawnienia do realizacji prac remontowo - konserwatorskich w części budynku położonej na działce we współużytkowaniu wieczystym T. V. T. i C. T. Q. bez narażenia się na zarzut naruszenia posiadania i nieuzasadnionego wydatkowania środków publicznych. W związku z tym decyzja Prezydenta [...] [...] Konserwatora Zabytków Nr [...] z [...] stycznia 2016 r. jest niewykonalna dla jej adresata Skarbu Państwa - Prezydenta [...]. Niewykonalność decyzji ma charakter prawny co oznacza niemożność zastosowania się do dyspozycji rozstrzygnięcia z uwagi na istniejący w obowiązującym prawie zakaz lub nakaz określonego zachowania pozostającego w sprzeczności z wydaną decyzją (art. 342 k.c., art. 347 k.c., przepisy ustawy o finansach publicznych). Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego po rozpatrzeniu ww. wniosku decyzją z [...] lipca 2017 r., znak: [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Konserwatora Zabytków z [...] stycznia 2016 r., Nr [...], znak: [...]. W uzasadnieniu ww. decyzji organ nadzorczy wskazał, że weryfikacja kwestionowanej decyzji nie wykazała, aby była ona obarczona którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., w tym wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., tj. niewykonalnością decyzji, która istniała już w dniu jej wydania i która ma charakter trwały. Strona nie zadowolona z podjętego przez Ministra orzeczenia wniosła o ponowne rozpoznanie sprawy i uchylenie decyzji i stwierdzenie w oparciu o art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. nieważności decyzji [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...].01.2016 r., Nr [...], znak: [...]. Zdaniem strony wnoszącej jak wyżej decyzja [...] Konserwatora Zabytków nie nakazuje ograniczenia prac remontowych w budynkach nr [...] i [...] wyłącznie do części powierzchni działki nr ew. [...] z obrębu [...] stanowiącej własność Skarbu Państwa, lecz nakaz dotyczy remontu całości dachów. W związku z powyższym [...] Konserwator Zabytków nie rozważał pod względem technicznym możliwości wykonania remontu dachów jedynie w części położonej na działce nr ew. [...] i na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego brak jest podstaw do oceny, że wykonanie tych prac w takim zakresie w istniejącym stanie wiedzy technicznej. Istnieją przeszkody techniczne wykonania robót budowlanych nakazanych przez [...] Konserwatora Zabytków wyłącznie w części położonej na działce nr ew. [...], gdyż winny być one zrealizowane odnośnie całości dachów, w szczególności dotyczy to wymiany odtworzeniowej zniszczonych fragmentów pokrycia dachowego. Dach budynków nr [...] i [...] posiada bowiem jednolitą konstrukcję i nie jest technicznie możliwa jego naprawa wyłącznie w części budynków położonych na działce nr ew. [...] z pominięciem pozostałej części budynków. Dodatkowo strona nie posiada wiedzy dotyczącej zakresu obowiązków- nałożonych na współużytkowników wieczystych działek nr ew. [...] i [...] – T. V. T. i C. T. Q. w związku z prowadzonym przez [...] Konserwatora Zabytków odrębnym postępowaniem odnośnie pozostałych części budynków położonych na ww. działkach, a także ww. współwłaściciele nie deklarowali dotychczas zamiaru wspólnego przeprowadzenia remontu budynków. Jednocześnie Skarb Państwa - Prezydent [...] nie posiada uprawnienia do realizacji prac remontowo - konserwatorskich w części budynku położonej na działce we współużytkowaniu wieczystym T. V. T. i C. T. Q. bez narażenia się na zarzut naruszenia posiadania i nieuzasadnionego wydatkowania środków publicznych. Tym samym decyzja jest niewykonalna dla jej adresata Skarbu Państwa - Prezydenta [...], co oznacza niemożliwość zastosowania się do dyspozycji tego rozstrzygnięcia z uwagi na istniejący w obowiązującym prawie zakaz lub nakaz określonego zachowania pozostającego w sprzeczności. Adresat ww. decyzji jest trwale pozbawiony możliwości wykonania wynikających z niej obowiązków. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, uzasadniając orzeczenie podjęte w zaskarżonej decyzji stwierdził, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji, uregulowana w przepisach art. 156-159 k.p.a., jest jednym z nadzwyczajnych trybów, stanowiących wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 k.p.a. Zamknięty katalog przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, zawiera art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności jest niewykonalność decyzji istniejąca w dniu jej wydania, która ma charakter trwały (art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.). Niewykonalność ta może być zarówno faktyczna, jak i prawna. Pierwsza z nich ma miejsce wówczas, gdy nie ma możliwości technicznych wykonania decyzji, druga - gdy istnieją prawne nakazy lub zakazy stwarzające nieusuwalną przeszkodę w wykonaniu praw i obowiązków wynikających z decyzji. Decyzja jest zatem niewykonalna w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. wówczas, gdy zachodzi przeszkoda w jej wykonaniu wynikająca z określonych przepisów prawa lub jest faktycznie niemożliwa do wykonania np. przy istniejącym stanie wiedzy technicznej. Niewykonalność decyzji oznacza, że rozstrzygnięcie z przyczyn prawnych bądź faktycznych nie może zostać wykonane, przy czym niewykonalność ta musi istnieć już w dacie jego wydania, zaś przeszkody powodujące niewykonalność trwają cały czas aż do czasu stwierdzenia jej nieważności. Decyzja trwale niewykonalna to taka decyzja, której adresat jest trwale pozbawiony możliwości czynienia użytku z ustanowionych w niej praw lub trwale pozbawiony możliwości wykonania obowiązków. Musi mieć ona charakter obiektywny. O niewykonalności obowiązku nałożonego decyzją ostateczną można mówić wtedy, gdy niewykonalność jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. W orzecznictwie przyjmuje się, że trudności techniczne lub ekonomiczne, choćby bardzo poważne, w wyegzekwowaniu wykonania obowiązku nałożonego decyzją, jak również negatywne stanowiska jej adresatów lub innych osób i zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy, nie stanowią o niewykonalności decyzji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 590/07). Minister stwierdził, że przewidziana w kontrolowanej w niniejszym postępowaniu nieważnościowym decyzji, wymiana zniszczonych czy uszkodzonych elementów więźby dachowej wraz z pokryciem na niektóry fragmentach więźby dachowej jest technicznie możliwa z uwzględnieniem bezpieczeństwa konstrukcji pozostałej części więźby, na której nie będą przeprowadzane prace. Tym samym nie jest niewykonalne przeprowadzenie robót budowlanych polegających na wymianie drogą odtworzeniową zniszczonych fragmentów więźby dachowej i zniszczonych fragmentów pokrycia dachowego na części budynku znajdującej się tylko na działce nr ew. [...], której właścicielem jest Skarb Państwa - Prezydent [...]. Tym samym decyzja [...] Konserwatora Zabytków z [...] stycznia 2016 r., Nr [...], znak: [...], nakładająca obowiązek wykonania ww. prac budowlanych i konserwatorskich niezbędnych ze względu na zagrożenie zniszczeniem w zespole budowlanym dawnej Fabryki [...] "[...]" przy ul. [...] ([...]) w W., nie jest obarczona wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., tj. nie jest decyzją niewykonalną. Ponadto, zdaniem Ministra decyzja ta nie jest obarczona żadną z pozostałych wad wymienionych w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. została wydana przez właściwy organ, w oparciu o właściwą podstawę prawną, nie narusza rażąco przepisów prawa, nie dotyczy sprawy rozpatrzonej już poprzednio inną decyzją ostateczną, nie została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Odnosząc się do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister stwierdził, że decyzja kontrolowana w niniejszym postępowaniu nieważnościowym dotyczyła wyłącznie działki nr ew. [...] z obrębu [...], która jest własnością Skarbu Państwa. Bez znaczenia pozostaje fakt, że właściciele sąsiednich działek, na których położone są pozostałe części budynku nie deklarują zamiaru przeprowadzenia wspólnego remontu. W przypadku, gdy w związku z pracami remontowymi zachodzi konieczność wejścia na teren sąsiedniej działki, budynku lub lokalu, a jej właściciel nie wyraża na to zgody na podstawie zawartego z nim uzgodnienia, to właściwy miejscowo organ administracji architektoniczno - budowlanej na wniosek inwestora w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku rozstrzyga w drodze decyzji o niezbędności wejścia na teren sąsiedniego budynku, lokalu lub nieruchomości (art. 47 ust. 2 ustawy Prawo budowlane). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniósł Skarb Państwa - Prezydent [...] zarzucając: 1) naruszenie art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. przez uznanie, że decyzja Prezydenta [...] [...] Konserwatora Zabytków Nr [...] z [...] stycznia 2016 r. wydana w sprawie o numerze [...] nakazająca Skarbowi Państwa - Prezydentowi [...] wykonanie robót budowlanych i prac konserwatorskich w budynkach przy ul. [...] w W. jest w pełni prawnie wykonalna pomimo, że jej wykonanie wiąże się z naruszeniem przez skarżącego art. 342 k.c., a także art. 44 ust. 3 i 254 pkt 3 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U z 2017 r. poz.2077) co winno skutkować stwierdzeniem jej nieważności wobec jej niewykonalności z przyczyn prawnych ; 2) naruszenie art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U . z 2017 r. poz. 1322 ze zm.) przez bezpodstawne uznanie, że przepis ten stanowi podstawę do żądania przez skarżącego udostępnienia sąsiedniej nieruchomości w związku z realizacja nakazów wykonania robót budowlanych wynikających z decyzji Prezydenta [...] [...] Konserwatora Zabytków Nr [...] z [...] stycznia 2016 r. wydanej w sprawie o numerze [...] pomimo, że zakres uprawnień skarżącego wynikających z ww. przepisu nie obejmuje wykonania na cudzym gruncie jakichkolwiek prac remontowych, które mają tam pozostać, bowiem po zajęciu sąsiedniej nieruchomości w trybie w/w przepisu skarżący zobowiązany by był do przywrócenia nieruchomości sąsiedniej do stanu poprzedniego; 3) naruszenie art. 28 k.p.a. i art.10 k.p.a. - poprzez nie uznanie za strony postępowania współużytkowników wieczystych działek nr [...] i nr [...] – T. V. T. i C. T. Q. i w konsekwencji nie zapewnienia im możliwości czynnego udziału w postępowaniu, a przed wydaniem decyzji możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz zgłaszania żądań. Wskazując na wyżej wymienione zarzuty w skardze wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] lipca 2017 r. znak: [...] oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych. Stanowisko skarżącego znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wcześniej prezentowane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone orzeczenie odpowiada przepisom prawa. Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu. Ocenia je jako prawidłowe, wyczerpujące. Przyjmuje za własne. Kontrolowana w niniejszym postępowaniu nieważnościowym decyzja nie jest obarczona, żadną z wad nieważności opisanych w art. 156 § 1 k.p.a. W szczególności nie jest obarczona wadą niewykonalności, o której mowa w pkt 5 ww. przepisu. Sąd dostrzega, że w sentencji decyzji Prezydenta [...] [...] Konserwatora Zabytków Nr [...] z [...] stycznia 2016 r. wydanej w sprawie o numerze [...], nakaz nie został precyzyjnie określony w zakresie wskazania, że dotyczy części opisanych tam budynków, tj. części stanowiących własność Skarbu Państwa. Wada ta nie może być jednak postrzegana jako którakolwiek z wad nieważnościach w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. w szczególności wymienionych pkt 2 czy pkt 5 tego przepisu. Zakres nakazu prawidłowo został bowiem omówiony w uzasadnieniu tej decyzji. To zaś stanowi jej integralną część. Prezentowany przez skarżącego ogląd sprawy, że nakazane roboty budowlane i prace konserwatorskie winny być zrealizowane odnośnie całości budynków nr [...] i [...], w żaden sposób nie może wpłynąć na ocenę decyzji w trybie nieważnościowym. Nie jest wadą, która mogłaby skutkować stwierdzeniem nieważności to, że w decyzji nie odniesiono się do pozostałych części budynków położonych na innych działkach, tj. o nr ew. [...] i nr [...], a pozostających we współużytkowaniu wieczystym innych podmiotów. Nakaz w całokształcie przekazu decyzji jednoznacznie określa zakres obowiązku nałożonego na Skarb Państwa - Prezydenta [...] i nie musiał obejmować w tym orzeczeniu innych części budynków i innych adresatów. Na marginesie wskazać można tylko, że z informacji przekazanych przez organ wynika prowadzenie odrębnego postępowania, w odniesieniu do innych podmiotów zobowiązanych do utrzymania pozostałych części zabytkowych obiektów. Wbrew zarzutom skarżącego decyzja nie jest dotknięta niewykonalnością. Zarówno organ, jak i skarżący prawidłowo przywołują pojęcie niewykonalności w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Skarżący jednak źle to pojęcie interpretuje w odniesieniu do okoliczności sprawy niniejszej. Powtórzmy, niewykonalność decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. oznacza, że rozstrzygnięcie z przyczyn prawnych bądź faktycznych nie może zostać wykonane, przy czym niewykonalność ta musi istnieć już w dacie jego wydania, zaś przeszkody powodujące niewykonalność trwają cały czas aż do czasu stwierdzenia jej nieważności. Niewykonalność prawna oznacza niemożność zastosowania się do dyspozycji rozstrzygnięcia z uwagi na istniejący w obowiązującym prawie zakaz lub nakaz określonego zachowania pozostającego w sprzeczności z wydaną decyzją. Z kolei niewykonalność faktyczna oznacza brak możliwości wykonania decyzji z przyczyn technicznych. Wbrew stanowisku skarżącego, decyzja kontrolowana w niniejszym postępowaniu nieważnościowym nie jest dotknięta niewykonalnością ani faktyczną ani prawną. Skarżący ma możliwość wykonania nakazu w odniesieniu do wynikającej z decyzji, tam opisanej, stosownej części budynków. Jak słusznie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, ewentualna potrzeba wkroczenia na teren cudzej nieruchomości celem wykonania decyzji, może zostać uwzględniona w trybie stosownej procedury przewidzianej w ustawie Prawo budowlane. Podnoszony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 28 k.p.a. i art.10 k.p.a. - poprzez nie uznanie za strony postępowania współużytkowników wieczystych działek nr [...] i nr [...] i w konsekwencji nie zapewnienia im możliwości czynnego udziału w postępowaniu, a przed wydaniem decyzji możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz zgłaszania żądań, nie jest uzasadniony. Krąg stron w niniejszym postępowaniu nieważnościowym z pewnością nie powinien uwzględniać ww. współużytkowników, na ich prawa i obowiązki w żaden sposób nie wpływa decyzja kontrolowana w niniejszym postępowaniu nieważnościowym określająca nakazy, w zakresie odpowiadającym prawu adresata Skarbu Państwa - Prezydenta [...]. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302 t.j.).