VIII U 2180/16

<p>Sygn. akt VIII U 2180/16</p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Decyzją z dnia 26 lipca 2016 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w <span class="anon-block">Ł.</span>, po rozpatrzeniu wniosku z dnia 30 maja 2016 roku, przyznał <span class="anon-block">M. S.</span>, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 ()">ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a> (Dz. U. z 2016 r. poz. 887), prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od 1 maja 2016 roku na stałe, z uwagi na orzeczenie przez komisję lekarską trwałej częściowej niezdolności do pracy (decyzja k. 259 akt ZUS)</p> <p>Uznając powyższą decyzję za krzywdzącą wnioskodawca, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył odwołanie i wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. W uzasadnieniu odwołania wnioskodawca podniósł, że w 2001 roku przeszedł udar móżdżku, a do 2011 roku przebywał na rencie z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. Dolegliwości przez niego odczuwane nasiliły się w ciągu ostatnich 5 lat. Należy zatem przyjąć, iż choroba ubezpieczonego jest nieuleczalna i ma charakter progresywny. Do tego dołączają się jeszcze choroby współistniejące (odwołanie k. 2-7)</p> <p>W odpowiedzi na odwołanie z dnia 22 września 2016 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w <span class="anon-block">Ł.</span> wniósł o jego oddalenie oraz przytoczył argumentację, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podniesiono, iż lekarz orzecznik orzeczeniem z dnia 22 czerwca 2016 roku uznał wnioskodawcę za trwale, częściowo niezdolnego do pracy. Komisja Lekarska Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, rozpoznając sprzeciw ubezpieczonego, orzeczeniem z dnia 21 lipca 2016 roku podtrzymała stanowisko lekarza orzecznika (odpowiedź na odwołanie k.11)</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:</strong> </p> <p> <span class="anon-block">M. S.</span> <span class="anon-block">urodził się (...)</span>, z zawodu jest elektromechanikiem, ostatnio wykonywał pracę elektryka i wulkanizatora (okoliczność bezsporna).</p> <p>W dniu 9 stycznia 2002 roku złożył wniosek o prawa do renty (wniosek k.1-3 akt ZUS).</p> <p>Od dnia 31 stycznia 2002 roku do 31 stycznia 2011 roku pobierał rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy, zaś od 1 lutego 2011 roku do rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Renta ta była przyznana do 31 stycznia 2020 roku (decyzje k. 29, k.40, k.45, k.49, k.59-60, k.73, k. 91, k.172 akt ZUS).</p> <p>W dniu 30 maja 2016 roku ubezpieczony złożył wniosek o ustalenie wyższego stopnia niezdolności do pracy (wniosek k.249 akt ZUS).</p> <p>Lekarz orzecznik, orzeczeniem z dnia 22 czerwca 2016 roku uznał, że wnioskodawca jest trwale, częściowo niedolny do pracy. Zdiagnozował u niego zespół móźdźkowy po przebytym udarze móżdżku, zaburzenia urojeniowe w wywiadzie, zaburzenia depresyjne i uregulowane nadciśnienie tętnicze (opinia lekarska k.15 akt orzeczniczych i orzeczenie lekarza orzecznika k.253 akt ZUS).</p> <p>W dniu 4 lipca 2016 roku ubezpieczony wniósł sprzeciw od orzeczenia lekarza orzecznika ZUS (sprzeciw k. 27 akt orzeczniczych).</p> <p>W orzeczeniu komisji lekarskiej z dnia 22 czerwca 2016 roku potwierdzono rozpoznnaie i opinię lekarza orzecznika. Dodatkowo ustalono, iż wnioskodawca zgłasza także zawroty głowy, obniżenie sprawności, upadki (ostatnio z uszkodzeniem barku) (opinia lekarska k.26 akt orzeczniczych i orzeczenie k.257 akt ZUS)</p> <p>U ubezpieczonego występują zaburzenia depresyjne. Nie stwierdozno tendencji do agrawacji lub dyssymulacji trudności osobowościowych. Nie stwierdzono także zaburzeń w zakresie percepcji wzrokowej i zdolności grafomotorycznych na podłożu zmian organicznych w centralnym układzie newowym. Występują natomiast zaburzenia w zakresie pamięci bezpośredniej zarówno wzrokowej jak i słuchowej oraz procesów uwagi wskutek zmian organicznych w centralnym układzie nerwowym (opinia psychologiczna k.27-28).</p> <p>Wnioskodawca cierpi na organiczne zaburzenia nastroju depresyjne, łagodne zaburzenia procesów poznawczych, organiczne zaburzenia urojeniowe w wywiadzie, stan po udarze móżgu i obu półkul móżgu, korowy zanik mózgowia. Stosowanie leku absenor nie ma wpływu na niezdolność do pracy. Stan psychiczny wnioskodawcy jest stabilny, kontrolowany farmakologicznie. Nie obserwuje się u niego także pogorszenie stanu zdrowia. W szczególności stwierdzone zaburzenia nie powodują depresji psychotycznej. Rokowania na przyszłość są ostrożne. Schorzenia te powodują cześciową, trwałą niezdolność do pracy, która istnieje od 2001 roku (opinia biegłego psychiatry <span class="anon-block">S. W.</span> k.22-25 i k.29 i opinia uzupełniająca k.102).</p> <p>U wnioskodawcy rozpoznano zespół móżdżkowy po przebytym udarze móżdżku w 2001 roku i stan po złamaniu głowy kości promieniowej prawej. Od czasu udaru z powodu zawrotów głowy, zaburzeń równowagi i upadków był leczony w poradni neurologicznej. Obecnie upadki się nie zdarzają i odwołujący jest samodzielny. Leki kardiologiczne przyjmowane przez ubezpieczonego nie mają wpływu na dolegliwości neurologiczne. Zawroty głowy i zachwiania równowagi mogą mieć wtedy charakter naczynioruchowy, niezwiązany z utrwalonymi zmianami w móżdżku. Wnioskodawca nie powinien wykonywać jedynie pracy na stanowiskach grożących w czasie zachwiania równowagi poważnym urazem. W miarę upływu lat organizn odwołującego zaadoptował się do zmian. Stan ten powoduje częściową, trwałą niedolność do pracy ( opinia biegłego sądowego z zakresu neurologii <span class="anon-block">J. B.</span> k.32-34 i opinia uzupełniająca k.69-70).</p> <p>Powyższych ustaleń Sąd Okręgowy dokonał na podstawie zgromadzonych dokumentów w aktach sprawy, aktach rentowych oraz opinii biegłych sądowych specjalistów z zakresu: neurologii, psychologii i psychiatrii. Sąd nie znalazł podstaw do powołania innych biegłych tych samych specjalności oraz dodatkowo biegłego ortopedy, zgodnie z wnioskiem pełnomocnika wnioskodawcy, ograniczając się do opinii uzupełniających, które wyjaśniły wszelkie watpliwości w sprawie.</p> <p>Biegła neurolog, w opinii uzupełniającej, odniosła się do wszystkich zastrzeżeń zgłoszonych przez pełnomocnika wnioskodawcy. Wyjaśniła, iż uwzględniła w opinii wszystkie skargi zgłaszane przez pacjenta. Oceniła dokumentację medyczną i zbadała wnioskodawcę, które to badanie trwało 20 minut. Oceniła stan jego zdrowia biorąc pod uwagę swoje 37-letnie doświadczenie lekarskie. Wyjaśniła również, iż leki kardiologiczne przyjmowane przez ubezpieczonego nie mają wpływu na dolegliwości neurologiczne. Zawroty głowy i zachwiania równowagi mogą mieć wtedy charakter naczynioruchowy, niezwiązany z utrwalonymi zmianami w móżdżku. Wnioskodawca nie powinien wykonywać jedynie pracy na stanowiskach grożących w czasie zachwiania równowagi poważnym urazem. W miarę upływu lat organizn odwołującego zaadoptował się do zmian.</p> <p>Biegła psychiatra wyjaśniła natomiast, iż w żadnym miejscu opinii nie stwierdziła, że wnioskodawca jest osobą całkowicie zdolną do pracy. Jednak stan psychiczny wnioskodawcy jest stabilny, kontrolowany farmakologicznie. Nie obserwuje się u niego także pogorszenie stanu zdrowia. W szczególności stwierdzone zaburzenia nie powodują depresji psychotycznej. Rokowania na przyszłość są ostrożne.</p> <p>Biegli uznali także, iż stan zdrowia wnioskodawcy nie wymaga oceny przez biegłego ortopedę i z tej przyczyny sąd wniosku pełnomocnika ubezpieczonego nie uwzględnił.</p> <p>Opinie złożone w sprawie są wiarygodne i zostały sporządzone przez biegłych o specjalnościach właściwych z punktu widzenia schorzeń, na jakie cierpi wnioskodawca, w oparciu o analizę przedłożonej dokumentacji lekarskiej i bezpośrednie badanie wnioskodawcy. Biegli określili schorzenia występujące u badanego i ocenili ich znaczenie dla jego zdolności do pracy, odnosząc swą ocenę do kwalifikacji zawodowych wnioskodawcy. Opinie biegłych, co do konkluzji są zgodne z orzeczeniem komisji lekarskiej ZUS, zostały wyczerpująco uzasadnione, a końcowe wnioski orzecznicze wynikają w sposób logiczny z treści opinii.</p> <p>Zauważyć należy, że Sąd powołał biegłych o specjalnościach właściwych z punktu widzenia schorzeń, na jakie cierpi wnioskodawca, uwzględniając wniosek pełnomocnika wnioskodawcy zgłoszony w odwołaniu. Wskazani biegli w oparciu o dokumentację medyczną zgromadzoną w sprawie oraz przedmiotowe badanie wnioskodawcy zgodnie stwierdzili, iż ze względu na stan zdrowia – wnioskodawca jest częściowo niezdolny do pracy, na stałe. Wobec powyższego w ocenie Sądu Okręgowego nie zachodziła konieczność dopuszczenia dowodu z opinii innych biegłych tej samje specjalności. Podkreślenia wymaga, że ogólne niezadowolenie strony z niekorzystnego dla niej wydźwięku konkluzji opinii nie może stanowić podstawy do dopuszczenia dowodu z kolejnych opinii biegłych sądowych, ale musi być następstwem umotywowanej krytyki dotychczasowej opinii, co w niniejszej sprawie nie występuje. Zwraca na to także uwagę Sąd Najwyższy w wyroku z 8 lipca 1999 roku, II UKN 37/99 OSNAPiUS 2000/20/741 wskazując, że sąd nie jest obowiązany do uwzględniania kolejnych wniosków dowodowych strony tak długo, aż udowodni ona korzystną dla siebie tezę i pomija je od momentu dostatecznego wyjaśnienia spornych okoliczności sprawy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 217;art. 217 § 2)">art. 217 § 2 k.p.c.</a>).</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Odwołanie wnioskodawcy nie jest zasadne.</p> <p>Zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 57;art. 57 ust. 1)">art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a>. (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1383 z późn. zm.) renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie następujące warunki:</p> <p>1)jest niezdolny do pracy;</p> <p>2)ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy;</p> <p>3) niezdolność do pracy powstała w okresach, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2, pkt 3 lit. b, pkt 4, 6, 7 i 9, ust. 2 pkt 1, 3-8 i 9 lit. a, pkt 10 lit. a, pkt 11-12, 13 lit. a, pkt 14 lit. a i pkt 15-17 oraz art. 7 pkt 1-3, 5 lit. a, pkt 6 i 12<span class="underline"> <!-- -->,</span> albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów.</p> <p>2. Przepisu ust. 1 pkt 3 nie stosuje się do ubezpieczonego, który udowodnił okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiety lub 25 lat dla mężczyzny oraz jest całkowicie niezdolny do pracy.</p> <p>Zgodnie z art. 58 w/w ustawy warunek posiadania wymaganego okresu składkowego i nieskładkowego uważa się za spełniony jeżeli wynosi on łącznie co najmniej 5 lat dla osób u których niezdolność do pracy powstała w wieku powyżej 30 lat. Okres ten powinien przypadać w ciągu ostatniego dziesięciolecia przed dniem złożenia wniosku o świadczenie lub przed dniem powstania niezdolności do pracy.</p> <p>Zgodnie z art. 58 i ust.4 przepisu powyższego nie stosuje się do ubezpieczonego, który udowodnił okres składkowy, o którym mowa w art. 6, wynoszący co najmniej 25 lat dla kobiety i 30 lat dla mężczyzny i jest całkowicie niezdolny do pracy</p> <p>W oparciu o art. 12 ust. 1 ustawy emerytalnej niezdolną do pracy w rozumieniu ustawy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu.</p> <p>2<span class="underline"> <!-- -->. Całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy.</span> </p> <p>3. Częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji.</p> <p>Na mocy art. 13 ust. 1 ustawy emerytalnej przy ocenie stopnia i przewidywanego okresu niezdolności do pracy oraz rokowania co do odzyskania zdolności do pracy uwzględnia się:</p> <p>1)stopień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji;</p> <p>2)możliwość wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne.</p> <p>Oceny niezdolności do pracy, jej stopnia oraz ustalenia daty powstania niezdolności do pracy, trwałości lub przewidywanego okresu niezdolności do pracy, związku przyczynowego niezdolności do pracy lub śmierci z określonymi okolicznościami, trwałości lub przewidywanego okresu niezdolności do samodzielnej egzystencji, celowości przekwalifikowania zawodowego dokonuje w formie orzeczenia lekarz orzecznik Zakładu (art. 14 ust. 1 ustawy emerytalnej).</p> <p>Od orzeczenia lekarza orzecznika osobie zainteresowanej przysługuje sprzeciw do komisji lekarskiej Zakładu, zwanej dalej „komisją lekarską”, w ciągu 14 dni od dnia doręczenia tego orzeczenia (art. 14 ust. 2a ustawy emerytalnej).</p> <p>Orzeczenie lekarza orzecznika, od którego nie wniesiono sprzeciwu lub co do którego nie zgłoszono zarzutu wadliwości, albo orzeczenie komisji lekarskiej, stanowi dla organu rentowego podstawę do wydania decyzji w sprawie świadczeń przewidzianych w ustawie, do których prawo jest uzależnione od stwierdzenia niezdolności do pracy oraz niezdolności do samodzielnej egzystencji (art. 14 ust.3 ustawy emerytalnej).</p> <p>Warunki wskazane w art. 57 w/w ustawy muszą być spełnione łącznie by istniały podstawy do przyznania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.</p> <p>W odniesieniu do odwołującego się zostały spełnione wszystkie przesłanki, a spór sprowadzał się do kwestii niezdolności do pracy wnioskodawcy.</p> <p>Z zebranego w sprawie materiału dowodowego: akt ZUS, akt sądowych, dokumentacji medycznej oraz z opinii biegłych w szczególności opinii biegłych psychiatry i neurologa, wynika, że wnioskodawca jest osobą częściowo, trwale niezdolną do pracy.</p> <p>Opinie biegłych zostały doręczone zarówno organowi rentowemu jak i wnioskodawczyni z zobowiązaniem do ustosunkowania się do niej i złożenia ewentualnych pytań do biegłego.</p> <p>Pełnomocnik wnioskodawcy złożył zastrzeżenia do opinii biegłych, do których ci odnieśli się w opiniach uzupełniających.</p> <p>W ocenie Sądu biegli w swych opiniach uzupełniających ustosunkowali się do wszystkich zarzutów dotyczących złożonych opinii oraz udzielili odpowiedzi na pytania pełnomocnika.</p> <p>Brak jest, w ocenie Sądu, podstaw by kwestionować rzetelność i merytoryczną poprawność opinii. Zostały one bowiem sporządzone zgodnie z wymaganiami fachowości i niezbędną wiedzą w zakresie stanowiącym ich przedmiot. Biegli na podstawie przedstawionej dokumentacji leczenia i badania wnioskodawczyni zdiagnozowali schorzenia, ocenili stopień ich zaawansowania, a przede wszystkim jednoznacznie wypowiedzieli się co do sprawności organizmu wnioskodawczyni i wpływu dolegliwości na jego zdolność do pracy. Sąd podzielił opinie pisemne jak i opinie uzupełniające biegłych uznając, iż są one pełne, jasne i nie prowadą do sprzecznych wniosków.</p> <p>Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 477(14);art. 477(14) § 1)">art. 477^{<!-- -->14}§ 1 k.p.c.</a> oddalił odwołanie wnioskodawcy.</p> </div> <div> <h2>ZARZĄDZENIE</h2> <p> <em> <!-- -->Odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi wnioskodawcy.</em> </p> <p> <em> <!-- --> 21 XII 2017 roku.</em> </p> </div>