IX Ka 543/17

<p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Sygn. akt IX Ka 543/17</span> </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 21 grudnia 2017 roku</strong> </p> <p>Sąd Okręgowy w Toruniu IX Wydział Karny Odwoławczy w składzie:</p> <p> <strong> <!-- --> Przewodnicząca: SSO Barbara Plewińska</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Sędziowie: SSO Jarosław Sobierajski (spr.)</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->SSO Aleksandra Nowicka</strong> </p> <p>Protokolant: stażysta Mateusz Holc</p> <p>przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej Toruń-Wschód w Toruniu – Mariusza Miściurewicza,</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2017 roku</p> <p>sprawy<strong> <!-- --> <span class="anon-block">H. V.</span>, oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 180 a)">art. 180a kk</a> </strong> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 6 czerwca 2017 roku sygn. akt VIII K 1773/16</p> <p>I.  utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;</p> <p>II.  zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za II instancję i wydatkami poniesionymi w postępowaniu odwoławczym obciąża Skarb Państwa.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt IX Ka 543/17</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">H. V.</span> </strong>został oskarżony o to, że w dniu 16 grudnia 2016 r. w <span class="anon-block">T.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>/<span class="anon-block">R.</span> na drodze publicznej kierował pojazdem marki <span class="anon-block">T.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, nie stosując się do decyzji wydanej przez Starostę Powiatowego w <span class="anon-block">T.</span> nr <span class="anon-block">(...)</span> z dnia 11 grudnia 2013 r. o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami,</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 180 a)">art. 180a kk</a>.</em> </strong> </p> <p>Wyrokiem z dnia 6 czerwca 2017 r. sygn. akt VIII K 1773/16 Sąd Rejonowy w Toruniu uznał oskarżonego za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 180 a)">art. 180a kk</a> wymierzył mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności. Ponadto zwolnił oskarżonego od obowiązku uiszczenia opłaty sądowej, a wydatkami postępowania obciążył Skarb Państwa.</p> <p>Apelację od powyższego wyroku wywiódł obrońca oskarżonego w części dotyczącej orzeczenia o karze, zarzucając rażąco niewspółmierny wymiar kary poprzez orzeczenie kary 3 miesięcy pozbawienia wolności, w sytuacji gdy warunki osobiste oskarżonego, stopień winy, zachowanie po wykryciu przestępstwa oraz niska szkodliwość społeczna popełnionego czynu nie uzasadniają wymierzenia kary bezwzględnego pozbawienia wolności. Wobec powyższego skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu kary grzywny bądź kary ograniczenia wolności oraz nieobciążanie oskarżonego kosztami postępowania odwoławczego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługiwała na uwzględnienie jako bezzasadna w stopniu oczywistym.</p> <p>Skarżący domagał się dokonania zmiany zaskarżonego wyroku, kwestionując prawidłowość orzeczenia o karze, która w jego ocenie cechuje się rażącą niewspółmiernością, przekraczając stopień społecznej szkodliwości czynu, stanowiąc obciążenie również dla rodziny oskarżonego oraz przeszkodę w podjęciu zatrudnienia, a bardziej adekwatną byłaby kara ograniczenia wolności, która również skłoni go do refleksji nad swoim postępowaniem.</p> <p>Z argumentacją przedstawioną w wywiedzionej apelacji nie sposób było się zgodzić. Należy wskazać, że Sąd <em> <!-- -->meriti</em> wymierzył oskarżonemu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności, niewątpliwie jednak kara tak ukształtowana nie jest w żadnym razie ani surowa, ani tym bardziej rażąco surowa w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 kpk</a>, a tylko taka ocena jej wymiaru uprawniałaby do złagodzenia dolegliwości orzeczenia o karze przez sąd odwoławczy. Oceny tej nie zmienia także fakt, że orzeczona kara wymierzona została jako kara bezwzględna. Ustalając rodzaj i wymiar kary, Sąd I instancji ukształtował ją zgodnie z dyrektywami wymiaru kary wymienionymi w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 kk</a>, właściwie oceniając znaczenie poszczególnych okoliczności niniejszej sprawy. Wymierzona kara uwzględnia należycie właściwości i warunki osobiste oskarżonego, jak również okoliczności popełnienia przypisanego mu czynu. Sąd I instancji wziął pod uwagę zarówno okoliczność łagodzącą w postaci przyznania się oskarżonego do popełnienia zarzucanego mu przestępstwa, jak również okoliczności obciążające, tj. uprzednią karalność oraz wysoki stopień społecznej szkodliwości popełnionego czynu.</p> <p>Jako irrelewantne z punktu widzenia niniejszej sprawy jawią się okoliczności dotyczące tego, że oskarżony nie był karany za przestępstwa z użyciem przemocy lub narażenia życia innych osób. Nie sposób również uznać - na co wskazuje apelujący - iż stopień społecznej szkodliwości popełnionego przestępstwa nie jest znaczny. Nie ma w tym kontekście żadnego znaczenia, że oskarżony posiadał uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi, które uzyskał w <span class="anon-block">W. (...)</span>, a ryzyko spowodowania wypadku lub katastrofy było nieznaczne i jego zachowanie nie powodowało naruszenia zasad ostrożności. Oskarżony miał świadomość, że na mocy decyzji właściwego organu administracyjnego cofnięto mu uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi i nawet jeśli powziął w tym zakresie jakiekolwiek wątpliwości, to powinien był zasięgnąć informacji w Starostwie Powiatowym. Wyżej wymieniony wolał jednak wsiąść za kierownicę i nie ma przy tym znaczenia, czy jest on doświadczonym kierowcą i posiada <span class="anon-block">(...)</span>prawo jazdy. Przede wszystkim trzeba podkreślić, że przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 180 a)">art. 180a kk</a> penalizuje zachowanie polegające na niestosowaniu się do decyzji właściwego organu o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami - prawnokarnej ochronie podlega zatem przede wszystkim porządek publiczny, wyrażający się w respektowaniu decyzji administracyjnych odpowiednich organów. Należy w tym kontekście zwrócić również uwagę na formalny (bezskutkowy) charakter przestępstwa - ze względu na brak znamienia skutku występek ten polega jedynie na abstrakcyjnym narażeniu na niebezpieczeństwo.</p> <p>W ocenie Sądu Odwoławczego uprzednia karalność oskarżonego świadczy o jego ewidentnym lekceważącym stosunku do panujących zasad i norm, jak również o tym, że jest on sprawcą niepoprawnym. Słusznie powyższa okoliczność miała istotny wpływ na ocenę prognozy kryminologicznej oskarżonego, gdyż był on czterokrotnie karany w stosunkowo krótkich odstępach czasu, a popełnione przestępstwa godziły w bezpieczeństwo komunikacji. Oskarżonemu wymierzano kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania oraz kary grzywny, co pozwala stwierdzić, iż stosowanie kar wolnościowych nie odniosło skutku przede wszystkim na płaszczyźnie prewencji indywidualnej.</p> <p>Słusznie Sąd <em> <!-- -->meriti </em>zauważył, iż niemożliwe było zastosowanie instytucji probacyjnej wyrażonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69)">art. 69 kk</a>, przede wszystkim z uwagi na to, iż w czasie popełnienia przestępstwa oskarżony był skazany na karę pozbawienia wolności (z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, co mieści się w dyspozycji tego przepisu), a nadto nie byłoby to wystarczające dla osiągnięcia wobec niego celów kary, w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa, bowiem stosowanie uprzednio kar wolnościowych nie odniosło zamierzonego skutku.</p> <p>Oskarżony jest sprawcą niepoprawnym i bezkrytycznym, gdyż nie wyciąga wniosków ze swych dotychczasowych błędów, a uprzednie skazania nie powstrzymały go od dalszych naruszeń porządku prawnego, w szczególności lekceważenia decyzji właściwych organów państwowych. Jedynie orzeczenie kary bezwzględnej pozbawienia wolności w dolnej granicy ustawowego zagrożenia będzie stanowić adekwatną reakcję karną. Być może czasowa izolacja oskarżonego skłoni go w przyszłości do refleksji nad swoim postępowaniem i pozwoli wysnuć wniosek, iż dalsze naruszenie porządku prawnego jest nieopłacalne i może skutkować ponownym odizolowaniem go od społeczeństwa.</p> <p>Sąd odwoławczy nie znalazł zatem podstaw do uwzględnienia apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego, a także nie dopatrzył się w zaskarżonym orzeczeniu żadnych uchybień mogących stanowić bezwzględne przyczyny odwoławcze, będących podstawą do uchylenia wyroku z urzędu, dlatego też – jako słuszny – został on utrzymany mocy.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 634)">art. 634 kpk</a> sąd odwoławczy zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za drugą instancję, obciążając wydatkami postępowania odwoławczego Skarb Państwa, albowiem przemawiała za tym jego sytuacja materialna, oceniana z uwzględnieniem ograniczonych możliwości zarobkowych w związku z faktem orzeczenia bezwzględnej kary pozbawienia wolności.</p> </div>