I OSK 661/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie: Sędzia NSA Marian Wolanin (spr.) Sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 grudnia 2019 r. sygn. akt IV SA/Po 713/19 w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z 4 grudnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 713/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę A. P. (dalej: "skarżąca") na decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2019 r., nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku A. P., zaskarżając wyrok w całości, jako podstawę kasacyjną wskazała na naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a i art. 36 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2019 r. poz. 1482, dalej: "ustawa") w zw. z art. 2 i art. 67 ust. 2 Konstytucji RP przez ich błędne zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji w sytuacji, gdy skarżąca nie odmówiła przyjęcia propozycji pracy bez uzasadnionej przyczyny, a to pracodawca odmówił wypełnienia druku skierowania i zamieszczenia w nim informacji, że odmawia przyjęcia skarżącej do pracy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzucono, że Urząd Pracy nie dysponuje w niniejszej sprawie oświadczeniem pracodawcy, którego treść potwierdzałaby, że skarżąca bez uzasadnionej przyczyny odmówiła przyjęcia oferty pracy, ewentualnie - oświadczeniem samej skarżącej, z którego wynikałoby, że propozycji pracy nie przyjmuje, a dokonywana przez nią odmowa jest bezzasadna. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu pierwszej instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne. Zgodnie z powołanym w podstawie kasacyjnej art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a ustawy, starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres 120 dni w przypadku pierwszej odmowy. Pod pojęciem odpowiedniej pracy, należy rozumieć zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu (art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy). W przedmiotowej sprawie, przedstawione skarżącej w dniu 24 stycznia 2019 r. skierowanie do pracy w U. Sp. z o. o. na stanowisku pracownik krojowni – szwaczka, spełniało kryteria odpowiedniej pracy w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy, gdyż skarżąca w swoim zgłoszeniu w Urzędzie Pracy wskazała, że jest z wykształcenia krawcową. Pozostałe przesłanki, o których mowa w tym przepisie zostały również spełnione. Propozycję przyjęcia tej konkretnej pracy skarżąca zaakceptowała, co potwierdza jej własnoręczny podpis pod ww. skierowaniem (k. 182 akt adm.). W skierowaniu tym skarżąca została także pouczona, że odmowa bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia odpowiedniego zatrudnienia pozbawi ją statusu bezrobotnego. Z kolei z notatki służbowej sporządzonej w dniu 30 stycznia 2019 r. (k. 180 akt adm.), wynika, że skarżąca stawiła się na spotkanie z pracodawcą w dniu 28 stycznia 2019 r., jednak wskazała, że wolałaby pracować na innym stanowisku, bowiem od wielu lat nie pracowała na stanowisku związanym z szyciem. Powyższą okoliczność potwierdziła również sama skarżąca w piśmie zatytułowanym "skarga na urzędniczkę" z 28 stycznia 2019 r. (k. 184 akt adm.), w którym wskazała, że poinformowała pracodawcę podczas spotkania w dniu 28 stycznia 2019 r., że nic nie szyła od trzydziestu lat. Przedstawione powyżej okoliczności faktyczne są wystarczające do uznania, że skarżąca odmówiła bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy, która została jej przedstawiona w skierowaniu do pracy w dniu 24 stycznia 2019 r. Skoro przyjęła tę ofertę pracy i zgodziła się na jej wykonywanie, a także została pouczona o negatywnych konsekwencjach jej nieprzyjęcia bez uzasadnionej przyczyny, to całkowicie niezrozumiała jest jej postawa zaprezentowana podczas spotkania z pracodawcą zaledwie 4 dni później, kiedy uznała, że jednak ta oferta pracy nie jest dla niej odpowiednia. W świetle powyższego, bezzasadny jest zarzut skargi kasacyjnej, że warunkiem koniecznym do przyjęcia, że skarżąca bezzasadnie odmówiła przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy jest wystawienie oświadczenia przez pracodawcę o takiej odmowie. Także w art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a nie zastrzeżono, aby odmowa bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy wymagała potwierdzenia stosownym oświadczeniem pracodawcy. Ustawodawca odwołał się w tym przepisie do zwrotu nieostrego, wymagającego dokonania każdorazowo, indywidualnej oceny konkretnych okoliczności faktycznych danej sprawy. W przedmiotowej sprawie w sposób wystarczający zostało udokumentowane, że odmowa przyjęcia przez skarżącą odpowiedniej pracy była bezzasadna, a przedstawiona przez nią okoliczność braku doświadczenia w szyciu powinna zostać przez nią zgłoszona na etapie przyjęcia skierowania do pracy, a nie dopiero w trakcie rozmowy kwalifikacyjnej z pracodawcą. Nie zasługuje zatem na uwzględnienie zarzut kasacyjny naruszenia art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a ustawy w zw. z art. 2 i art. 67 ust. 2 Konstytucji RP, bowiem Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej ich wykładni i słusznie uznał, że skarżąca odmówiła bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy, co w konsekwencji skutkowało pozbawieniem jej statusu bezrobotnego. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 193 zdanie drugie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329, dalej: "p.p.s.a."), orzekł jak w sentencji wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał wniosku dotyczącego przyznania wynagrodzenia ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącej, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Należne natomiast od Skarbu Państwa wynagrodzenie pełnomocnika ustanowionego z urzędu przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 p.p.s.a. po złożeniu przez pełnomocnika stosownego oświadczenia.