III SA/Gd 650/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Sędziowie Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.), Sędzia WSA Felicja Kajut, Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2018 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wpisu do ewidencji lekarzy uprawnionych do przeprowadzania badań lekarskich osób kierujących pojazdami oddala skargę. UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 3 stycznia 2018 r. skierowanym do Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w G. A. S. zwrócił się o wpis do ewidencji lekarzy uprawnionych do przeprowadzania badań lekarskich osób kierujących pojazdami. Pismem z dnia 19 stycznia 2018 r. A. S. został wezwany do przedłożenia dokumentów potwierdzających specjalizację w zakresie medycyny transportu lub medycyny pracy albo inną specjalizację i dodatkowe szkolenie określone w przepisach wydanych na podstawie art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. W odpowiedzi wnioskodawca w dniu 6 lutego 2018 r. przedłożył zaświadczenie z dnia 25 lutego 2000 r. wydane przez Dyrektora Instytutu Medycyny Morskiej i Tropikalnej w G. stwierdzające, że wnioskodawca uzyskał dodatkowe kwalifikacje wymagane do nabycia uprawnień do przeprowadzania badań lekarskich oraz wydawania orzeczeń lekarskich, o których mowa w art. 122 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym. Pismem z dnia 13 lutego 2018 r. wnioskodawca został poinformowany, że przedłożone zaświadczenie nie potwierdza spełnienia przez wnioskodawcę warunku dodatkowego szkolenia określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, to jest w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 250 ze zm.). We wskazanym rozporządzeniu określono dodatkowe kwalifikacje, o których mowa w art. 77 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy o kierujących pojazdami (wymóg posiadania innej specjalizacji i dodatkowego szkolenia określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami), podmioty uprawnione do przeprowadzania szkoleń lekarzy w zakresie badań kierowców oraz ramowy program szkolenia. W piśmie z dnia 26 lutego 2018 r. wnioskodawca wskazał, że uwadze organu uszło, że zgodnie z art. 130 ust. 9 ustawy o kierujących pojazdami osobę wpisaną w dniu wejścia w życie ustawy do rejestru uprawnionych lekarzy, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 123 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, uznaje się za spełniającą wymagania, o których mowa w art. 77 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy. Wnioskodawca wskazał, że przed wejściem w życie ustawy o kierujących pojazdami był wpisany do rejestru uprawnionych lekarzy. Tym samym żądanie złożenia dokumentów celem wykazania spełnienia wymagań określonych w art. 77 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o kierujących pojazdami było bezprawne. Decyzją z dnia 5 marca 2018 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 77 ust. 2 pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 978 ze zm.) działający z upoważnienia Marszałka Województwa [...] p.o. Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy odmówił wpisania wnioskodawcy do wskazanej ewidencji. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że A. S. w następstwie prawomocnego skazania przez Sąd Rejonowy w G. wyrokiem z dnia 26 marca 2012 r. (sygn. akt[...]) został wykreślony z ewidencji lekarzy uprawnionych do przeprowadzania badań lekarskich osób kierujących pojazdami (decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia 10 czerwca 2013 r. nr[...]). Wniosek złożony w dniu 3 stycznia 2018 r. jest wnioskiem ponownym, co oznacza, że wnioskodawca winien spełnić wszystkie przesłanki warunkujące wpis do ewidencji określone w art. 77 ust. 1 obowiązującej ustawy o kierujących pojazdami. W sytuacji, gdy wnioskodawca nie posiada specjalizacji w zakresie medycyny transportu lub medycyny pracy winien legitymować się dodatkowym szkoleniem określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 81 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, to jest w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców. Zgromadzona w aktach administracyjnych dokumentacja potwierdza, że wnioskodawca posiada specjalizację w zakresie chorób wewnętrznych. Dokumentacja ta nie potwierdza zaś faktu odbycia przez wnioskodawcę szkolenia wymaganego przez art. 77 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy o kierujących pojazdami. Niespełnienie wskazanej przesłanki pozytywnej obligowało zatem organ pierwszej instancji do odmowy dokonania wpisu na podstawie art. 77 ust. 2 pkt 4 lit. a) ustawy o kierujących pojazdami. Organ pierwszej instancji wskazał przy tym, że w sprawie - z uwagi na uprzednie prawomocne skazanie i wykreślenie wnioskodawcy z ewidencji lekarzy uprawnionych do przeprowadzania badań lekarskich osób kierujących pojazdami - nie ma zastosowania art. 130 ust. 9 ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którym osobę wpisaną w dniu wejścia w życie ustawy do rejestru uprawnionych lekarzy, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 123 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, uznaje się za spełniającą wymagania, o których mowa w art. 77 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy. W odwołaniu od wyżej wskazanej decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji A. S. podniósł, że w jego sprawie ma zastosowanie regulacja art. 130 ust. 9 ustawy o kierujących pojazdami. W ocenie odwołującego istnienie wpisu dotyczącego jego osoby w rejestrze uprawnionych lekarzy, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 123 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym w dniu wejścia w życie ustawy o kierujących pojazdami oznacza, że odwołujący nie ma obowiązku legitymowania się dodatkowym szkoleniem określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 81 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami. Decyzją z dnia 4 czerwca 2018 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej w skrócie jako "k.p.a.") w zw. z art. 77 ust. 2 pkt 4 lit. a) ustawy o kierujących pojazdami i § 12 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. utrzymało w mocy zakwestionowaną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania oraz treść wydanych względem odwołującego rozstrzygnięć. Organ odwoławczy wskazał następnie, że wniosek dnia 3 stycznia 2018 r. należy traktować jako złożony w warunkach obowiązującej ustawy o kierujących pojazdami. Co istotne, odwołujący decyzją z dnia 10 czerwca 2013 r. został wykreślony z ewidencji lekarzy uprawnionych do przeprowadzania badań lekarskich osób kierujących pojazdami. Wskazywany przez odwołującego przepis art. 130 ust. 9 ustawy o kierujących pojazdami odnosi się wyłącznie do lekarzy, którzy w dniu wejścia w życie ustawy o kierujących pojazdami byli - tak jak odwołujący – wpisani do rejestru uprawnionych lekarzy prowadzonego przez wojewodę. Przepis ten nie może mieć zastosowania do osób wykreślonych z ewidencji po wejściu w życie przepisów ustawy o kierujących pojazdami. W związku z tym decyzja organ pierwszej instancji winna być uznana za prawidłową. W skardze na powyższą decyzję organu odwoławczego skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. S. wnosząc o uchylenie wydanych w sprawie rozstrzygnięć podniósł zarzut naruszenia prawa materialnego, to jest art. 130 ust. 9 ustawy o kierujących pojazdami poprzez wadliwe przyjęcie, że skarżący nie spełnia wymogu przewidzianego w art. 77 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy o kierujących pojazdami pomimo tego, że skarżący był wpisany w dniu wejścia w życie tej ustawy do rejestru uprawnionych lekarzy, o którym mowa w art. 123 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w kategoriach sytuacji krzywdzącej należy postrzegać sytuację zezwolenia na pozostawanie w ewidencji jedynie tych lekarzy, którzy trafili do niej w chwili wejścia w życie ustawy o kierujących pojazdami odmawiając wpisu lekarzom, którzy składają stosowny wniosek później, pomimo tego, że jedni i drudzy dysponują dokładnie takimi samymi kwalifikacjami i ukończyli dokładnie te same kursy upoważniające ich do wpisu do ówczesnego rejestru uprawnionych lekarzy. W ocenie skarżącego ratio legis rozwiązania przyjętego w art. 130 ust. 9 ustawy o kierujących polega na zrównaniu wagi i prawnego znaczenia stosownych uprawnień uzyskanych przez lekarzy przed i po wejściu w życie ustawy o kierujących pojazdami. Skarżący legitymuje się dokładnie taką samą wiedzą i kwalifikacjami oraz dokumentującymi ją zaświadczeniami co szereg innych lekarzy aktualnie znajdujących się w ewidencji lekarzy uprawnionych do przeprowadzania badań lekarskich osób kierujących pojazdami. Celem wprowadzenia wymogu określonego w art. 77 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy o kierujących pojazdami było w ocenie skarżącego dopuszczenie do wpisu do ewidencji lekarzy uprawnionych jedynie lekarzy posiadających odpowiednią wiedzę, udokumentowaną odpowiednim zaświadczeniem. Przy czym ustawodawca mocą art. 130 ust. 9 ustawy o kierujących pojazdami przyjął, że kwalifikacje wymagane w art. 77 ust. 1 pkt 3 lit. b) tej ustawy spełniają również lekarze wpisani w dniu wejścia w życie ustawy do istniejącego przed tą datą rejestru. Lekarze ci w czasie obowiązywania ustawy o kierujących pojazdami nigdy tego przymiotu nie utracili. W szczególności ustawodawca nie wymaga od nich dodatkowych szkoleń określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 81 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami. Podobnie należy postrzegać sytuację skarżącego, który nigdy nie przestał - na mocy art. 130 ust. 9 ustawy o kierujących pojazdami - spełniać wymogu określonego w art. 77 ust. 1 pkt 3 lit. b) tej ustawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. wniosło o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego wcześniejszego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, iż sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 powołanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania administracyjnego. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej w skrócie jako "p.p.s.a."). Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola wydanych w sprawie rozstrzygnięć prowadzi do uznania, że skargę należało oddalić albowiem zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji są zgodne z przepisami prawa. Sąd podziela w pełnej rozciągłości argumentację organów orzekających ukierunkowaną na wskazanie, że w realiach rozpatrywanej sprawy regulacja zawarta w przepisie przejściowym jakim jest art. 130 ust. 9 ustawy o kierujących pojazdami nie może mieć zastosowania w stosunku do osoby skarżącego. Należy mieć na uwadze, że przepis ten został umieszczony w Rozdziale 20 ustawy o kierujących pojazdami zatytułowanym "Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe". Istota wskazanej regulacji, wobec określenia w treści art. 77 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami wymagań warunkujących uzyskanie wpisu do ewidencji lekarzy uprawnionych, sprowadza się - co Sąd podkreśla - wyłącznie do przejściowego określenia sytuacji prawnej osób, które w momencie wejścia w życie ustawy o kierujących pojazdami (w dniu 19 stycznia 2013 r.) były wpisane do rejestru uprawnionych lekarzy, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 123 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Innymi słowy, regulacja ta wskazuje czy osoby wpisane do powyższego rejestru przed dniem 19 stycznia 2013 r. mogą nadal wykonywać swoje uprawnienia w realiach określonych wymogami wynikającymi z nowej regulacji prawnej (to jest ustawy o kierujących pojazdami). Skarżący zdaje się nie dostrzegać, że w dacie orzekania przez organy (a zatem już w okresie obowiązywania ustawy o kierujących pojazdami) regulacja ta - względem osoby wnioskującej o wpisanie do ewidencji - nie może być zastosowana w kontekście braku obowiązku spełnienia wymagania określonego w art. 77 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy o kierujących pojazdami. Skarżący w następstwie prawomocnego skazania przez Sąd Rejonowy G. został bowiem z ewidencji lekarzy uprawnionych do przeprowadzania badań lekarskich skreślony. Wydanie takiego rozstrzygnięcia z oczywistych względów rzutuje na obecne uprawnienia skarżącego w ten sposób, że skarżący znajduje się w odmiennej sytuacji od osób, które wcześniej zostały wpisane do rejestru uprawnionych lekarzy, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 123 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym i w oparciu o przepis art. 130 ust. 9 ustawy o kierujących pojazdami nie musiały (w dniu wejścia w życie ustawy o kierujących pojazdami i później) legitymować się spełnieniem wymagań określonych w art. 77 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy o kierujących pojazdami przy założeniu, że z ewidencji nie zostały skreślone. Zapatrywanie to jest uzasadnione zważywszy, że zgodnie z art. 130 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami rejestr uprawnionych lekarzy, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 123 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym został przekształcony w ewidencję, o której mowa w art. 77 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami z dniem wejścia tej ustawy w życie, to jest z dniem 19 stycznia 2013 r. Jeżeli zatem określona osoba była wpisana do rejestru uprawnionych lekarzy, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 123 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym i po przekształceniu rejestru w ewidencję nie została z ewidencji z jakichkolwiek powodów skreślona nie musi legitymować się wymaganiem określonym w art. 77 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy o kierujących pojazdami. W przypadku skarżącego zachodzi sytuacja odmienna, co jest nie tyle konsekwencją uznania, że skarżący nie posiada dostatecznej wiedzy lekarskiej aby być wpisanym do istniejącej ewidencji lecz konsekwencją wcześniejszego skreślenia z ewidencji lekarzy uprawnionych do przeprowadzania badań lekarskich stanowiącej następstwo prawomocnego skazania. Tym samym ponowny wpis do ewidencji skarżący może uzyskać jedynie po kumulatywnym spełnieniu wszystkich przesłanek określonych w art. 77 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami. W sytuacji, gdy wnioskodawca nie posiada specjalizacji w zakresie medycyny transportu lub medycyny pracy (a to wynika ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego) winien legitymować się dodatkowym szkoleniem określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 81 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, to jest w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 250 ze zm.). Zgromadzona w aktach administracyjnych dokumentacja potwierdza, że wnioskodawca posiada specjalizację w zakresie chorób wewnętrznych. Dokumentacja ta nie potwierdza zaś faktu odbycia przez wnioskodawcę szkolenia wymaganego przez art. 77 ust. 1 pkt 3 lit. b) tej ustawy. Niespełnienie wskazanej przesłanki pozytywnej obligowało organy orzekające do odmowy dokonania wpisu na podstawie art. 77 ust. 2 pkt 4 lit. a) ustawy o kierujących pojazdami. Zauważyć bowiem należy, że ustawodawca przesłanki warunkujące wpis do ewidencji lekarzy uprawnionych do przeprowadzania badań lekarskich osób kierujących pojazdami określił w ustawie w sposób kumulatywny. Oznacza to, że niespełnienie chociażby jednej z przesłanek wymienionych w normatywnie określonym katalogu - a taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie - determinowała konieczność wydania decyzji odmownej. Finalnie podkreślić należy, że organy administracji publicznej, zgodnie z zasadą praworządności (legalności) wynikającą z art. 6 k.p.a., zobowiązane są przy rozstrzyganiu indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej do ich rozpoznawania wyłącznie w oparciu o przepisy powszechnie obowiązującego prawa, a zatem nie mogą rozstrzygać o uprawnieniach stron postępowania administracyjnego w oparciu o zasady słuszności, czy względy wynikające z zasad współżycia społecznego. Również sąd administracyjny nie ma możliwości aby dokonać kontroli wydanych względem skarżącego decyzji w oparciu o kryteria inne niż określone w art. 1 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kryterium zgodności z prawem. Nie można zatem w realiach rozpatrywanej sprawy postrzegać jako zasadnego zarzutu pokrzywdzenia skarżącego w sytuacji stosowania przez organy orzekające przepisów obowiązującego prawa, pomimo że przepisy te mają - w odczuciu skarżącego powołującego się na posiadanie odpowiedniej wiedzy lekarskiej - charakter krzywdzący. Uznawszy w reasumpcji zarzuty podniesione w skardze za niezasadne jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie decyzje naruszają prawo (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił wniesioną skargę, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.