V Ua 28/17

<p> <strong> <!-- -->Sygn. VUa 28/17</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 28 grudnia 2017 roku</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Piotrkowie Trybunalskim, </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Wydział V w składzie:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący: SSO Mariola Mastalerz</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sędziowie: SSO Beata Łapińska (spr.)</strong> </p> <p>SSO Agnieszka Leżańska</p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant: st.sekr.sądowy Marcelina Machera</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2017 roku w Piotrkowie Trybunalskim</strong> </p> <p>na rozprawie</p> <p> <strong> <!-- -->sprawy z wniosku <span class="anon-block">N. S. (1)</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->przeciwko Wojewódzkiemu Zespołowi do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">Ł.</span> </strong> </p> <p>o ustalenie stopnia niepełnosprawności</p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji wnioskodawczyni <span class="anon-block">N. S. (1)</span> od wyroku Sądu Rejonowego IV Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Piotrkowie Tryb. </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 7 kwietnia 2017r. sygn. IV U 15/17</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Piotrkowie Tryb. do ponownego rozpoznania pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania za instancję odwoławczą.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt VUa 28/17</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">(...)</span> Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w <span class="anon-block">P.</span> orzeczeniem z dnia 24 sierpnia 2016r., NR <span class="anon-block">(...)</span> zaliczył <span class="anon-block">N. S. (1)</span> do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności na okres do 31sierpnia 2019r. jako przyczynę podając schorzenie z symbolem 03-L.</p> <p> Wojewódzki Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">Ł.</span> orzeczeniem z dnia 19.listopada 2016r. sygn. <span class="anon-block">(...)</span> utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy.</p> <p>Odwołanie od tego orzeczenia wniosła wnioskodawczyni wnosząc o zaliczenie jej do znacznego stopnia niepełnosprawności.</p> <p>W uzasadnieniu odwołania podniosła, że cierpi na głęboki niedosłuch obustronny, wada ma charakter trwały i nieodwracalny, a wywołana została przyjmowaniem antybiotyków w wieku niemowlęcym.</p> <p>Sąd Rejonowy w Piotrkowie Tryb. w sprawie IV U 206/14 zmienił orzeczenia WZON i zaliczył wnioskodawczynię do znacznego stopnia niepełnosprawności z koniecznością stałej opieki w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.</p> <p>Z uwagi na to, iż minął okres ważności zmienionego wyrokiem Sądu orzeczenia z dniem 31 sierpnia 2016r. zostało wydane nowe orzeczenie, i dlatego powódka została poddana ponownym badaniom . Według niej stan zdrowia nie uległ poprawie. Zdaniem skarżącej jest ona niesamodzielna, przebywa pod opieką, uszkodzony implant ślimakowy z tego powodu nie jest przydatny, a zakup nowego przekracza możliwości rodziny.</p> <p>WZON nie uznał odwołania i wniósł o jego oddalenie.</p> <p>Wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2017 roku Sąd Rejonowy w Piotrkowie Tryb. wydanym w sprawie o sygn..akt IV U15/17 Sąd oddalił odwołanie wnioskodawczyni .</p> <p> <strong> <!-- -->Podstawę powyższego orzeczenia stanowiły następujące ustalenia faktyczne i rozważania prawne Sądu Rejonowego:</strong> </p> <p> <span class="anon-block">N. S. (1)</span> <span class="anon-block">urodziła się (...)</span>, w roku 1999 stwierdzono u niej obustronny głęboki niedosłuch.</p> <p>Sąd Rejonowy w sprawie IV U 206/14 ustalił u <span class="anon-block">N. S. (1)</span> znaczny stopień niepełnosprawności z koniecznością stałej opieki lub pomocy w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.</p> <p>Po upływie okresu ważności zmienionego wyrokiem Sądu Rejonowego orzeczenia, powódka została ponownie poddana badaniom i określeniu stopnia jej niepełnosprawności. Wynikiem było orzeczenie będące przedmiotem toczącego się przed Sądem Rejonowym postępowania.</p> <p>Sąd Rejonowy ustalił, że <span class="anon-block">N. S. (1)</span> cierpi na głuchotę obustronną, ma wszczepiony implant wewnątrzślimakowy .W chwili obecnej implant jest zepsuty, a nowy powódka otrzyma dopiero w 2029r. <span class="anon-block">N. S. (1)</span> żyje więc bez implantu, który w sposób istotny wspomagał jej słuch, a tym samym kontakty z otoczeniem. <span class="anon-block">N. S. (1)</span> posługuje się językiem migowym.</p> <p>Z ustaleń poczynionych przez Sąd I instancji, powódka ukończyła gimnazjum <span class="anon-block">(...)</span> nr<span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">W.</span>, a obecnie kontynuuje naukę w liceum <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> dla osób głuchych.</p> <p>Kontrole lekarskie wnioskodawczyni ma wykonywane raz w roku w klinice <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">L.</span>. W czynnościach codziennych <span class="anon-block">N. S. (1)</span> posługuje się językiem migowym, o ile druga osoba posiada znajomość takiego języka. Natomiast w kontaktach z innymi osobami jest nieśmiała, wycofana. Niepełnosprawność powódki jest stopnia umiarkowanego.</p> <p>Sąd Rejonowy uznał opinie biegłej psycholog za prawidłową. Biegła przy niekwestionowanym stanie zdrowia powódki wypowiedziała się na temat jej codziennego życia, utrudnień jakie niesie za sobą głuchota powódki i braku możliwości korzystania z implantu. Sąd Rejonowy ocenił, iż biegła zasadnie określiła kontakty powódki jako poprawne., <span class="anon-block">N. S.</span> ukończyła bowiem gimnazjum <span class="anon-block">(...)</span> i kontynuuje naukę w liceum dla osób głuchych.</p> <p>Te fakty zdaniem Sądu Rejonowego wykluczają przyjęcie, że <span class="anon-block">N. S. (1)</span> nie może w żadnym aspekcie swego życia funkcjonować bez całkowitej pomocy innej osoby.</p> <p>Na poparcie swego stanowiska Sąd Rejonowy przywołał treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971230776" title="Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - Dz. U. z 1997 r. Nr 123, poz. 776 (art. 4;art. 4 ust. 4)">art. 4 ust. 4 ustawy z 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych</a> (tj Dz.U. 2011.127.721), gdzie niezdolność do samodzielnej egzystencji oznacza naruszenie sprawności organizmu w stopniu uniemożliwiającym zaspokajanie bez pomocy innych osób podstawowych potrzeb życiowych, za które uważa się przede wszystkim samoobsługę, poruszenie się i komunikację.</p> <p>Tym samym Sąd Rejonowy nie znalazł podstaw do przyjęcia, że powódka jest niezdolna do samodzielnej egzystencji. Faktem jest zdaniem Sądu Rejonowego, że <span class="anon-block">N. S.</span> wymaga w pewnym zakresie pomocy innej osoby, ale nie jest ta pomoc wymagana w każdym aspekcie życia i podstawowych potrzeb życiowych.</p> <p>Kontynuując swój wywód Sąd I instancji przywołał definicje stopni niepełnosprawności określonego w art. 4 ust.1-3 ustawy , z której wynika, że : „dla znacznego stopnia niepełnosprawności konieczne jest ustalenie niezdolności do samodzielnej egzystencji i tym samym stałej pomocy innej osoby. Tym samym Sąd Rejonowy stanął na stanowisku, że nie ma podstaw do przyjęcia niezdolności do samodzielnej egzystencji powódki, a co za tym idzie nie zostały spełnione przesłanki do stwierdzenia znacznego stopnia niepełnosprawności z art.4 ust.1 ustawy.</p> <p>Z tych wszystkich względów Sąd Rejonowy uznał, że orzeczenia WZON i <span class="anon-block">(...)</span> Zespołu są prawidłowe, nie naruszają norm ustawy, a tym samym odwołanie <span class="anon-block">N. S. (1)</span> podlega oddaleniu.</p> <p>Powyższy wyrok zaskarżyła apelacją wnioskodawczyni zarzucając mu:</p> <p>1.  <strong> <!-- -->naruszenie przepisów postępowania, które miało bezpośredni wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 kpc</a>, polegające na </strong> </p> <p>a. dokonaniu przez Sąd Rejonowy oceny materiału dowodowego w sposób niewszechstronny i na nieuwzględnieniu wielu istotnych okoliczności sprawy, oraz orzeczeniu w sposób nieprawidłowy i sprzeczny z zasadami prawidłowego rozumowania, poprzez uznanie, iż niesłysząca Powódka, która sama z otaczającym światem nie potrafi się skomunikować i potrzebuje do tego pomocy innych osób ma potrzebę komunikowania się z innymi wyłącznie sporadycznie i dlatego i nie wymaga ku temu stałej pomocy innych osób.</p> <p>2.  <strong> <!-- -->naruszenie przepisów postępowania, które miało bezpośredni wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227)">art. 227 k.p.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 328;art. 328 § 2)">328 § 2 k.p.c.</a>, </strong>w szczególności poprzez nieuwzględnienie wniosków o przeprowadzenie istotnych dowodów wnioskowanych w pozwie, w tym m.in. z opinii biegłego z zakresu otolaryngologii, ani przesłuchania w charakterze świadków bliskich <span class="anon-block">N. S. (1)</span>, ani jej samej w charakterze strony, co było kluczowe w kontekście potwierdzenia jej samodzielności w zakresie komunikowania, a także braku informacji, czy przy orzekaniu Sąd uwzględnił akta sprawy IV U 206/14, jak również braku wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przyczyn oddalenia wniosków dowodowych;</p> <p>3.  <strong> <!-- -->naruszenie przepisów postępowania, które miało bezpośredni wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 285)">art. 285 k.p.c.</a>, </strong>poprzez przyjęcie opinii opracowanej przez powołaną w sprawie przez Sąd biegłą z zakresu psychologii jako dowodu w sprawie, w sytuacji braku w jej treści racjonalnego uzasadnienia, co do przyjęcia, że Powódka nie jest niezdolna do samodzielnej egzystencji i wydania wyroku w oparciu o taką nierzetelną opinię, a nie po samodzielnym wszechstronnym przeanalizowaniu przedstawionego materiału dowodowego;</p> <p>4.  <strong> <!-- -->naruszenie przepisu prawa materialnego, a mianowicie naruszenie art. 4 ust. 4 ustawy z 27 sierpnia <span class="anon-block"> (...)</span>. o rehabilitacji zawodoweji społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. </strong>2011.127.721) polegające na niewłaściwym zastosowaniu tego przepisu, poprzez przyjęcie że osoba niezdolna, z uwagi na głęboki niedosłuch i zaburzenia mowy, do samodzielnej komunikacji i załatwiania swych podstawowych spraw w tym zakresie nie jest niezdolna do samodzielnej egzystencji w rozumieniu tego przepisu, gdyż nie potrzebuje pomocy w realizacji innych potrzeb życiowych tj. samoobsługi i poruszania się, a tym samym, że skoro niepełnosprawność dotyczy „wyłącznie” komunikacji, a nie samoobsługi i poruszania się, to nie jest to wystarczające do uznania, że Powódka jest niezdolna do samodzielnej egzystencji w zakresie komunikacji i stałej pomocy innych osób w tym zakresie wymaga.</p> <p>W oparciu o powyższe apelująca wniosła o:</p> <p>1.  <strong> <!-- -->uwzględnienie apelacji oraz zmianę wyroku Sądu Rejonowego i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez zmianę orzeczenia </strong> </p> <p>zaliczającego <span class="anon-block">N. S. (1)</span> do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, wydanego w dniu 19 Listopada .2016 r. przez <span class="anon-block">(...)</span> Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block"> (...)</span> w sprawie nr <span class="anon-block"> (...)</span> poprzez zaliczenie <span class="anon-block">N. S. (1)</span> do znacznego stopnia niepełnosprawności z koniecznością stałej i długotrwałej opieki i pomocy innej osoby w ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji,</p> <p>2.  ewentualnie, w przypadku uznania przez Sąd Okręgowy, że Sąd Rejonowy nie rozpoznał istoty sprawy - o uwzględnienie apelacji, uchylenie wyroku oraz zwrot sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Rejonowy,</p> <p>3.  zasądzenie od Pozwanego na rzecz Powoda kosztów postępowania w I instancji oraz kosztów postępowania apelacyjnego, według norm przepisanych;</p> <p> <strong> <!-- --> Sąd Okręgowy zważył co następuje : </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Apelacja jest uzasadniona i skutkować musi uchyleniem zaskarżonego wyroku z powodu nierozpoznania istoty sprawy.</strong> </p> <p>Pojęcie „istoty sprawy”, w rozumieniu <span class="underline"> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 386;art. 386 § 4)">art. 386 § 4 k.p.c.</a> </span> , dotyczy jej aspektu materialnego, a nierozpoznanie istoty zachodzi wówczas, gdy rozstrzygnięcie sądu nie odnosi się do tego co było przedmiotem sprawy, a więc gdy sąd zaniechał zbadania materialnej podstawy żądania lub też zarzutów merytorycznych strony i w swym rozstrzygnięciu nie odniósł się do tego, co jest rzeczywistym przedmiotem sporu (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 września 2002r., IV CKN 1298/00, LEX nr 80271).</p> <p>Przedmiot rozpoznania w niniejszej sprawie zakreślała zaskarżona decyzja Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w województwie <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">Ł.</span> 19 listopada 2016 r. dotycząca ustalenia stopnia niepełnosprawności wnioskodawcy. .Mocą tej decyzji skarżąca została zaliczona do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności do 31 sierpnia 2019r. z symbolem niepełnosprawności 03 L.</p> <p>Symbol ten to schorzenia dotyczące zaburzenia głosu, mowy i choroby słuchu</p> <p>W odpowiedzi na odwołanie sam <span class="anon-block">(...)</span> Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w województwie <span class="anon-block"> (...)</span> wskazał, iż skarżąca w ramach symbolu 03L cierpi na obustronny niedosłuch zmysłowo nerwowy spowodowany antybiotykoterapią w wieku niemowlęcym , który ma charakter trwały i nieodwracalny. Skład orzekający Wojewódzkiego Zespołu zarówno na podstawie dokumentacji medycznej <span class="underline"> <!-- -->jak tez po bezpośrednim badaniu wnioskodawczyni przez otolaryngologa i psychologa</span> uznał , iż posiadane przez skarżącą schorzenia kwalifikują ją do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności.</p> <p>Ustalenie stopnia niepełnosprawności wymaga wiadomości specjalnych, a zatem okoliczności tych można dowodzić tylko przez dowód z opinii biegłych lekarzy (<span class="underline"> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 278)">art. 278 KPC</a> </span>).</p> <p> <strong> <!-- -->W przedmiotowej sprawie Sąd Rejonowy dopuścił jedynie dowód z opinii biegłego psychologa , podczas gdy wiodącym schorzeniem jest choroba o charakterze laryngologicznym co wynika wprost z symbolu określonego w zaskarżonej decyzji. </strong> </p> <p>Sąd I instancji naruszył zatem przepisy <span class="underline"> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 217)">art. 217 KPC</a> </span> w zw. z <span class="underline"> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227)">art. 227 KPC</a> </span> i <span class="underline"> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 278)">278 KPC</a> </span> ustalając , że skarżąca nie spełnia wymogu zaliczenia do znacznego stopnia niepełnosprawności bez potrzeby zbadania wnioskodawczyni przez biegłego otolaryngologa . Jakkolwiek opinia psychologiczna była również w tej sprawie wskazana to była ona niewystarczająca do kompleksowej oceny stanu zdrowia skarżącej .</p> <p>Ustalenia Sądu Rejonowego bez dopuszczenia na te istotne dla sprawy okoliczności wymagające wiadomości specjalnych dowodu z opinii biegłego otolaryngologa należy uznać za dowolne i nie mieszczące się w granicach swobodnej oceny dowodów zakreślonej treścią <span class="underline"> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233 KPC</a> </span>.</p> <p>Sąd może jedynie po przeprowadzeniu dowodu z opinii wszystkich wymaganych biegłych</p> <p>dokonać oceny stanu zdrowia przy zastosowaniu <span class="underline"> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 KPC</a> </span>, na podstawie właściwych dla jej przedmiotu kryteriów zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego, podstaw teoretycznych opinii, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażonych w niej wniosków (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 7 listopada 2000 roku, sygn. I CKN 1170/98 oraz wyrok Sądu Najwyższego z 15 listopada 2000 roku, sygn. IV CKN 1383/00).</p> <p>Przy czym nawet opinia biegłego, która sądu nie przekonała, nie może być weryfikowana, a zwłaszcza dyskwalifikowana, bez posłużenia się wiedzą specjalistyczną. (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 29 listopada 1949 r., WaC 167/49, Nowe Prawo 1951 nr 2, s. 62, wyroki Trybunału Ubezpieczeń Społecznych z dnia 9 lutego 1949 r., TR 123/48, niepublikowany i z dnia 23 grudnia 1958 r., I TR 1071/57, Praca i Zabezpieczenie Społeczne 1969 nr 11 oraz wyroki Sądu Najwyższego z dnia 15 stycznia 1972 r., III CRN 341/72, z dnia 23 maja 1986 r., IV CR 116/86, i z dnia 19 grudnia 1990 r., I PR 148/90, OSP 1991 nr 11-12, poz. 300).</p> <p>Rozpoznanie przez Sąd Rejonowy sprawy wymagającej wiadomości specjalnych, bez przeprowadzenia dowodu z opinii otolaryngologa i oparcie wyłącznie wyroku na opinii biegłego psychologa w sytuacji gdy schorzenie wiodące określone zostało jako 03 L doprowadziły do nierozpoznania istoty sprawy. Sąd Rejonowy nie rozpoznał, bowiem materialnej podstawy żądania tj. nie ustalił czy skarżąca spełnia kryteria pozwalające na zaliczenie jej do znacznego</p> <p>stopnia niepełnosprawności.</p> <p>Treść <span class="underline"> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 386;art. 386 § 4)">art. 386 § 4 k.p.c.</a> </span>wskazuje na powinność sądu drugiej instancji uchylenia wyroku sądu pierwszej instancji w sytuacjach w przepisie tym określonych, jednak użyte we wskazanej normie pojęcie "możliwości” uchylenia wyroku nie uprawnia sądu drugiej instancji do całkowitej swobody decyzji.</p> <p>Trzeba też mieć na uwadze, że chociaż w myśl <span class="underline"> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 382)">art. 382 k.p.c.</a> </span>postępowanie apelacyjne ma charakter merytoryczny i w tym znaczeniu jest przedłużeniem postępowania przeprowadzonego przed sądem pierwszej instancji, to w procesie kierować się należy również wymogiem instancyjności, o której traktuje <span class="underline"> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 176;art. 176 ust. 1)">art. 176 ust. 1 Konstytucji RP</a> </span>. Oznacza to, że sąd drugiej instancji nie może zastępować własnym orzeczeniem orzeczenia sądu pierwszej instancji, gdyż mogłoby to doprowadzać do sytuacji, w których sąd odwoławczy orzekałby jako jedna i ostateczna instancja (tak m.in. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 11 lipca 2007r., III UK 20/07, OSNP 2008/17-18/264).</p> <p>Mając powyższe na względzie i dochodząc do przekonania, że Sąd Rejonowy nie dokonał w sprawie niezbędnych ustaleń co do przedmiotu sporu i nie objął rozstrzygnięciem materialnej podstawy żądania, a zatem nie rozpoznał istoty sprawy, Sąd Okręgowy uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania na podstawie <span class="underline"> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 386;art. 386 § 4)">art. 386 § 4 KPC</a> </span>.</p> <p>Nie przesądzając zatem trafności rozstrzygnięcia ponownie rozpoznając sprawę Sąd pierwszej instancji przeprowadzi postępowanie dowodowe w kierunku wynikającym z powyższych rozważań, a więc dopuści dowód z opinii biegłego lekarza otolaryngologa oraz rozważy dopuszczenie innych dowodów zgłoszonych przez strony, celem ustalenia czy skarżąca spełnia przesłanki do zaliczenia jej do znacznego stopnia niepełnosprawności.</p> <p>Z tych wszystkich względów Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji.</p> </div>