II SAB/Gl 40/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), Protokolant specjalista Małgorzata Orman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2012 r. sprawy ze skargi "A" w S. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy S. w przedmiocie niewydania decyzji w sprawie zezwolenia na usunięcie drzew 1. zobowiązuje Burmistrza Miasta i Gminy S. do wydania w terminie 30 dni aktu rozstrzygającego wniosek skarżącej z dnia 1 marca 2012 r., 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Gminy S. na rzecz skarżącej 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia [...] r. obecnie skarżąca Spółka "A" w S., zwróciła się do Urzędu Gminy S. o zezwolenie na wycinkę 4 sztuk drzew usytuowanych na działce nr a stanowiącej własność skarżącej. W odpowiedzi na ten wniosek Burmistrz S. poinformował skarżącą, że w dniu [...] r. upłynęła 3 letnia kadencja zarządu skarżącej Spółki, co powoduje, iż zarząd utracił z tym dniem prawo reprezentowania Spółki na zewnątrz. W piśmie z dnia [...] r. skarżąca wyjaśniła, że czym innym jest kadencja pełnienia funkcji, a czym innym mandat do pełnienia funkcji. Powołała się na inne postępowania administracyjne i sądowe, w których kwestia reprezentacji skarżącej po dniu [...] r. była już wyjaśniana. Po kolejnej wymianie korespondencji, w której strony podtrzymały swoje stanowiska w przedmiocie reprezentacji skarżącej Spółki, organ pismem z dnia [...] r., powołując się na art. 64 § 2 k.p.a., poinformował skarżącą, że jej wniosek w sprawie wydania zezwolenia na usunięcie drzew został pozostawiony bez rozpoznania. Na skutek wniesionego przez skarżącą zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem dnia [...] r., uznało zażalenie na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy S. za niezasadne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca wniosła o stwierdzenie, że Burmistrz Miasta i Gminy S. nie załatwił przedmiotowej sprawy w ustawowym terminie oraz o nakazanie temu organowi wydanie decyzji kończącej postępowanie. Skarżąca wniosła ponadto o uchylenie postanowienia organu odwoławczego z dnia [...] r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu zrelacjonowano dotychczasowy przebieg postępowania. Wskazano, że w przypadku, kiedy organ był przekonany o trafności swojego stanowiska, winien był podjąć czynności wynikające z art. 572 k.c. W dalszej części podtrzymano stanowisko o istnieniu mandatu do sprawowania funkcji członków zarządu pomimo upływu kadencji. Zwrócono też uwagę, że w dniu [...]r. wybrano nowy zarząd Spółki w niemal niezmienionym składzie, a okoliczność ta została ujawniona w prowadzonej przez Starostę ewidencji gruntów. Ponownie powołano się na inne postępowania, w tym również sądowoadministracyjne, w których podobne stanowisko organu pierwszej instancji nie zostało uwzględnione. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje stanowisko co do upływu kadencji zarządu i braku organów uprawnionych do reprezentacji skarżącej. Powołał się na podobne stanowisko w tej kwestii prezentowane przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. W piśmie procesowym z dnia [...] r. skarżąca podtrzymała swoje stanowisko. Dodatkowo wskazała, że wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2012 r. w sprawie II SA/Gl 448/12, tut. Sąd uchylił postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wydane w sprawie, na którą powoływał się organ w odpowiedzi na skargę. Wskazano też, że w innej sprawie dotyczącej wydania pozwolenia na wycinkę drzew organ wydał decyzję merytoryczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a tj. w sprawach, w których sądy administracyjne właściwe są do rozpoznawania skarg na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Z powyższej regulacji wynika, że skarga na bezczynność dotyczy niepodejmowania przez organy administracji publicznej aktów lub czynności w sprawach indywidualnych, a więc takich, które odnoszą się do konkretnego podmiotu i regulujących jego sytuację prawną. Zatem z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu albo nie podjął stosownej czynności (zob.: T. Woś: Postępowanie sądowoadministracyjne, Wyd. Prawnicze PWN, Warszawa 1996, s. 62-63). W pierwszej zatem kolejności należało rozstrzygnąć, czy w niniejszej sprawie zwłoka organu w załatwieniu wniosku skarżącej należy do przypadków, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Na tak postawione pytanie należało udzielić pozytywnej odpowiedzi. Poza sporem pozostaje w sprawie, że rozpoznając wniosek skarżącej z dnia [...] r. organ nie wydał do dnia rozpoznania niniejszej skargi na bezczynność żadnej decyzji, ani postanowienia rozstrzygającego ten wniosek. Wprawdzie pismem z dnia [...] r. organ poinformował skarżącą o pozostawieniu jej wniosku bez rozpoznania, jednakże w ocenie Sądu uczynił to z naruszeniem art. 64 § 2 k.p.a., a to wobec braku przesłanek do jego zastosowania. Kwestią sporną pomiędzy stronami była kwestia reprezentacji skarżącej po dniu [...] r. wobec upływu trzyletniej kadencji jej zarządu i braku uchwały w przedmiocie wyboru nowego zarządu. Rozstrzygając tę kwestię wskazać przyjdzie, że zgodnie z § 15 ust. 2 statutu Spółki, zarząd reprezentuje Spółkę na zewnątrz. Żaden przepis ani ustawy z dnia 29 września 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych (Dz. U. Nr 28, poz. 169 z późn. zm., zwanej dalej ustawą), ani Statutu skarżącej nie przewiduje wygaśnięcia mandatu członka Zarządu w dacie upływu kadencji. Takie rozwiązanie byłoby zresztą sprzeczne z zasadą ciągłości władz podmiotów prawnych umożliwiającą ich działanie w obrocie prawnym. W konsekwencji wbrew stanowisku organu należy przyjąć, że wybrani członkowie władz skarżącej są uprawnieni do sprawowania tych funkcji do czasu ich odwołania lub do czasu wyboru nowych członków jej poszczególnych organów. Odnośnie stanowiących osobę prawną spółek do sprawowania zarządu nad wspólnotą i do właściwego zagospodarowania gruntów wchodzących w skład wspólnoty (art. 15 ust. 1 i art. 18 ust. 1 ustawy) należy nadto podnieść, że stosownie do art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych skład zarządu takiej spółki podlega z urzędu wpisowi do ewidencji gruntów. Wpis ten stanowi dowód co do osób wchodzących w skład jej zarządu. Wpisowi takiemu podlegają też zmiany w składzie osobowym zarządu. W niniejszej sprawie organ nie kwestionował zaś, że podpisani pod wnioskiem członkowie Zarządu skarżącej, nie są ujawnieni w tej roli w ewidencji gruntów. Co do uprawnień członków Zarządu skarżącej do jej reprezentacji, zajęte w niniejszym wyroku stanowisko jest też zgodne ze stanowiskiem zaprezentowanym w wyrokach tutejszego Sądu z dnia 25 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Gl 340/12 i II SA/Gl 341/12 oraz z dnia 2 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 448/12. W konsekwencji należało przyjąć, że skarżąca składając w dniu [...] r. wniosek o zezwolenie na wycięcie drzew była należycie reprezentowana (art. 30 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 38 k.c.) i brak było podstaw do wzywania skarżącej do uzupełnienia braków wniosku w tym zakresie. Niezależnie od powyższego wskazać przyjdzie, że gdyby nawet stanowisko organu uznać za usprawiedliwione, to i tak brak było jakichkolwiek podstaw do jego popierania po dniu [...]r., a to z uwago na wybór nowego Zarządu skarżącej Spółki. Skoro zatem w niniejszej sprawie nie doszło do wydania decyzji, ani też żadnego innego rozstrzygnięcia, do którego wydania organ był zobligowany przepisami prawa, to Sąd uznał skargę na bezczynność organu za zasadną i orzekł jak w sentencji na zasadzie art. 149 p.p.s.a. Jednocześnie na podstawie powołanego przepisu w brzmieniu obowiązującym od dnia 17 maja 2011 r. Sąd orzekł, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Do takiego wniosku Sąd doszedł wobec faktu, że sporna kwestia reprezentacji skarżącej stanowiła problem wykładni prawa, a nie jego rażącego naruszenia. O kosztach postępowania orzeczono po myśli art. 200 p.p.s.a., a na ich wysokość składa się uiszczony przez skarżącą wpis sądowy. Sąd nie orzekł natomiast w przedmiocie dalej idących wniosków skargi (stwierdzenie niezałatwienia sprawy w terminie, uchylenie postanowienia SKO w Katowicach), a to z uwagi na granice rozstrzygnięcia w sprawach ze skarg na bezczynność organów wytyczone przepisem art. 149 p.p.s.a. Wskazać jeszcze przyjdzie, że określony w wyroku termin do załatwienia wniosku skarżącej przez organ liczy się od dnia doręczenia akt niniejszej sprawy temu organowi (art. 286 § 2 p.p.s.a.).