II SA/Wa 633/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Eugeniusz Wasilewski (spr.), Protokolant Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2008 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu opłat za używanie lokalu - oddala skargę - UZASADNIENIE Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z § 6 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 października 2004 r. w sprawie umarzania, odraczania i rozkładania na raty należności przysługujących Wojskowej Agencji Mieszkaniowej (Dz. U. z 2004 r., Nr 245, poz. 2460) oraz art. 13 ust. 7, art. 19a ust. 2, 3 i 5 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398, z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania W. K. od decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w P. nr [...] z dnia [...] września 2007 r., odmawiającej umorzenia należności w kwocie [...] zł, postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając decyzję organ stwierdził, iż nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 października 2004 r. w sprawie umarzania, odraczania i rozkładania na raty należności przysługujących Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, pozwalających na uwzględnienie wniosku W. K. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż wnioskodawca posiada składniki majątkowe podlegające egzekucji administracyjnej i sądowej. Świadczy o tym dostarczona przez stronę decyzja Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w Ł. z miesiąca sierpnia 2006 r. o zmianie wysokości emerytury wojskowej. Także fakt prowadzenia skutecznego postępowania egzekucyjnego w stosunku do zobowiązanego jest dowodem potwierdzającym posiadanie środków, z których egzekucja może być prowadzona. Sytuacja materialna wnioskodawcy i jego rodziny nie daje podstaw do uznania, że egzekucja może spowodować istotne zagrożenie dla egzystencji osoby dłużnika lub członków jego rodziny. Uznanie W. K. za częściowo niezdolnego do pracy stwarza możliwość podjęcia pracy zarobkowej w odpowiednim, dopuszczalnym dla niego charakterze, co zresztą zobowiązany stara się czynić, wskazując we wniosku o umorzenie należności – poszukiwanie pracy, jako działania mającego na celu wyjście z trudnej sytuacji. W ocenie organu dochody W. K. oraz osób aktualnie pozostających w przedmiotowym lokalu są wystarczające na pokrycie powstałego zadłużenia i zaspokojenie potrzeb życiowych tych osób. W piśmie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie z dnia [...] lutego 2008 r., określonym jako pozew przeciwko pozwanej Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, W. K. wniósł o "zwrot od pozwanej kwoty [...] zł wraz z odsetkami jako nieprawnie i wbrew obowiązującym przepisom o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP wyegzekwowanych przez Wojskową Agencję Mieszkaniową w P. z tytułu nieuiszczenia czynszu za kwaterę w S. przy ul. [...]". Wezwany do wskazania, czy powyższe pismo stanowi skargę na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] stycznia 2008 r., W. K. podał, iż jest ono "zdecydowaną skargą" na wymienioną decyzję. Skarżący stwierdził, iż złożony pozew nie dotyczy tylko odmowy umorzenia odsetek oraz wstrzymania egzekucji komorniczej, ale jest skargą na niekompetencję Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w P., która nie wykorzystała wszystkich procedur wynikających z ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych. Zarzucił, iż jest obciążony kosztami czynszu za kwaterę, mimo że od dnia [...] maja 2004 r. nie korzysta z niej, a o wymeldowaniu podniósł, iż kwaterę przez cały czas zajmuje była żona wraz ze swoją rodziną. W odpowiedzi na skargę Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wniósł o jej oddalenie przywołując argumentację, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż Sąd administracyjny nie rozstrzyga sprawy administracyjnej, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia organu administracji publicznej podjętego w sprawie administracyjnej. Rozpatrywana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że postawą materialną prawną zaskarżonej decyzji jest przepis art. 19a ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.). Przepis ten wskazuje, że w przypadkach uzasadnionych względami społecznymi, gospodarczymi lub finansowymi należności Agencji mogą m.in. być umarzane. Przesłanki umorzenia precyzuje § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 października 2004 r. w sprawie umarzania, odraczania i rozkładania na raty należności przysługujących Wojskowej Agencji Mieszkaniowej (Dz. U. Nr 245, poz. 2460). W przypadku skarżącego w grę wchodziły dwie przesłanki wskazane w: - § 2 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia, tj. dłużnik, będący osobą fizyczną, posiada wyłącznie składniki majątkowe niepodlegające egzekucji sądowej, na podstawie art. 829-833 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego, lub egzekucji administracyjnej, na podstawie art. 8-10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, oraz przedmioty codziennego użytku domowego albo egzekucja należności spowodowałyby istotne zagrożenie dla dalszej egzystencji dłużnika lub członków jego rodziny; - § 2 ust. 1 pkt 5 ww. rozporządzenia, tj. zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów egzekucji tej należności lub postępowanie egzekucyjne okazało się nieskuteczne. Jednocześnie należy podkreślić, że decyzja wydana w sprawie jest decyzją uznaniową, a więc nawet jeśli wystąpią okoliczności określone w § 2 ust. 1 pkt 2 i pkt 5 powołanego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej, organ nie ma obowiązku umorzenia należności z tytułu zajmowania lokalu mieszkalnego. Uznaniowość decyzji administracyjnej oznacza, iż ustawodawca przyznał organowi możliwość wyboru sposobu realizacji celu wyrażonego w przepisie ustawy, jakim jest umorzenie należności z tytułu zajmowania lokalu mieszkalnego. W konsekwencji organ, dokonując swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, może rozstrzygnąć daną sprawę według własnego uznania, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Niezależnie od powyższego dodać należy, że uznaniowy charakter decyzji administracyjnej oznacza nie tylko możliwość działania organu na jego własną odpowiedzialność w oparciu o upoważnienie ustawowe. Zakreśla on także zakres jej sądowej kontroli, która nie jest wyłączona, lecz ograniczona w szczególności do badania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej, a to zarówno przepisów szczegółowych, jak i zasad ogólnych określonych w rozdziale drugim działu I Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd kontroluje zatem, czy w toku tego postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego. Innymi słowy mówiąc, czy nie nosi cech dowolności. Wskazać należy, że w rozpatrywanej sprawie organ nie naruszył żadnej z wymienionych powyżej reguł postępowania. Zebrany materiał dowodowy dotyczący sytuacji materialnej i osobistej osób zajmujących lokal mieszkalny przy ul. [...] w S. jest wyczerpujący. We wniosku o umorzenie skarżący określił należność Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w wysokości [...] zł i wskazał, że należność ta wynika z tytułu opłat za używanie wskazanego lokalu mieszkalnego. Zasadnie organ wskazuje, powołując się na przepis § 2 ust. 2 powołanego wyżej rozporządzenia, iż umorzenie należności pieniężnych przysługujących Agencji, w przypadku gdy oprócz dłużnika głównego są zobowiązane również inne osoby, może nastąpić wtedy, gdy przesłanki umorzenia zachodzą wobec wszystkich zobowiązanych. Sytuacja zobowiązanych podstaw do umorzenia nie dawała i organ w sposób prawidłowy to wykazał. Treść zaskarżonej decyzji odpowiada regułom określonym w art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, zaś obszerne jej uzasadnienie ze wskazaniem stanu faktycznego ustalonego na podstawie zebranego materiału dowodowego stanowi realizację zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 kpa. W związku z postawionymi w skardze zarzutami nieprawidłowości w postępowaniu Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w stosunku do skarżącego i niezasadnym, jak twierdzi, obciążeniem go kosztami czynszu za kwaterę, z której nie korzysta, stwierdzić należy, iż nie mogły być one przedmiotem rozpoznania sądowego w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, w której został wydany zaskarżony akt. Zaskarżenie decyzji Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej oznacza, że przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego staje się sprawa, która została w decyzji rozstrzygnięta, tj. sprawa umorzenia należności przysługujących WAM. Zatem w niniejszej sprawie nie było możliwe dokonanie oceny prawnej całokształtu działań Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w P. i w W., o co wnosił skarżący w piśmie z dnia [...] marca 2008 r. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.