II FZ 433/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : Antoni Hanusz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia D. A. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 1 kwietnia 2009 r. sygn. akt I SA/Łd 1497/08 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi D. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 29 września 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r. postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE II FZ 433/09 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie o sygnaturze akt I SA/Łd 1497/08, odrzucił skargę kasacyjną D.A. od postanowienia tego Sądu z dnia 8 stycznia 2009 roku oddalającego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 września 2008 roku w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 rok. W motywach postanowienia odrzucającego skargę kasacyjną Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 8 stycznia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił wniosek D.A. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi D.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 września 2008 roku. Od powyższego postanowienia D.A. wniosła skargę kasacyjną. Sąd argumentował, że orzeczenie w przedmiocie przywrócenia terminu zapada w drodze postanowienia, które nie należy do kończących postępowanie w sprawie. Nie podlega więc zaskarżeniu skargą kasacyjną. Sąd zauważył także, że pomimo to, skarżąca w niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia skargą kasacyjną uczyniła postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Z tej przyczyny, jak wskazał Sąd, skarga kasacyjna sporządzona i wniesiona przez D.A. podlegała odrzuceniu, na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, dalej u.p.p.s.a.). Sąd argumentował również, że od postanowienia w przedmiocie przywrócenia terminu przysługuje zażalenie, na podstawie art. 86 § 3 u.p.p.s.a. Sąd dostrzegł także z urzędu, że D.A. została błędnie pouczona o sposobie i terminie wniesienia środka prawnego od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi (zarządzenie - k. 45, pouczenie - k. 46). W takiej sytuacji, z uwagi na fakt, że termin do wniesienia przedmiotowego zażalenia już upłynął, Sąd wskazał, że skarżącej przysługiwało prawo do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, w terminie 7 dni od dnia ustania przeszkody w jego zachowaniu, a więc od dowiedzenia się z treści niniejszego postanowienia o fakcie uchybienia terminu. W zażaleniu na powyższe postanowienie D.A. zarzuciła naruszenie przez Sąd art. 183 § 2 pkt 5 u.p.p.s.a. poprzez pozbawienie możliwości skarżącej obrony jej praw wskutek odrzucenia skargi kasacyjnej. Wskazała także na naruszenie art. 178 w zw. z art. 180 u.p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi kasacyjnej w sytuacji gdy wniesiona ona została w wyniku błędnego pouczenia przez Sąd. W związku z błędnym pouczeniem w rozpoznawanej sprawie, wedle oceny strony skarżącej, doszło również do uchybienia art. 165 u.p.p.s.a. Wskazując na powyższe zarzuty, strona wnosząca zażalenie domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi bądź uchylenia postanowienia oraz przejęcia sprawy do rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, a zatem należało je oddalić. Przedmiotem zażalenia jest w rozpoznawanej sprawie postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi odrzucające, jako niedopuszczalną, skargę kasacyjną od postanowienia tego Sądu z dnia 8 stycznia 2009 roku oddalającego wniosek o przywrócenie terminu. Zadaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w toczącym się postępowaniu zażaleniowym było zatem dokonanie oceny legalności postanowienia Sądu w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej. Dokonując tej oceny, stwierdzić należy, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo orzekł, iż skarga kasacyjna od postanowienia oddalającego wniosek o przywrócenie terminu jest niedopuszczalnym środkiem zaskarżenia. Sąd ten zatem słusznie zastosował art. 178 u.p.p.s.a. i postanowił o odrzuceniu skargi. W myśl bowiem art. 173 § 1 u.p.p.s.a., skarga kasacyjna przysługuje od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia sądu pierwszej instancji kończącego postępowanie w sprawie. Tymczasem postanowienie oddalające wniosek o przywrócenie terminu, nie mieści się w grupie orzeczeń w których mowa w tym przepisie. Jest to bowiem orzeczenie, od którego przysługuje na podstawie art. 86 § 3 u.p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd nie uchybił zatem w zaskarżonym postanowieniu art. 178 u.p.p.s.a. ani też normom art. 180 oraz art. 165 tej ustawy, gdyż te ostatnie przepisy nie miały w rozpoznawanej sprawie zastosowania. Wbrew twierdzeniu strony wnoszącej zażalenie, w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi też okoliczność uzasadniająca stwierdzenie nieważności postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 183 § 2 pkt 5 u.p.p.s.a. Strona nie była bowiem pozbawiona, na skutek błędnego pouczenia jej przez Sąd, co do trybu i terminu wniesienia środka zaskarżenia od postanowienia oddalającego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, prawa do zaskarżenia tego postanowienia w drodze zażalenia do naczelnego Sądu Administracyjnego. Analiza akt sprawy prowadzi bowiem do przekonania, że postanowieniem z dnia 29 maja 2009 roku (karta 126) Sąd przywrócił stronie skarżącej termin do wniesienia zażalenia od postanowienia z dnia 8 stycznia 2009 roku, po rozpoznaniu wniosku skarżącej w tym zakresie, do którego załączone zostało zażalenie (karty 110-116). Wskazując na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 u.p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 tej ustawy, orzekł jak w sentencji.