II OZ 834/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Stahl po rozpoznaniu w dniu 4 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 922/11 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi G. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] października 2011 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 922/11 pozostawił bez rozpoznania wniosek G. L. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] października 2011 r. w przedmiocie warunków zabudowy. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że we wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata G. L. wskazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania z powodu braku pracy. Postanowieniem z dnia 30 maja 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniosek o przyznanie prawa pomocy stwierdzając, że skarżący nie wykazał, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna by uzasadniała przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Podkreślił, że pomimo wezwania Sądu skarżący nie przedłożył wymaganych dokumentów wyjaśniających okoliczności dotyczące aktualnej sytuacji finansowej skarżącego, ani dokumentów potwierdzających złożone przez skarżącego oświadczenie w tej sprawie. Zdaniem Sądu w tej sytuacji należało uznać, że w sprawie nie zostało wykazane istnienie przesłanek przyznania skarżącemu prawa pomocy ani w zakresie całkowitym, ani też w zakresie częściowym. W wyniku wniesionego zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 19 lipca 2012 r., sygn. akt II OZ 606/12 uchylił postanowienie Sądu I instancji. Jak zauważył NSA w sprzeciwie wniesionym od postanowienia referendarza sądowego skarżący złożył oświadczenie o nieposiadaniu żadnego pojazdu mechanicznego oraz poinformował Sąd, że nieruchomość, w której jest zameldowany stanowi własność jego rodziców. Zatem w części odpowiedział na wystosowane do niego wezwanie. Jednocześnie skarżący nie przedstawił dokumentów potwierdzających jego miesięczny dochód czy koszty utrzymania. Sąd zobowiązany był zatem do oceny czy udzielona odpowiedź czyni zadość poleceniu o uzupełnienie wniosku. W przypadku uznania, iż Sąd nie posiada danych wystarczających do oceny sytuacji materialnej skarżącego w związku z nieuzupełnieniem braków jego wniosku, wniosek taki należało pozostawić bez rozpoznania. Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), pozostawił wniosek G. L. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Podkreślając, że zgodnie z art. 190 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest związany wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 19 lipca 2012 r., Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie brak było wystarczających informacji do oceny możliwości ponoszenia przez skarżącego kosztów postępowania, ponieważ skarżący nie przedstawił dokumentów potwierdzających jego miesięczny dochód czy koszty utrzymania. W takiej sytuacji, zgodnie z dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładnią art. 257 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd pozostawił bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy. W zażaleniu na powyższe postanowienie G. L. wniósł o uchylenie tego postanowienia wskazując, że we wniosku o przyznanie prawa pomocy "dokładnie uzasadnił swoje stanowisko", jego zaś argumenty poparł Naczelny Sąd Administracyjny. Wobec powyższego wyraził zdziwienie, że WSA nie znalazł okoliczności, które uzasadniałyby jego wniosek. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 252 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a ponadto m.in. dokładne dane o stanie rodzinnym. Jeżeli oświadczenie strony okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest zobowiązana na wezwanie złożyć dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe (art. 255 ww. ustawy). W myśl art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Jak wynika z akt, w niniejszej sprawie wniosek skarżącego nie zawierał wystarczających danych, na podstawie których można by ocenić, czy zachodzą przesłanki do przyznania prawa pomocy. Wobec powyższego skarżący został wezwany w trybie art. 255 p.p.s.a. do przesłania dokumentów i podania informacji odnoszących się do jego sytuacji majątkowej, rodzinnej i zarobkowej. Wezwanie to nie zostało przez skarżącego w dużym zakresie wypełnione. W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący nie przedstawił dokumentów potwierdzających jego miesięczny dochód czy koszty utrzymania, które pozwoliłyby na wyjaśnienie wszystkich okoliczności dotyczących jego aktualnej sytuacji finansowej. Powyższe braki uniemożliwiały Sądowi I instancji dokonania oceny, czy skarżący faktycznie znajduje się w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W takim stanie rzeczy Sąd I instancji zasadnie pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.