VII SA/Wa 700/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kramek (spr.), , Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędzia WSA Andrzej Siwek, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę UZASADNIENIE Przedmiotem skargi M. L. (dalej: skarżąca) jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB, organ odwoławczy) z dnia [...] lutego 2020 r. znak [...] wydana w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. (dalej: PINB, organ powiatowy), zawiadomieniem z dnia 26 czerwca 2018 r. na skutek interwencji skarżącej i po przeprowadzeniu czynności kontrolnych w dniu 10 czerwca 2018 r. wszczął postępowanie administracyjne, w sprawie wymiany stropu drewnianego na żelbetowy nad piwnicą w budynku mieszkalnym wielorodzinnym na działce nr [...] przy ul. P. w B. Następnie postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r., znak: [...], PINB na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 Prawa budowlanego, nakazał M. Z. (dalej: inwestor) wstrzymanie robót budowlanych polegających na wymianie ww. drewnianego stropu nad piwnicą wskazując, że roboty te zostały zrealizowane bez określonego w art. 29 ust. 4 Prawa budowlanego zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej oraz nałożył obowiązek przedłożenia w terminie do dnia 30 września 2018 r. dokumentacji, tj. inwentaryzacji budowlanej i opinii technicznej wykonanego stropu nad piwnicą wraz z wewnętrznymi ściankami dociskowymi stanowiącymi wzmocnienie ścian konstrukcyjnych w terminie do dnia 30 września 2018 r. W dniu 28 września 2018 r. inwestor przedłożył opinię techniczną autorstwa mgr. inż. D. K. z której wynika, że wymiana pierwotnego stropu drewnianego na płytę żelbetową nie stanowi zagrożenia dla budynku. Ponadto wskazano, że stany graniczne nośności i użytkowania stropu i ścian dociskowych nie zostały przekroczone, a stateczność ogólna budynku oraz elementów konstrukcji jest zachowana. Strop nadaje się do użytku. Wskazano jednocześnie, że konieczne jest zabezpieczenie odsłoniętych elementów zbrojenia w celu uniknięcia korozji i degradacji zbrojenia. Po zapoznaniu się z zażaleniem na postanowienie z dnia [...] lipca 2018 r., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] października 2018 r. znak [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia, zaś postanowieniem z dnia [...] października 2019 r. znak [...] wyłączył PINB w B. od udziału w postępowaniu dotyczącym robót budowlanych polegających na wymianie stropu drewnianego na żelbetowy nad piwnicą w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, zlokalizowanym na działce nr [...], przy ul. P. w B. oraz od udziału we wszystkich sprawach dotyczących tego obiektu i wyznaczył jako organ do dalszego prowadzenia sprawy – PINB w W. W dniu 19 listopada 2018 r., przeprowadzona została kontrola przedmiotowego budynku. Podczas oględzin ustalono, że wykonane bez pozwolenia na budowę roboty budowlane polegające na wykonaniu ścianek dociskowych i zmianie stropu nad piwnicą z drewnianego na żelbetowy "nie budzą zastrzeżeń co do jakości". Ponadto stwierdzono wykonanie zaleceń wynikających z opinii technicznej mgr. inż. D. K. Decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...], znak: [...] (sprostowaną postanowieniem [...] WINB z dnia [...] marca 2019 r.,) PINB w W. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wymiany stropu drewnianego na żelbetowy nad piwnicą w budynku mieszkalnym wielorodzinnym na działce nr [...] przy ul. P. w B. [...] WINB decyzją z dnia [...] marca 2019 r. znak: [...] uchylił ww. decyzję organu powiatowego w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Następnie postanowieniem z dnia [...] maja 2019 r., nr [...], znak: PINB w W. nakazał inwestorowi, przedłożenie opinii technicznej wykonanych robót budowlanych przy wymianie stropu sporządzoną przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej bez ograniczeń. Zakres opinii powinien obejmować ocenę stanu technicznego stropu w części nie objętej opinią techniczną wykonaną przez mgr inż. D. K. z września 2018 r. oznaczonym na szkicu załączonym do postanowienia jako 1A i wyszczególnionym kolorem żółtym. Ponadto autor opinii powinien określić dokładny zakres wymiany stropu drewnianego na żelbetowy w tym pomieszczeniu poprzez zinwentaryzowanie go na rzucie kondygnacji. Opracowanie winno zawierać również wskazanie lokalizacji wszystkich wykonanych ścianek dociskowych poprzez oznaczenie ich na rzucie piwnic wraz z oceną ich stanu technicznego. W dniu 12 czerwca 2019 r., inwestor przedłożył opinię techniczną sporządzoną w maju 2019 r. przez mgr. inż. D. K., z której wynika, że wymiana pierwotnego stropu drewnianego na płytę żelbetową nie stanowi zagrożenia dla budynku. Ponadto konstrukcja nie wykazuje przekroczenia stanu granicznego nośności i użytkowalność stropu i ścian dociskowych nie zostały przekroczone. Stateczność ogólna budynku oraz elementów konstrukcji jest zachowana. Wskazano jednocześnie, że konieczne jest uzupełnienie betonu w stropie w celu przeciwdziałania korozji zbrojenia. Decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] PINB w W. działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego (Dz. U. z 2018r., poz. 2096 ze zm.) nałożył na inwestora obowiązek wykonania robót budowlanych polegających na uzupełnieniu ubytków betonu w stropie nad piwnicą budynku mieszkalnym wielorodzinnym na działce nr [...] przy ul. P. w B. zgodnie ze sztuką budowlaną i zaleceniami zawartymi w opinii technicznej ww. stropu opracowanej w maju 2019 r., w celu przeciwdziałaniu korozji zbrojenia w terminie do dnia 30 września 2019 r. Wnioskiem z dnia 26 września 2019 r. skarżąca wystąpiła o stwierdzenie nieważności decyzji PINB z dnia [...] lipca 2019 r. wskazując, że bez jakiejkolwiek podstawy prawnej sprawa prowadzona przez PINB w B. została przekazana do PINB w W. Decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. znak [...][...] WINB odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PINB z dnia [...] lipca 2019 r. wyjaśniając w uzasadnieniu, że naruszenie przepisów o właściwości, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. dotyczy innych sytuacji, niż wyłączenie pracownika bądź organu od rozpoznawania sprawy i łączy się z właściwością miejscową i rzeczową danego organu. WINB zaznaczył, że postanowieniem z dnia [...] października 2018 r. organ wyłączył PINB w B. w osobie W. S. od udziału w postępowaniu dotyczącym robót budowlanych polegających na wymianie stropu drewnianego na żelbetowy oraz od udziału we wszystkich sprawach dotyczących obiektu oraz, że postanowienie to zostało wydane na podstawie art. 24 § 3 k.pa. Dodał, że z treści uzasadnienia postanowienia wynika, że konieczność wyłączenia W. S. wynikała z dostrzeżonych licznych nieprawidłowości w postępowaniu prowadzonym przez PINB w B. Zdaniem WINB kwestionowana decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, ani nie jest obarczona żadną z pozostałych wad wymienionych art. 156 § 1 k.p.a. Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. GINB po rozpoznaniu odwołania skarżącej utrzymał w mocy decyzję organu wojewódzkiego z dnia [...] listopada 2019 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia GINB odnosząc się do zarzutów odwołania stwierdził, że naruszenie przepisów o właściwości, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. dotyczy innych sytuacji, niż wyłączenie pracownika bądź organu od rozpoznawania sprawy i łączy się z właściwością miejscową i rzeczową danego organu. Wskazał, że zastosowanie instytucji wyłączenia organu administracji od rozstrzygnięcia sprawy sprawia, że niezbędne staje się wyznaczenie innego organu do rozpoznania i załatwienia sprawy, tak aby zagwarantować zachowanie bezstronności orzekania. W przypadku wyłączenia organu, organ wyższego stopnia może sam załatwić sprawę albo do załatwienia sprawy wyznaczyć inny podległy sobie organ (art. 26 § 2 zd. 2 k.p.a.), który załatwia sprawę w pierwszej instancji, a więc rozstrzyga sprawę co do jej istoty w drodze decyzji, po uprzednim przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego. Odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego GINB wyjaśnił, że wyznaczenie przez organ wyższego stopnia do załatwienia sprawy odbywa się w trybie ustawowym i jest chronione ustawą. Wskazał, że utrwalony w orzecznictwie jest pogląd, że postanowienie organu wyższego stopnia o wyznaczeniu podległego organu do załatwienia sprawy wiąże organ wyznaczony. Art. 26 § 2 k.p.a. w przypadku wyłączenia organu pozwala organowi wyższego stopnia wyznaczyć do załatwienia sprawy inny podległy sobie organ. Przepis ten nie ogranicza takiej delegacji żadnymi dodatkowymi przesłankami. Podjęcie działania w trybie art. 26 § 2 k.p.a. jest wyłącznie skorzystaniem z uprawnienia organu wyższego stopnia do delegowania swych kompetencji na jeden z podległych organów. Postanowienie wydane w tym przedmiocie wiąże organ wyznaczony do załatwienia sprawy albowiem jest ono niezaskarżalne. Organ wyznaczony nie może skutecznie odmówić podjęcia działań w sprawie, która została mu przekazana. Wobec powyższego GINB stwierdził, że organ powiatowy w W. był związany postanowieniem [...] WINB z dnia [...] października 2018 r. Postanowienie to, stosownie do art. 26 § 2 k.p.a., ustanowiło właściwość PINB w W., w drodze delegacji, do rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej robót budowlanych polegających na wymianie stropu drewnianego na żelbetowy nad piwnicą w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, na działce nr [...], przy ul. P. w B. Tak organ powiatowy, jak i GINB nie są władni zakwestionować ww. postanowienia, gdyż jest ono wiążące i niezaskarżalne. Tym samym nie można mówić o wydaniu kwestionowanej decyzji PINB w W. z naruszeniem przepisów o właściwości. GINB zaznaczył, że znane mu jest wyrażane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stanowisko przeciwne, którego jednak nie podziela, z uwagi na przedstawione argumenty. Poza tym GINB ocenił, że nie ma podstaw do uznania, że decyzja organu powiatowego z dnia [...] lipca 2019 r. jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa. Wyjaśnił, że zastosowanie procedury naprawczej przewidzianej w art. 50-51 Prawa budowlanego nie mogło zostać uznane za rażące naruszenie prawa. Celem postępowania prowadzonego w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego jest doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, po uprzednim wyjaśnieniu zgodności z przepisami i jakości wykonywanych robót, w szczególności w kontekście zgodności z warunkami technicznymi. GINB stwierdził, że zestawienie treści przepisów Prawa budowlanego dotyczących likwidacji skutków samowoli budowlanej oraz legalizacji samowolnie wykonanych robót z działaniami organu nadzoru budowlanego wskazuje, że organ działał w granicach obowiązującego prawa. Wyjaśnił, że wykonane roboty budowlane nie stanowiły budowy ani obiektu budowlanego, ani jego części, jednak ich wykonanie stanowiło przebudowę i wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. Samowolne wykonanie takich robót, powoduje wszczęcie procedury naprawczej przewidzianej w art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Ponadto o rażącym naruszeniu prawa można mówić można mówić, gdy zachodzą trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki wywołane decyzją - skutki niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. Skargę na decyzją GINB z dnia [...] lutego 2020 r. wniosła skarżącą M. L. domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. art. 156 § 1 pkt , art. 24, art. 25 i art. 26 k.p.a. w związku z wydaniem kwestionowanej decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości miejscowej organów. W uzasadnieniu skargi podniosła, że jej wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji jest związany z postanowieniem WINB z dnia [...] października 2018 r. o wyłączeniu PINB w B. Postanowienie to zdaniem skarżącej zostało wydane bez jakichkolwiek podstaw faktycznych z naruszeniem przepisów dotyczących wyłączenia pracownika organu lub samego organu. Również powołana w postanowieniu przyczyna wyłączenia "liczne nieprawidłowości dostrzeżone przez organ drugiej instancji..." nie została wskazana w kodeksie postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącej skutkiem nieprawidłowości działań organu obciążającym stronę postępowania jest konieczność udawania się do innego powiatu celem zapoznania z aktami postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja zdaniem Sądu nie narusza prawa. Na wstępie podkreślić należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji polega na badaniu, czy kontrolowana decyzja jest obarczona którąś z wad opisanych w art. 156 § 1 k.p.a., nie polega zaś na ponownym rozpoznaniu sprawy zakończonej tą decyzją. Tylko stwierdzenie wady lub wad decyzji wymienionych w zamkniętym katalogu ww. przepisu pozwala na wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest bowiem postępowaniem nadzwyczajnym i dla wzruszenia wprowadzonej skutecznie do obrotu prawnego decyzji administracyjnej wymagane jest spełnienie którejkolwiek ze ściśle określonych przesłanek wynikających z art. 156 § 1 k.p.a. Organ prowadzący postępowanie nie jest kompetentny do rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty, a jedynie ma obowiązek rozpatrywać sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a., a zatem wyjaśnić, czy dana decyzja cechuje się kwalifikowaną niezgodnością z prawem obowiązującą w czasie jej wydania. W rozpoznawanej sprawie jako podstawę wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji PINB w W. nakładającej na inwestora na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, obowiązek wykonania robót budowlanych polegających na uzupełnieniu ubytków betonu w stropie na piwnicą budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. P. w B., skarżąca wskazała przesłankę z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., tj. wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości, przy czym naruszenia tych przepisów upatrywała w wadliwym postanowieniu [...] WINB z dnia [...] października 2018 r., którym na podstawie art. 24 § 3 i art. 26 § 3 k.p.a. wyłączono PINB w B. w osobie W. S. i wyznaczono jako organ do dalszego prowadzenia postępowania PINB w W. Przesłanki wyłączenia pracownika organu administracji publicznej od załatwienia sprawy zostały określone przez ustawodawcę enumeratywnie w przepisie art. 24 k.p.a., z kolei przesłanki wyłączenia organu uregulowane są odrębnie w art. 25 k.p.a. Nieuprawnione jest stosowanie przesłanek wyłączenia pracownika organu do wyłączenia organu administracji publicznej od rozpatrzenia sprawy. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 1527/12 (publ. Cbosa) przypisanie kompetencji organowi administracji publicznej powoduje, że w postępowaniu administracyjnym ma on zawsze pozycję organu, nigdy pracownika. Niezbędne staje się odróżnienie organu od jego obsady personalnej. Wykonując zadania publiczne organ administracji publicznej działa w imieniu państwa lub wspólnoty samorządowej w celu realizacji zadań publicznych. Stąd, nie jest możliwe stosowanie do organu administracji publicznej przepisów o wyłączeniu pracownika, gdyż stoi to w sprzeczności z istotą wykonywania tych zadań. Powyższa konstatacja nie wyklucza możliwości zastosowania przepisów o wyłączeniu pracownika organu administracji publicznej, jednak tylko wtedy, gdy osoba będąca obsadą personalną organu jest stroną, a zatem gdy sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego dotyczy jej jako osoby fizycznej, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Tylko wtedy, gdy przepis prawa stanowi expressis verbis, można w drodze zastosowania instytucji wyłączenia organu administracji publicznej i instytucji wyłączenia pracownika, pozbawić oba podmioty kompetencji niezbędnych do wykonywania administracji publicznej (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt I OPS 13/09, Lex nr 579940). Będący podstawą wydania postanowienia z dnia [...] października 2018 r. art. 24 § 3 k.p.a. stanowi, że "bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału u postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności niewymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika". Z kolei art. 26 § 3 k.p.a. przewiduje, że jeżeli wskutek wyłączenia pracowników organu administracji publicznej organ ten stał się niezdolny do załatwienia sprawy, stosuje się odpowiednio § 2. Jednocześnie z uzasadnienia ww. postanowienia wynika, że "ze względu na liczne nieprawidłowości dostrzeżone przez organ drugiej instancji w ww. postępowaniu prowadzonym Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B., a także ze względu na prowadzenie przez dwa inne powiatowe organy nadzoru budowlanego odrębnych postępowań, dotyczących tego samego obiektu budowlanego (...)[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. uznał, iż zachodzi konieczność wyłączenia Pana W. S., czyli osoby pełniącej funkcję organu, z prowadzenia postępowania dotyczącego robót budowlanych polegających na wymianie stropu drewnianego na żelbetowy nad piwnicą w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, zlokalizowanym na działce nr [...], przy ul. P. w B. oraz od udziału we wszystkich sprawach dotyczących tego obiektu. Wobec tego do prowadzenia i załatwienia wskazanej sprawy, a także ewentualnego wszczęcia innych spraw dotyczących budynku przy ul. P. w B., wyznaczony zostaje Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W.". Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że naruszenie przepisów o właściwości, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. dotyczy innych sytuacji, niż wyłączenie pracownika, bądź organu od rozpoznawania sprawy i łączy się z właściwością miejscową i rzeczową danego organu. W przypadku wyłączenia organu, organ wyższego stopnia może sam załatwić sprawę albo do załatwienia sprawy wyznaczyć inny podległy sobie organ (art. 26 § 2 zd. drugie). Ustawodawca nie wskazuje przy tym kryteriów, jakimi powinien kierować się organ wyższego stopnia, delegując organ podległy do załatwienia sprawy. J. Borkowski (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 172) uważa, że wyznaczenie organu do załatwienia sprawy nie powinno naruszać właściwości rzeczowej, może w pewnym zakresie zmieniać właściwość delegacyjną, a bez wątpliwości może zmieniać właściwość miejscową. Z kolei Cz. Martysz (G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2010, s. 268), oceniając pozytywnie możliwość delegowania organu podległego do załatwienia sprawy, podnosi, że organ wyższego stopnia może niekiedy być zmuszony do przekazania sprawy, nie ma bowiem technicznych możliwości jej załatwienia. Zatem wyznaczenie organu podległego do załatwienia sprawy oznacza, że organ ten w tej konkretnej sprawie jest organem właściwym do jej załatwienia. Wydanie postanowienia nie daje także podstaw do wystąpienia przez organ wyznaczony do załatwienia sprawy z wnioskiem o rozstrzygnięcie negatywnego sporu kompetencyjnego. Postanowienie to, jako wydane w ramach uprawnienia organu wyższego stopnia do delegowania swoich kompetencji na jeden z podległych organów, wiąże organ wyznaczony, który nie może skutecznie odmówić podjęcia działań w sprawie, która została przekazana (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2005 r. sygn. akt I OW 204/05). Podzielić w tej sytuacji należało stanowisko GINB, że organ powiatowy w W. był związany postanowieniem [...] WINB z dnia [...] października 2018 r., bowiem postanowienie to stosownie do art. 26 § 2 k.p.a. ustanowiło właściwość PINB w Wąbrzeźnie, w drodze delegacji, do rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej robót budowlanych polegających na wymianie stropu drewnianego na żelbetowy nad piwnicą w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, na działce nr [...], przy ul. P. w B. Tym samym nie można mówić o wydaniu kwestionowanej decyzji PINB w W. z naruszeniem przepisów o właściwości. Prawidłowa zdaniem Sądu jest również ocena GINB, że ww. decyzja z dnia [...] lipca 2019 r. nie jest obarczona żadną z pozostałych wad nieważności, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., a w szczególności wadą rażącego naruszenia prawa. Zastosowanie przez organ powiatowy procedury naprawczej przewidzianej w art. 50 – 51 Prawa budowlanego było w okolicznościach sprawy (samowolnej przebudowy stropu nad piwnicą) prawidłowe. Zmierzało bowiem do doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, po uprzednim wyjaśnieniu zgodności z przepisami techniczno – budowlanymi i jakości wykonywanych robót budowlanych. Biorą po uwagę zalecenia wynikające z przedłożonych przez inwestora opinii technicznych, zasadny był nakaz wykonania określonych robot budowlanych nałożony przez PINB w W., które miały na celu zapewnienie bezpieczeństwa i zachowanie odpowiedniego stanu technicznego obiektu. W kontekście zarzutów podnoszonych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, jak i w toku postępowania powtórzyć należy za organem odwoławczym, że w toku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, organ nie przeprowadza ponownie postępowania wyjaśniającego i nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Ocena dokonywana przez organ administracji w tym postępowaniu (o charakterze nadzorczym) jest ograniczona wyłącznie do zbadania wystąpienia wad nieważności. W przypadku ustalenia ich wystąpienia, organ ma obowiązek stwierdzić nieważność badanej decyzji (chyba, że zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 156 § 2 k.p.a.) Przy czym, z uwagi na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 k.p.a.), może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Z tego też powodu wykładnia tych przesłanek winna mieć charakter ścieśniający, a stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga bezspornego ustalenia, że kwestionowana/badana decyzja jest dotknięta jedną z kwalifikowanych wad z. art. 156 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu organy orzekające w sprawie dokonały właściwych ustaleń, tak w zakresie stanu faktycznego jak i prawnego. Prowadząc postępowanie nie naruszyły przepisów art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a., a w konsekwencji dokonanej analizy prawidłowo przyjęły, że nie ma podstaw do zastosowania art. 156 § 1 k.p.a. i wyeliminowania na jego podstawie z obrotu prawnego badanej decyzji PINB w W. w tym z przyczyn podniesionych w postępowaniu (i powtórzonych w skardze) przez skarżącą, dając temu wyraz w uzasadnieniach decyzji spełniających wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Dlatego też, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), nie podzielając zarzutów skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji. Sprawę rozpoznano i wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 (...) - Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.