I OSK 4344/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędzia del. WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezesa Koła Łowieckiego [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 września 2018 r. sygn. akt IV SAB/Wr 123/18 w sprawie ze skargi T. M. na bezczynność Prezesa Koła Łowieckiego [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zaskarżonym wyrokiem z 13 września 2018 r., sygn. akt IV SAB/Wr 123/18 w trybie uproszczonym, po rozpoznaniu skargi T. M. (dalej: "skarżący") na bezczynność Prezesa Koła Łowieckiego [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w pkt: I. zobowiązał Prezesa Koła Łowieckiego [...] do rozpatrzenia wniosku skarżącego z 11 lipca 2017 r. w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; II. stwierdził, że bezczynność Prezesa Koła Łowieckiego [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddalił wniosek o wymierzenie grzywny Prezesowi Koła Łowieckiego [...]; IV. zasądził od Prezesa Koła Łowieckiego [...] na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że pismem z 21 maja 2018 r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Koła Łowieckiego [...], w przedmiocie braku rozpatrzenia jego wniosków z 11 lipca 2017 r., 10 października 2017 r. i 19 lutego 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z regulacjami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2018 r., poz.1330 ze zm., dalej: "u.d.i.p."). W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że jego żądania odnoszą się bezpośrednio do wykonywanych zadań publicznych i gospodarowania mieniem publicznym przez Polski Związek Łowiecki nałożonych w art. 32 ust.1 i art. 34 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz.U. z 2017 r. poz. 1295 ze zm., dalej: "ustawa"). Zarządzeniem z 12 września 2018 r. wyłączono ze sprawy do odrębnego rozpoznania skargę z 21 maja 2018 r. w zakresie wniosków o udzielenie informacji publicznej z 10 października 2017 r. oraz 19 lutego 2018 r. i zarejestrowano pod dwiema odrębnymi sygnaturami. Sąd wskazał, że z akt sprawy wynika, że w piśmie z 11 lipca 2017 r. skarżący obok odpowiedzi na pismo organu z [...] czerwca 2017 r. zwrócił się do Koła Łowieckiego, z wnioskiem o umożliwienie wglądu do książki ewidencji pobytu myśliwych na polowaniu indywidualnym od miesiąca października 2015 r. do stycznia 2016 r. oraz książki obwodu łowieckiego część II rejestr zwierzyny pozyskanej. W piśmie z [...] października 2017 r. organ w odniesieniu do wniosku z 11 lipca 2017 r. poinformował, że sprawy w nim podniesione "nie są objęte zakresem informacji publicznej". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu organ stwierdził, że żądane informacje nie są objęte przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, a odpowiadając na podnoszone przez skarżącego sprawy postępował zgodnie z obowiązującymi przepisami wewnątrzorganizacyjnymi. W piśmie procesowym z 10 lipca 2018 r. skarżący przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania wnosząc o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz ukaranie organu grzywną za dopuszczenie się bezczynności i przewlekłe prowadzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga skarżącego zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności oceniając czy Koło Łowieckie jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej Sąd stwierdził, że mając na uwadze treść art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. uznać należy, że Polski Związek Łowiecki jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, a przez to objętym regulacją art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Sąd wyjaśnił, że zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy, Polski Związek Łowiecki jest zrzeszeniem osób fizycznych i prawnych, które prowadzą gospodarkę łowiecką poprzez hodowlę i pozyskiwanie zwierzyny oraz działają na rzecz jej ochrony poprzez regulacje liczebności populacji zwierząt łownych. Zaś łowiectwo, jako element ochrony środowiska przyrodniczego, w rozumieniu ustawy oznacza ochronę zwierząt łownych (zwierzyny) i gospodarowanie ich zasobami w zgodzie z zasadami ekologii oraz zasadami racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej i rybackiej (art. 1 tej ustawy). Zwierzęta łowne w stanie wolnym, jako dobro ogólnonarodowe, stanowią własność Skarbu Państwa (art. 2 ustawy). Ustawodawca w art. 34 ustawy przekazał nadto temu podmiotowi szereg zadań z zakresu administracji publicznej, w tym m.in.: prowadzenie gospodarki łowieckiej w obwodach wyłączonych z wydzierżawienia i w obwodach wydzierżawionych przez koła łowieckie, troskę o rozwój łowiectwa i współdziałanie z administracją rządową i samorządową, jednostkami organizacyjnymi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe i parkami narodowymi oraz organizacjami społecznymi w ochronie środowiska przyrodniczego, a także w zachowaniu i rozwoju populacji zwierząt łownych i innych dziko żyjących. Związek realizuje również inne zadania powierzone mu przez ministra właściwego do spraw ochrony środowiska. Wymienione zadania, nałożone na związek w drodze ustawy, ze względu na ich cel mają charakter publiczny (vide: R. Stec: "Uprawianie łowiectwa i prowadzenie gospodarki łowieckiej. Uwarunkowania administracyjnoprawne, cywilnoprawne i organizacyjne"). O publicznoprawnym charakterze działalności Polskiego Związku Łowieckiego świadczy także konieczność odbycia przez osoby ubiegające się o uprawnienia do polowania, szkolenia prowadzonego przez Związek (art. 42 ust. 4-7 ustawy). Sąd podkreślił, że powyższe zadania mogą być realizowane również przez organy statutowe Polskiego Związku Łowieckiego - zarządy okręgowe (art. 32a ust. 4 cyt. ustawy). Zatem, w świetle przepisów ustawy Prawo łowieckie, Polski Związek Łowiecki wykonuje m.in. zadania administracji państwowej związane z wyrażonym w art. 5 oraz art. 74 ust. 2 Konstytucji obowiązkiem ochrony środowiska naturalnego. Następnie odnosząc się do kwestii, czy żądanie skarżącego objęte wnioskiem z 11 lipca 2018 r. mieści się w zakresie przedmiotowym pojęcia informacji publicznej, Sąd podał, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów. W ocenie Sądu wpisy w książce ewidencji polowań indywidualnych czy też inaczej w książce obwodu łowieckiego, do której wglądu domagał się skarżący w piśmie z 11 lipca 2018 r., stanowiły informację publiczną. Skarżący chciał bowiem w istocie uzyskać dostęp do informacji dotyczących elementu publicznoprawnej działalności tego podmiotu, jakim jest prowadzenie gospodarki łowieckiej w rozumieniu art. 4 ustawy, tj. informacji dotyczących przeprowadzania w określonym okresie (od października 2015 r. do stycznia 2016 r.) i na określonym obszarze (w obwodzie łowieckim nr 12) polowań indywidualnych oraz pozyskiwania zwierzyny łownej stanowiącej własność skarbu Państwa. Sąd podkreślił, iż posiadanie książki ewidencji pobytu na polowaniu indywidualnym jest obowiązkiem ustawowym dzierżawców i zarządców obwodów łowieckich wynikającym z art. 42b ust. 1 ustawy, którymi co do zasady są koła łowieckie (art. 28 ust. 1 i 1a ustawy). W książce ewidencji pobytu na polowaniu indywidualnym obligatoryjnie zamieszcza się zaś informacje niewątpliwie stanowiące informację publiczną, tj. termin rozpoczęcia i zakończenia polowania indywidualnego oraz ilość i gatunek pozyskanej zwierzyny. Informacje dotyczące pozyskiwania zwierzyny łownej stanowiącej własność Skarbu Państwa i jej zagospodarowania są także bezsprzecznie informacją o sposobie gospodarowania majątkiem państwowym. Z kolei za przyjęciem, że informację publiczną stanowią także informacje co do miejsca i daty odbycia polowania indywidualnego przemawia fakt, że polowania takie są w świetle przepisów ustawy jedynymi legalnymi metodami pozyskiwania zwierzyny łownej i wykorzystania na cele łowieckie mienia Skarbu Państwa. W konsekwencji, zdaniem Sądu należy uznać, że Koło Łowieckie było zobowiązane do udzielenia informacji żądanych przez skarżącego w sposób i formie wskazanej we wniosku. Tym samym brak udostępnienia informacji w przedmiotowym zakresie świadczy o bezczynności organu. Organ skierował bowiem do skarżącego jedynie pismo z [...] października 2017 r. informujące, że wniosek nie jest objęty zakresem informacji publicznej. Mając powyższe na względzie, Sąd po stwierdzeniu, że organ dopuścił się bezczynności w ww. zakresie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał go do załatwienia wniosku skarżącego zawartego w piśmie z 11 lipca 2017 w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku (pkt I. wyroku), wyjaśniając, że wskazany w pkt I wyroku termin wynika z przepisów ustawy o dotępie do informacji publicznej. Sąd uznał także, że stwierdzona bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. W ocenie Sądu podmiot ten nie rozpoznał wniosku strony w sposób przewidziany przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej nie ze złej woli lub w wyniku rażącego zaniedbania swoich obowiązków, a jedynie z uwagi na błędne przeświadczenie, że pismo wnioskodawcy nie podlega rozpoznaniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wobec oceny, że zaistniała bezczynność podmiotu zobowiązanego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa Sąd nie uwzględnił zawartego w piśmie procesowym strony z 10 lipca 2018 r. wniosku o wymierzenie grzywny przewidzianej w art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. Powyższe uzasadniało oddalenie wniosku w tym zakresie na podstawie art. 151 p.p.s.a. Koło Łowieckie [...] w skardze kasacyjnej złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosło o zmianę powyższego wyroku przez oddalenie wniosku skarżącego z 11 lipca 2017 r., stwierdzenie, że nie wystąpiła bezczynność w niniejszej sprawie oraz o oddalenie wniosku o wymierzenie organowi grzywny, ewentualnie o uchylenie ww. wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Jednocześnie oświadczyło, że zrzeka się rozprawy. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciło naruszenie: naruszenie prawa materialnego, tj.: - art. 13 ust. 1 u.d.i.p., przez błędną wykładnię i/lub zastosowanie, które miało wpływ na wynik sprawy; - art. 33b. ust. 1 pkt 2 ustawy, przez błędną wykładnię i/lub zastosowanie, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 22 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2018 poz. 2107, dalej: “p.u.s.a.") w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: “p.p.s.a."); - art. 141 § 4 p.p.s.a. które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadneiniu organ podniósł, że w przedmiocie wniosku skarżącego nie jest dopuszczalna droga sądowa, gdyż skarga nie dotyczy informacji publicznej. Stwierdził, że Sąd pierszej instancji dokonał nieuprawnionej, rozszerzającej wykładni zadań Polskiego Związku Łowieckiego i dostępu do informacji o realizowanych zadaniach przez osoby spoza Związku. Podniósł jednocześnie, że skarżący uchwałą Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia Koła Łowieckiego z [...] lutego 2018 r. został wykluczony z Koła Łowieckiego. Uchwała ta została utrzymana w mocy przez Zarząd Okregowy PZŁ [...], a wobec nie wniesienia skargi do sądu administracyjnego skarżący został skreślony z listy członków Koła. Z uwagi, iż skarżący nie jest już cżłonkiem Koła, nie przysługują mu także żadne prawa. W tej sytuacji nie można stwierdzić jakiejkolwiek bezczynności Polskiego Związku Łowieckiego. Nadto zwrócił uwagę że Prezes Zarządu Koła Łowieckiego nie jest organem Koła Łowieckiego, dlatego też nie może być adresatem jakichkolwiek zobowiązań. Właściwym organem Koła Łowieckiego jest jego Zarząd. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący podtrzymał swoją dotychczasową argumentację. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bada tylko, czy w sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania, enumeratywnie wymienione w § 2 powołanego artykułu. W niniejszej sprawie nie można dopatrzeć się żadnej z wad, która świadczyłaby o nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Dlatego skarga kasacyjna podlegała rozpatrzeniu w granicach wyznaczonych sformułowanymi w niej podstawami kasacyjnymi i ich uzasadnieniem. Analizując środek odwoławczy złożony w sprawie niniejszej w tym zakresie, uznać należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie, gdyż postawione w nim zarzuty nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o przeprowadzenie rozprawy, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegały zarzuty naruszenia przepisów postępowania, gdyż dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy, możliwe jest badanie zasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego. Nie ma usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. Przepis art. 1 p.u.s.a. ma charakter normy ustrojowej. W myśl tego przepisu sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga kasacyjna twierdzi wprawdzie, że przedmiotowa sprawa nie podlegała właściwości sądu administracyjnego, ale stanowisko to jest nieprawidłowe. Skarga złożona do Sądu pierwszej instancji wynikała z bezczynności organu w zakresie udostępnienia określonej informacji. Okoliczność, że wnioskowana informacja jest informacją publiczną potwierdził Sąd pierwszej instancji i ocena ta w skardze kasacyjnej nie została skutecznie zakwestionowana. Wniesienie skargi na bezczynność jest uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu lub dokonania czynności, mimo istnienia ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu lub dokonania czynności. Dodatkowo zważyć należy, że skarżący kasacyjnie nie wykazał, aby kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd pierwszej instancji uczynił to według innych kryteriów niż zgodność z prawem. Przepis art. 1 p.u.s.a. nie stanowi podstawy dla czynienia zaskarżonemu orzeczeniu zarzutu błędnego rozstrzygnięcia, gdyż celowi temu służą inne przepisy (por. wyrok NSA z 28 października 2015 r., II GSK 1979/14). Zarzut ten nie jest zasadny także, gdy jest rozpatrywany w powiązaniu z art. 135 p.p.s.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane jest stanowisko, że naruszenie art. 135 p.p.s.a. nie może być przedmiotem skutecznego zarzutu skargi kasacyjnej, ponieważ wspomniany przepis uprawnia sąd administracyjny, a nie wnoszącego skargę na ściśle określony akt lub czynność organu administracji publicznej (por. wyroki NSA z: 12 marca 2013 r., I OSK 1199/12, 11 grudnia 2014 r., II GSK 1979/13, 17 maja 2018 r., I FSK 205/18). Przepis art. 135 p.p.s.a. stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że powyższy przepis nie tworzy podstawy do wystąpienia z wnioskami w skardze do żądania uchylenia decyzji wydanej w pierwszej instancji. Przepis art. 135 p.p.s.a. wyznacza jedynie zakres kompetencji orzeczniczych sądu, uzależniając uruchomienie przewidzianych przez ustawę środków od "niezbędności" końcowego załatwienia sprawy, której dotyczy skarga. Ustalenie, że poza zaskarżonym aktem konieczne jest jeszcze wzruszenie (zweryfikowanie) innych aktów organu administracji, powoduje po stronie sądu obowiązek zastosowania tego przepisu (por. wyrok NSA z 3 lutego 2011 r., II GSK 50/10). W sytuacji, gdy sąd nie korzysta z przepisu art. 135 p.p.s.a., to znaczy nie uchyla lub nie stwierdza nieważności decyzji organu pierwszej instancji, w sentencji wyroku nie zamieszcza się rozstrzygnięcia co do takiej decyzji (por. postanowienie NSA z 13 września 2012 r., I OZ 677/12). Już to powoduje, że omawiany zarzut można uznać za chybiony. Dodatkowo można jednak dodać, że stawiając ten zarzut skarżąca kasacyjnie nie dostrzega istoty regulacji zawartej w przytoczonym przepisie, sprowadzającej się - jak już wskazywano - do umożliwienia zastosowania środków pozostających do dyspozycji sądu administracyjnego do aktów administracyjnych innych niż te wskazane bezpośrednio w skardze, a tym samym do rozszerzenia zakresu kontroli sprawowanej przez ten sąd na wszelkie postępowania, o ile są prowadzone w granicach danej sprawy. Skarżąca kasacyjnie związków takich nie wykazała i także z tego powodu zarzut nie zasługiwał na uwzględnienie. W istocie bowiem w przedmiotowej sprawie skarżący nie zaskarżył żadnego aktu, a wystąpił ze skargą na bezczynność organu, który uchylał się od rozpoznania jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej i nie podejmował działań przewidzianych przepisami prawa. Usprawiedliwionych podstaw nie ma również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i – w razie kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (por. wyrok NSA z 25 stycznia 2013 r., II OSK 1751/11). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sąd I instancji realizuje powyższe wymagania. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd, dokonano też jego oceny, jak również zawarto rozważania dotyczące wykładni i zastosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. To, że strona skarżąca nie zgadza się z dokonaną przez Sąd oceną prawną, nie oznacza, że został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. i nie uprawnia do czynienia takiego zarzutu. Za pomocą tego zarzutu nie można bowiem zwalczać przyjętej przez Sąd podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, czy też stanowiska co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego (por. wyroki NSA: z 27 lipca 2012 r., I FSK 1467/11 13 maja 2013 r., II FSK 358/12). Autor skargi kasacyjnej w istocie nie precyzuje na czym miałoby polegać naruszenia powyższego przepisu, stąd bardziej szczegółowe odniesienie się do zarzutu jego naruszenia nie jest możliwe. Zarzut naruszenia art. 13 ust. 1 u.d.i.p. został skonstruowany wadliwie. Błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie to dwie odrębne postaci naruszenia prawa materialnego. Oczywistym jest, że zarzut błędnej wykładni nie obejmuje niewłaściwego zastosowania normy prawnej i na odwrót. Jeżeli strona zamierza wytknąć złamanie prawa w obu formach wskazanych w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., to powinna to uczynić jednoznacznie oraz wykazać na czym dokładnie - jej zdaniem - miała polegać błędna wykładnia, a w czym dopatruje się ona niewłaściwego zastosowania kwestionowanego przepisu prawa materialnego. Takich wymogów rozpatrywana skargi kasacyjnej nie spełnia. Jej autor pozostawia do wyboru NSA formę naruszenia powyższego przepisu, co nie może zostać uznane za poprawne. Niezależnie od wadliwej konstrukcji omawiany zarzut jest także niezasadny merytorycznie. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Skarżący kasacyjnie ani w petitum skargi kasacyjnej, ani w jej uzasadnieniu nie określił w czym upatruje naruszenie przez Sąd pierwszej instancji powyższego przepisu, co w istocie uniemożliwia odniesienie się do tak ogólnie sformułowanego zarzutu. Wskazać jedynie można, że przywołany przepis określa podstawowy termin udzielenia informacji publicznej. Podmiot zobowiązany ma obowiązek odpowiedzieć na wniosek o udostępnienie informacji publicznej na tyle szybko, na ile pozwalają mu posiadane siły i środki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od otrzymania wniosku. W rozpoznawanej sprawie termin określony w powyższym przepisie został zakreślony przez Sąd dla organu na rozpatrzenie wniosku T. M. z 11 lipca 2017 r., w którym ten wnosił o udzielenie określonych informacji. Informacje te zostały zakwalifikowane przez Sąd pierwszej instancji jako informacje publiczne i kwalifikacja ta, na co wskazano powyżej, nie została w skardze kasacyjnej skutecznie podważona. Sąd uznał nadto, że organ, do którego skarżący wystąpił ze swoim wnioskiem, jest objęty działaniem ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dodatkowo zauważyć należy, że organ rozpoznając wniosek skarżącego, uchybił terminowi wynikającemu z powyższego przepisu. Na wniosek skarżącego z 11 lipca 2017 r. organ odpowiedział dopiero [...] października 2017 r. informując, że wniosek nie jest objęty zakresem ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przyjęcie zatem przez Sąd, że organ na datę wyrokowania pozostawał w bezczynności znajdowało oparcie w okolicznościach faktycznych sprawy. Zobowiązanie Prezesa Koła Łowieckiego [...] do rozpoznania przedmiotowego wniosku znajdowało oparcie w przepisach prawa. W myśl art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie – koła łowieckie posiadają osobowość prawną i ponoszą odpowiedzialność za swoje zobowiązania. Stosownie do art. 33b ust. 1 ww. ustawy organami koła łowieckiego są: (1) walne zgromadzenie – jako najwyższa władza koła łowieckiego, (2) zarząd koła łowieckiego – jako organ zarządzający i reprezentujący koło łowieckie na zewnątrz, (3) komisja rewizyjna – jako organ kontroli wewnętrznej koła łowieckiego. Do Polskiego Związku Łowieckiego stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. – Prawo o stowarzyszeniach (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 713). Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 5 i 6 tej ustawy statut stowarzyszenia powinien określać m.in. władze stowarzyszenia, ich kompetencje, sposób reprezentowania stowarzyszenia oraz zaciągania zobowiązań finansowych. Jak stanowi art. 32 ust. 3 ustawy – Prawo łowieckie Polski Związek Łowiecki oraz koła łowieckie działają na podstawie ustawy oraz statutu uchwalonego przez Krajowy Zjazd Delegatów Polskiego Związku Łowieckiego i zatwierdzonego przez ministra właściwego do spraw środowiska. Z § 48 ust. 1 pkt 1 statutu wynika, że prezes koła kieruje bieżącą działalnością kola, reprezentuje koło na zewnątrz, kieruje pracą zarządu koła oraz zwołuje jego posiedzenia i im przewodniczy, a także dokonuje czynności z zakresu prawa pracy. Analiza postanowień statutu Polskiego Związku Łowieckiego prowadzi do wniosku, że odróżnia on zwykłą reprezentację kola na zewnątrz od reprezentacji koła jako strony czynności cywilnoprawnych. § 48 ust. 1 pkt 1 statutu określa reprezentację koła w sytuacjach, w których nie dochodzi do powstania skutków prawnych w zakresie nawiązania lub rozwiązania określonego stosunku prawnego. W takich sytuacjach wystarczy aby koło reprezentował jego prezes. Inaczej sytuacja przedstawia się gdy w imieniu koła składane są oświadczenia woli np. w celu zaciągnięcia zobowiązań majątkowych, wtedy z uwagi na ciężar gatunkowy skutków z nich wynikających wymagana jest szersza reprezentacja koła, określona w § 49 ust. 1 statutu (por. wyrok NSA z 29 kwietnia 2016 r., I OSK 261/150). Powyższe prowadzi do wniosku, że Prezes Koła Łowickiego [...], jako kierujący bieżącą pracą Koła i reprezentujący je na zewnątrz, był uprawniony do rozpoznania przedmiotowego wniosku i udzielenia wnioskowanej informacji publicznej. Z tych względów zarzut naruszenia art. 33b ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo łowieckie nie mógł zostać uwzględniony. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.