II GSK 1491/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Myślińska Sędzia NSA Andrzej Kuba (spr.) Sędzia del. WSA Wojciech Kręcisz Protokolant Marta Podoba po rozpoznaniu w dniu 17 października 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "M." Spółki z o.o. w Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 1 marca 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 2372/10 w sprawie ze skargi "M." Spółki z o.o. w Z. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od "M." Spółki z o.o. w Z. na rzecz Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych 1200 (tysiąc dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 1 marca 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 2372/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu zafałszowanych partii produktów. Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]września 2010 r. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych po rozpatrzeniu odwołania P.P. - Prezesa M. Sp. z o.o. utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w Kielcach z dnia [...] maja 2010 r., na podstawie której wymierzono ww. spółce karę pieniężną w wysokości 10.127,74 zł za wprowadzenie do obrotu dwóch zafałszowanych partii mięsa drobiowego, tj.: - artykułu o nazwie "Filet z piersi kurczaka świeży klasa A" w ilości 420,00 kg (28 opakowań zbiorczych - pojemników plastikowych a'15 kg), z datą produkcji 25.02.2010 r., terminem przydatności do spożycia "należy spożyć do: 2010.03.02" i wartości netto 4.200,00 zł, - artykułu o nazwie "Skrzydło z kurczaka klasa I schłodzone" w ilości 150,00 kg (10 opakowań zbiorczych - pojemników plastikowych a'15 kg), z datą produkcji 25.02.2010 r., terminem przydatności do spożycia "należy spożyć do: 2010.03.02" i wartości netto 517,50 zł. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, iż w dniach [...] lutego 2009 r. inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w Kielcach, działając na podstawie stosownego upoważnienia przeprowadzili kontrolę w zakresie jakości handlowej mięsa drobiowego, wody wchłoniętej oraz kontroli znakowania przetworów drobiowych w Zakładzie Uboju i Przetwórstwa Drobiowego "M." Sp. z o.o., Z. 77, [...] Ł. W toku kontroli zakwestionowano oznakowanie etykiet dołączonych do opakowań zbiorczych dwóch partii mięsa drobiowego: 1) artykułu o nazwie "Filet z piersi kurczaka świeży klasa A", z uwagi na: - wydłużenie o 3 dni terminu przydatności do spożycia podanego na etykiecie produktu w stosunku do okresu trwałości podanego w normie deklarowanej przez producenta, tj. PN-A- 86524:1994 "Mięso drobiowe w elementach", - podanie nieprawidłowych danych identyfikujących producenta, niezgodnie z nazwą zamieszczoną w aktualnym odpisie z KRS, co stanowiło naruszenie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, - określenie terminu przydatności do spożycia w kolejności niezgodnej z § 11 ust. 3 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spożywczych, - podanie zakresu temperatur określającego warunki przechowywania niezgodnie z ww. deklarowaną przez producenta normą PN-A-86524:1994 "Mięso drobiowe w elementach", 2) artykułu o nazwie "Skrzydło z kurczaka klasa I schłodzone", z uwagi na: - wydłużenie o 3 dni terminu przydatności do spożycia podanego na etykiecie produktu w stosunku do okresu trwałości podanego w normie deklarowanej przez producenta, tj. PN-A- 86524:1994 "Mięso drobiowe w elementach", - podanie nieprawidłowych danych identyfikujących producenta, niezgodnie z nazwą zamieszczoną w aktualnym odpisie z KRS, co stanowiło naruszenie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, - określenie terminu przydatności do spożycia w kolejności niezgodnej z § 11 ust. 3 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spożywczych. Organ wskazał, iż z protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. oraz protokołów pobrania próbki w celu sprawdzenia oznakowania nr [...] oraz [...] z dnia 25 lutego 2010 r., podpisanych bez zastrzeżeń przez członka zarządu spółki wynika, że przedmiotowe partie artykułów z przeznaczeniem do sprzedaży, znajdowały się w magazynie wyrobów gotowych. Nadto, jak wynika z oświadczenia ww. były one ocenione i dopuszczone do obrotu handlowego. Organ stwierdził również, iż nazwa zakładu podana na etykietach kwestionowanych partii była niezgodna z nazwą zawartą w rejestrze KRS. Organ podniósł, iż w świetle art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 178/2002, podmioty działające na rynku spożywczym i pasz zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności lub pasz z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. Stwierdził, iż kontrolowany podmiot nie dochował ww. obowiązku, wprowadzając do obrotu artykuły oznakowane nieadekwatnym w stosunku do ich niskiej trwałości mikrobiologicznej okresem przydatności do spożycia, co nie zostało poprzedzone przeprowadzeniem odpowiednich badań laboratoryjnych, zgodnie z normą deklarowaną przez producenta. Reasumując zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji wymierzając karę w wysokości 10.127,74 zł, w sposób prawidłowy określił stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spożywczych i wielkość jego obrotów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę wskazał, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Zgodnie z powołanym przepisem, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spożywcze zafałszowane podlega karze pieniężnej w wysokości nie wyższej niż 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary, nie niższej jednak niż 1.000 zł. Sąd wyjaśnił, że obrotem w rozumieniu ustawy są stosownie do art. 3 pkt 4 czynności w rozumieniu art. 3 pkt 8 rozporządzenia, o którym mowa w pkt 2 tego przepisu, a zatem rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. bezpieczeństwa żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. WEL 31 z 1 lutego 2002 r.). Czynnością w rozumieniu art. 3 pkt 8 powołanego rozporządzenia jest "wprowadzenie na rynek", które zgodnie z zawartą w tym przepisie definicją oznacza posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucję lub inne formy dysponowania. Pojęcie wprowadzenia do obrotu dotyczy zatem każdego etapu obrotu i nie może być rozumiane tylko jako pierwsze wprowadzenie towaru na rynek. Sąd wywiódł, że w rozumieniu powołanego przepisu skarżący, "posiadał w celu sprzedaży" wskazane w decyzji produkty, a zatem wprowadził je do obrotu. Sąd podkreślił przy tym, że odpowiedzialność ma charakter obiektywny i przesłanką jej przyjęcia jest tylko fakt wprowadzenia do obrotu. Sąd wskazał, że ustalenia co do tego, iż ww. artykuły były zafałszowane zostały poczynione przez organ na podstawie protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. oraz protokołów pobrania próbki w celu sprawdzenia oznakowania nr [...] oraz [...] z dnia [...] lutego 2010 r., podpisanych bez zastrzeżeń przez członka zarządu spółki, z których to dokumentów wynika, iż ich ocena została dokonana z uwzględnieniem zasady określonej w art. 80 kpa i wyprowadzone wnioski prowadzące do stwierdzenia zafałszowania artykułów znajdują w tym materiale dowodowym potwierdzenie. Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego podważającego wiarygodność ww. dokumentów z powodu rozbieżności dat. Jak wynika z akt sprawy, postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. Główny Inspektor sprostował omyłkę, zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W przedmiotowej sprawie kontrola miała miejsce w dniach [...] luty 2010 r., została przeprowadzona na podstawie upoważnienia nr [...] , znak: [...] z dnia [...] lutego 2010 r., wydanego przez WIJHARS w Kielcach, znajdującego się w aktach, i zakończona protokołem kontroli nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. Sąd podkreślił, że potwierdzeniem powyższych ustaleń faktycznych jest decyzja organu I instancji z dnia [...] maja 2010 r., znak: [...], która w uzasadnieniu wskazuje datę kontroli na [...] i [...] lutego 2010 r., jak również daty upoważnienia i protokołu kontroli. Sąd pierwszej instancji wskazał, że stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Skarżący zadeklarował jakość partii mięsa drobiowego zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 543/2008 wprowadzającym szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do mięsa drobiowego oraz z wymaganiami normy PN-A-86524.-1994 "Mięso drobiowe w elementach". Zgodnie z pkt 4.2 ww. normy, mięso drobiowe w elementach schłodzone należy przechowywać w temperaturze od -1°C do 2°C nie dłużej niż 48 h od daty produkcji. Ustalenie dłuższego okresu przydatności do spożycia jest możliwe po przeprowadzeniu odpowiednich badań przez niezależne laboratorium badawcze. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że zarówno partia artykułu o nazwie "Filet z piersi kurczaka świeży klasa A", jak i partia artykułu o nazwie "Skrzydło z kurczaka klasa I schłodzone" nie spełniają ww. wymagań normy, z uwagi na wydłużenie okresu trwałości o 3 dni w stosunku do dopuszczalnego. Jak wynika z oświadczenia skarżącego z dnia [...] lutego 2010 r. termin przydatności wynosił 5 dni, skarżący oświadczył także, że nie posiada badań przechowalniczych, nie wykonuje i nie zleca wykonania badań laboratoryjnych. W toku postępowania administracyjnego skarżący nie przedstawił dokumentów potwierdzających przeprowadzenie ww. badań laboratoryjnych. W myśl art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, artykuł rolno-spożywczy zafałszowany to produkt, którego skład jest niezgodny z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych albo produkt, w którym zostały wprowadzone zmiany, w tym zmiany dotyczące oznakowania, mające na celu ukrycie jego rzeczywistego składu lub innych właściwości, jeżeli niezgodności te lub zmiany w istotny sposób naruszają interesy konsumentów, w szczególności jeżeli w oznakowaniu podano niezgodnie z prawdą dane w zakresie składu, pochodzenia, terminu przydatności do spożycia lub daty minimalnej trwałości, zawartości netto lub klasy jakości handlowej. Zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002, prawo żywnościowe ma na celu ochronę interesów konsumentów i powinno stanowić podstawę dokonywania przez konsumentów świadomego wyboru związanego ze spożywaną przez nich żywnością. Ma na celu zapobieganie: a) oszukańczym lub podstępnym praktykom; b) fałszowaniu żywności oraz c) wszelkim innym praktykom mogącym wprowadzać konsumenta w błąd. Skoro zatem skarżący bezpodstawnie wydłużył termin przydatności do spożycia, organy administracji słusznie zakwalifikowały kwestionowane partie mięsa drobiowego do artykułów rolno-spożywczych zafałszowanych. W toku przeprowadzanej kontroli, inspektorzy JHARS stwierdzili, że w przypadku artykułu o nazwie "Filet z piersi kurczaka świeży klasa A", producent zamieścił w oznakowaniu zakres temperatur określający warunki przechowywania, tj. -1°C do 4°C, niezgodny z zakresem temperatur wskazanym w normie PN-A-86524:1994, tj. -1°C do 2°C. Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 543/2008 wprowadzającego szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do mięsa drobiowego, niezależnie od przestrzegania ustawodawstwa krajowego przyjętego zgodnie z dyrektywą 2000/13/WE w towarzyszących dokumentach handlowych w rozumieniu art. 13 ust. 1 lit. b tej dyrektywy zamieszcza się następujące dodatkowe oznaczenia: kategoria, o której mowa w załączniku XIV część B pkt III ppkt 1 do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007; stan, w którym mięso drobiowe wprowadza się do obrotu zgodnie z załącznikiem XIV część B pkt III ppkt 2 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 oraz zalecaną temperaturę przechowywania. Stosownie do załącznika XIV część B pkt III Klasyfikacja według jakości i wagi ppkt 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych, mięso drobiowe jest klasyfikowane według jakości jako klasa A lub B, w zależności od budowy i wyglądu tusz lub ich części oraz zgodnie z ppkt 2, mięso drobiowe jest wprowadzane do obrotu, gdy spełnia jeden z następujących warunków: jest świeże, jest mrożone lub jest głęboko mrożone. W ocenie Sądu pierwszej instancji, w przypadku artykułu o nazwie "Skrzydło z kurczaka klasa I schłodzone" skarżący podał nieprawidłową nazwę handlową określającą stan termiczny mięsa drobiowego, poprzez użycie określenia "schłodzony" zamiast określenia "świeży", a także zastosował niewłaściwe określenie klasy jakości handlowej elementu drobiowego, tj. "klasa I" zamiast "klasa A". Tym samym oznakował produkt niezgodnie z cytowanymi wyżej przepisami. Jak stanowi art. 3 pkt 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, jakość handlowa oznacza cechy artykułu rolno-spożywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizykochemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi. W świetle przytoczonych wyżej przepisów producent jest zobowiązany do zapewnienia jakości towaru zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa żywnościowego. Zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy, oznakowanie opakowanych środków spożywczych zawiera dane identyfikujące producenta albo producentów, w tym firmę albo nazwę i adres, albo imię, nazwisko i adres. Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie nazwa zakładu podana na etykietach kwestionowanych partii, P.W. "M." Z.U. i P.D. jest niezgodna z nazwą zawartą w aktualnym odpisie z rejestru przedsiębiorców KRS nr 0000120191, zgodnie z którym nazwa firmy, pod którą działa Spółka, to: "M." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. A zatem podana nazwa jest niezgodna z rzeczywistym stanem prawnym spółki a argumenty skarżącego w tym zakresie podniesione w skardze pozostają bez znaczenia dla rozstrzygnięcia. Stosownie do § 11 ust. 3 rozporządzenia MRiRW w sprawie znakowania środków spożywczych, termin przydatności do spożycia w oznakowaniu środka spożywczego określa się, podając w kolejności dzień, miesiąc i jeśli to możliwe, rok. Sąd zauważył, że zarówno w przypadku partii artykułu o nazwie "Filet z piersi kurczaka świeży klasa A", jak i partii artykułu o nazwie "Skrzydło z kurczaka klasa I schłodzone", termin przydatności do spożycia był określony niezgodnie z kolejnością wskazaną w ww. przepisie. Zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 178/2002, podmioty działające na rynku spożywczym i pasz zapewniają na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności lub pasz z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. Stosownie do art. 17 ust. 2 w/w rozporządzenia, Państwa Członkowskie ustanawiają również zasady dotyczące środków i kar mających zastosowanie w przypadku naruszenia prawa żywnościowego i paszowego. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, skoro zatem artykuły wprowadzone przez skarżącego do obrotu były zafałszowane to tym samym spełnione zostały przesłanki do nałożenia kary pieniężnej. W ocenie Sądu GIJHARS prawidłowo utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora, który wymierzył skarżącej spółce karę pieniężną. Z dokumentów zgromadzonych w toku postępowania administracyjnego wynika, że skarżąca spółka wprowadziła do obrotu zafałszowany artykuł rolno-spożywczy. Wobec tego należało nałożyć na nią karę administracyjną - karę pieniężną w wysokości wskazanej w tym artykule. Zdaniem Sądu, sposób wymierzenia i wyliczenia nałożonej kary był zgodny z art. 40a ust. 5 powołanej ustawy i znajdował uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. W toku postępowania – w ocenie Sądu – nie doszło także do naruszenia przepisów proceduralnych w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. M. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. złożyła skargę kasacyjną, w której zaskarżyła wyrok w całości, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i umorzenie postępowania administracyjnego przeprowadzonego przez Inspekcję Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, lub alternatywnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła: a) naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 3 pkt 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. "o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych" oraz art. 3 pkt 8 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. "ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności", b) istotny błąd w ustaleniach faktycznych mający bezpośredni wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wnosząca skargę zawarła argumenty na poparcie powyższych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna, gdyż jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodzi. Skarżący - spółka prawdopodobnie w ramach podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., gdyż nie powołano w skardze kasacyjnej tej podstawy, podniósł jedyny zarzut sformułowany w ten sposób, że zarzucono Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie istotny błąd w ustaleniach faktycznych, mający bezpośredni wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, bez wskazania jakiegokolwiek przepisu postępowania sądowoadministracyjnego. W tej sytuacji w zasadzie zarzut ten nie zasługiwał na omówienie, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się jakie przepisy postępowania miałyby być naruszone, w jaki sposób i czy mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy tylko na podstawie zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych bez sprecyzowania jaki to był błąd. Samo stwierdzenie strony skarżącej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że kontrolowane artykuły spożywcze znajdowały się w niedostępnym magazynie dla ogółu konsumentów i nie były zaopatrzone żadnym dokumentem źródłowym mającym cechy oferty sprzedaży tych produktów spożywczych, a były one zmagazynowane w celu poddania się badaniom laboratoryjnym w celu ewentualnego wydłużenia terminu ich przydatności do spożycia, nie może podważać prawidłowo ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Istotne ustalenia faktyczne stanowiące podstawę rozstrzygnięcia zawarte są w protokołach kontroli z dnia [...] lutego 2010 r. i z dnia [...] lutego 2010 r. podpisanych bez zastrzeżeń przez członka zarządu spółki. Powyższe dokumenty zostały ocenione w ramach zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a. zarówno przez organ orzekający o karze, jak również przez Sąd I instancji jako w pełni wiarygodne. Sam przedstawiciel strony skarżącej oświadczył podczas kontroli, że kontrolowana spółka nie posiada badań przechowalniczych, nie wykonywała i nie zlecała wykonania badań laboratoryjnych. Fakt zmagazynowania zakwestionowanych artykułów spożywczych, które niewątpliwie nie spełniały warunków wprowadzenia ich do obrotu, był wystarczający do przyjęcia, że zostały spełnione przesłanki z art. 3 pkt 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych oraz art. 3 pkt 8 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności. Należy podkreślić, że wbrew argumentom strony skarżącej przemawiających za brakiem winy umyślnej po jej stronie w popełnieniu czynu podlegającego karze administracyjnej w myśl art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, ustalenie stopnia winy kontrolowanego podmiotu nie było konieczne, gdyż wystarczyło stwierdzenie naruszenia ww. norm prawnych, aby uznać odpowiedzialność karno-administracyjną skarżącej spółki za przedmiotowy czyn szczegółowo opisany w protokole kontroli i decyzji administracyjnej. Odpowiedzialność karno-administracyjna ma bowiem charakter zobiektywizowany, a nie subiektywne nastawienie osób odpowiedzialnych w zakładzie produkcyjnym za poszczególne etapy produkcji i obrotu artykułami spożywczymi. Istota tej odpowiedzialności sprowadza się do stwierdzenia przesłanek z art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych i postaw jego zastosowania w niniejszej sprawie. Strona skarżąca nie zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenia przepisu art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, zatem nie zachodzi potrzeba omawiania jego treści, która zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi wątpliwości, jak również jego zastosowania do ustalonego stanu faktycznego. Nie można zarzucić również Sądowi I instancji naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego, a konkretnie art. 3 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych oraz art. 3 pkt 8 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, gdyż po pierwsze, strona skarżąca nie podała w jaki sposób miałoby to naruszenie nastąpić, czy poprzez błędną wykładnię, czy też niewłaściwe zastosowanie, a po drugiej, Sąd I instancji wyjaśnił na czym polega "wprowadzenie do obrotu zakwestionowanych artykułów spożywczych" w rozumieniu art. 3 pkt 8 omawianego rozporządzenia (WE) nr 178/2002, który definiuje ten obrót również jako posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucję lub inne formy dysponowania i właśnie ten przepis zastosował w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku, że pojęcie "wprowadzenie do obrotu" zawarte w powyższym przepisie art. 3 pkt 8 rozporządzenia nr 178/2002 dotyczy każdego etapu obrotu i nie może być rozumiane tylko jako pierwsze wprowadzenie towaru na rynek (vide wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 23 listopada 2006 r. w sprawie C 315/05 (Dz. U. C 331 z 30 grudnia 2006 r.). Powyższe rozważania odnoszące się do zastosowania przepisu art. 3 pkt 8 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 odnoszą się również do zastosowania art. 3 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów spożywczych. W żadnym stopniu ten ostatni przepis nie mógł być naruszony przez Sąd I instancji, gdyż jako przepis zawarty w słowniku ustawy odnosił się do definicji ustawowej pojęcia obrotu artykułami rolno-spożywczymi, odsyłając w tym zakresie do treści art. 3 pkt 8 rozporządzenia, o którym mowa w pkt 2, czyli do rozporządzenia (WE) nr 178/2002, a ten przepis został należycie zinterpretowany i zastosowany przez organ rozstrzygający i Sąd I instancji w niniejszej sprawie. Skoro strona skarżąca nie była w stanie podważyć prawidłowych ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonej decyzji ani zarzucić skutecznie Sądowi I instancji naruszenia przepisów prawa materialnego na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., to Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku, który odpowiada prawu. Z tych wszystkich przyczyn należało skargę kasacyjną oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego uzasadnia przepis art. 204 pkt 1 p.p.s.a.