VI SA/Wa 1762/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas po rozpoznaniu w dniu 8 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego z przekroczeniem terminu określonego w zezwoleniu postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Pismem z dnia 6 sierpnia 2012 r. S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej cytowana jako "skarżąca"), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego z przekroczeniem terminu określonego w zezwoleniu. Ustanowiony pełnomocnik skarżącej zawarł w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w którym wskazał na możliwość wyrządzenia znacznej szkody w postaci konieczności zapłaty przez skarżącą bardzo wysokiej kary pieniężnej. Nadto podał, że dopiero niezaskarżona decyzja jest wiążąca dla strony, wobec czego decyzja objęta niniejszą skargą oraz decyzja ją poprzedzająca nie powinny być wykonane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej cytowanej jako "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo wskazanie przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Najdobitniej wyraził to Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04 (niepubl.), w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Sąd w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może działać w tym zakresie za stronę. To na stronie ciąży obowiązek wykazania, iż zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłaby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08, Lex nr 493672). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż skarżąca wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując przy tym na konieczność zapłaty bardzo wysokiej kary pieniężnej, powodującą wyrządzenie znacznej szkody, nie przywołała de facto żadnych okoliczności, które świadczyłyby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, brak jest więc podstaw do uwzględnienia jej wniosku. Podkreślić jednocześnie należy, że stosownie do treści art. 61 § 1 p.p.s.a. fakt wniesienia skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, dlatego nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej wyrażonym we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym dopiero decyzja niezaskarżona jest wiążąca, wobec czego decyzja objęta skargą nie powinna być wykonana. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.