II FZ 594/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Zbigniew Kmieciak po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia E.Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 6 lipca 2017 r. sygn. akt I SA/Ke 312/17 w przedmiocie przywrócenia terminu w sprawie ze skargi A.P., E.Z., I.Z., M.D., E.M., J.C. i M.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 9 marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE W dniu 19 czerwca 2017 r. Skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Uzasadniając wniosek, wskazała, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy, ponieważ w okresie od 12 do 18 kwietnia 2017 r. towarzyszyła jej niedyspozycja zdrowotna umożliwiająca wykazanie takiej aktywności w działaniu do napisania skargi i jej wniesienia. W okresie od 20 marca 2017 r. do 18 kwietnia 2017 r. towarzyszyły wnioskodawczyni poważne dolegliwości bólowe w okolicach klatki piersiowej i duże nadciśnienie tętnicze. Przebywała w domu, z pomocy lekarskiej nie korzystała, a jedynie zażywała leki wcześniej przepisane, bowiem jej schorzenia to schorzenia nawracające i przewlekłe. Była całkowicie wyłączona z aktywności ruchowej i miała ograniczoną sprawność postrzegania i zapamiętywania. Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odmówił Skarżącej przywrócenia terminu. Powołane przez wnioskodawczynię okoliczności nie uprawdopodabniają braku winy w niedochowaniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi i uiszczenia wpisu. Wprawdzie z wniosku wynika, że choroba wnioskodawczyni miała charakter obłożny, to jednak nie miała charakteru nagłego i nie uniemożliwiała wyręczenia się inną osobą. Przeciwnie, z wniosku strony oraz zaświadczenia lekarskiego wynika, że choroba wnioskodawczyni jest schorzeniem przewlekłym, z którym skarżąca zmaga się od dawna. Choroba nie wymagała nagłej hospitalizacji czy interwencji lekarskiej. Wystarczyły lekarstwa, które skarżąca posiadała w domu. Ponadto, jak wynika z wniosku, decyzja została doręczona stronie jeszcze przed nasileniem się jej dolegliwości, tj. 18 marca 2017 r. co oznacza, że strona miała świadomość, kiedy odebrała decyzję Kolegium. Istotne przy tym jest, że skarżąca mogła wyręczyć się osobą trzecią. Jak sama bowiem wskazała przez okres choroby odwiedzała ją kuzynka. Powyższe rozstrzygnięcie Skarżąca zaskarżyła zażaleniem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Jak stanowi art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodobniając okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu (por. art. 87 § 1 i § 2 P.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (por. art. 87 § 4 P.p.s.a.). Należy podkreślić, że zastosowanie instytucji przywrócenia uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy zaprezentowana argumentacja uprawdopodobni brak winy strony (jej pełnomocnika). W rozpoznawanej sprawie Skarżąca okoliczności takich nie uprawdopodobniła. Sąd administracyjny pierwszej instancji trafnie wskazał, że choroba wnioskodawczyni nie miała charakteru nagłego, a Skarżąca miała możliwość skorzystania z pomocy innych osób przy dokonywaniu czynności związanych ze sprawą podatkową. Ponieważ Skarżąca nie wykazała, iż w sprawie zaistniały przesłanki dające podstawę do przywrócenia terminu, zaskarżone postanowienie ocenić należało jako zgodne z prawem. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a.