II SA/Lu 996/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Sidor po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.J. na postanowienie Wojewody z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej - w zakresie zażalenia skarżącej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 listopada 2012r., sygn. akt II SA/Lu 996/12 w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych p o s t a n a w i a I. na podstawie art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz.270) uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 listopada 2012r., sygn. akt II SA/Lu 996/12; II. przyznać Z. J. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. UZASADNIENIE W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na postanowienie Wojewody z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej – skarżąca Z. J. wniosła o przyznanie jej prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W formularzu wniosku PPF wskazała, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem, utrzymując się z emerytury w wysokości 799, 18 zł brutto i zasiłku dla bezrobotnych w kwocie 810 zł brutto, łącznie ich dochody wynoszą 1609, 18 zł brutto miesięcznie, tj. ok. 1300 zł netto i kwota ta niemal w całości przeznaczana jest na niezbędne wydatki – tj. bieżące rachunki (600 - 1000 zł) oraz leki (300 zł) – oboje są bowiem osobami schorowanymi, a mąż jest po przebytym zawale; skarżąca wraz z mężem zamieszkuje w domu o pow. 60 m2, poza tym posiada nieruchomość rolną o pow. 0,30 ha przeliczeniowych. Postanowieniem z dnia 28 listopada 2012r., II SA/Lu 996/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz.270), zwanej dalej P.p.s.a., odmówił przyznania prawa pomocy wskazując na oczywistą bezzasadność skargi, która została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu tj. w dniu 25 października 2012r. W zażaleniu na to postanowienie skarżąca wskazała, że zachowała termin do wniesienia skargi w niniejszej sprawie na postanowienie Wojewody z dnia [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania (...), gdyż nadała ją w Urzędzie Pocztowym w dniu 17 października 2012r., zaś we wskazanym przez Sąd dniu 25 października 2012r. nadała odrębną skargę na decyzję Wojewody z dnia [...]. wydaną w innej sprawie – do zażalenia skarżąca dołączyła kserokopie potwierdzenia nadania obu skarg (k.21). Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z art. 195 § 2 P.p.s.a., jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo (...). Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, bowiem skarżąca wykazała, że zachowała termin do wniesienia skargi, gdyż dołączyła dowód nadania w dniu 17 października 2012r. przesyłki z adnotacją "skarga na postanowienie". Znajdujący się w aktach dowód nadania przesyłki w dniu 25 października 2012r. nie dotyczył zatem przedmiotowego postanowienia. Skarga w niniejszej sprawie nie jest "oczywiście bezzasadna" w rozumieniu art. 247 P.p.s.a, dlatego zażalenie zasługuje na uwzględnienie, a wniosek o przyznanie prawa pomocy podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Przepis art. 246 P.p.s.a przewiduje przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym w sytuacji, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych jest prawem pomocy w zakresie częściowym, a więc może być przyznane, gdy wnoszący jest osobą, której środki do życia ze względu na okoliczności życiowe, są na tyle ograniczone, że zaspokajają jedynie podstawowe potrzeby życiowe, w związku z czym poniesienie przez nią choć części kosztów sądowych prowadziłoby do powstania uszczerbku utrzymania koniecznego dla niej i jej rodziny. Przedstawione przez skarżącą oświadczenie na okoliczność jej sytuacji majątkowej daje podstawę do przyjęcia, że nie jest ona w stanie uiścić kosztów sądowych bez takiego uszczerbku. Skarżąca wskazała, że prowadzi gospodarstwo domowe wraz z mężem, a ich dochody wynoszące ok. 1300 zł netto miesięcznie wystarczają jedynie na pokrycie bieżących wydatków – niezbędnych opłat, wyżywienia oraz koniecznych leków. W ocenie Sądu, uiszczenie przez skarżącą dodatkowo kosztów sądowych, spowodowałby uszczerbek koniecznego jej utrzymania się, dlatego wniosek należało uwzględnić. Z tych względów orzeczono, jak w sentencji postanowienia.