I GSK 649/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska (spr.) Sędzia del. WSA Marzenna Kosewska Protokolant Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 28 października 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 8 kwietnia 2010 r. sygn. akt I SA/Bd 58/10 w sprawie ze skargi P. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w B.; 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w T. na rzecz P. C. kwotę 335 (trzysta trzydzieści pięć) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. wyrokiem z 8 kwietnia 2010 r., sygn. akt I SA/Bd 58/10, oddalił skargę P. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. Sąd orzekał w następującym stanie sprawy: W dniu [...] listopada 2008 r. P. C. złożył w Urzędzie Celnym deklarację uproszczoną nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Audi A8 TDI Quattro nr nadwozia [...], rok produkcji 2000, zakupionego za kwotę [...] EUR. Skarżący od powyższej wartości zadeklarował podatek akcyzowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego w wysokości [...] zł. Naczelnik Urzędu Celnego w T. ustalił, że podstawa opodatkowania zadeklarowana przez podatnika znacznie odbiega od średniej wartości rynkowej tego samochodu, wynikającej z katalogu System INFO-EXPERT Pojazdy Samochodowe Wartości Rynkowe, Samochody Osobowe. W związku z tym, w dniu [...] listopada 2008 r. wezwał podatnika do zmiany wysokości podstawy opodatkowania (skorygowania złożonej deklaracji) lub pisemnego wskazania przyczyn, uzasadniających podanie wysokości podstawy opodatkowania w kwocie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego. W odpowiedzi podatnik nie wniósł żadnych nowych dowodów w sprawie i nie skorygował pierwotnie złożonej deklaracji uproszczonej nabycia wewnątrzwspólnotowego AKC-U, wobec czego, organ postanowieniem z [...] kwietnia 2009 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu. Następnie organ pierwszej instancji postanowieniem z [...] maja 2009 r. wezwał stronę do uzupełnienia wyceny z dnia [...] listopada 2008 r. o: opis uszkodzeń i braków, przedłożenie pełnej dokumentacji fotograficznej, określenie wstępnej wartości poszczególnych zespołów pojazdu, wskazanie procentowego stopnia uszkodzeń i braków, uzasadnienia zastosowania poszczególnych korekt obniżających wartość rynkową pojazdu. W odpowiedzi skarżący przesłał uzupełnioną opinię techniczną z [...] listopada 2008 r. oraz wyjaśnił, że do deklaracji dołączony był kosztorys przedstawiający opis uszkodzeń oraz dokumentacja fotograficzna, która obrazowała wszystkie uszkodzenia i braki występujące w pojeździe. Naczelnik Urzędu Celnego w T. decyzją z [...] sierpnia 2009 r. nr [...], określił wysokość podstawy opodatkowania z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu Audi A8 TDI Quattro, na kwotę [...] zł, a wysokość zobowiązania podatkowego skarżącego w podatku akcyzowym na kwotę [...] zł. P.C. wniósł odwołanie od tej decyzji. Dyrektor Izby Celnej w T. decyzją z [...] listopada 2009 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że zadeklarowana przez podatnika podstawa opodatkowania w znaczny sposób odbiegała od średniej wartości rynkowej, takiego modelu samochodu. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w T., stanowisko skarżącego, że określenie wysokości kosztu odtworzenia pojazdu ma wpływ na ustalenie procentowego stopnia uszkodzeń jest błędne, gdyż zależność ta jest dokładnie odwrotna. Ustalenie ewentualnego kosztu naprawy wymaga w pierwszej kolejności oznaczenia zakresu uszkodzeń pojazdu. Dyrektor Izby Celnej w T. uznał, że organ pierwszej instancji uwzględnił cały materiał dowodowy, w tym również przedstawioną przez podatnika opinię certyfikowanego rzeczoznawcy samochodowego – W. L. Przedstawiona przez skarżącego opinia techniczna rzeczoznawcy samochodowego nie ma waloru opinii biegłego, jest bowiem dokumentem prywatnym, którego treść i wnioski podlegają ocenie wedle ogólnych zasad dowodowych. Opinię techniczną organ ocenia swobodnie na podstawie zasad wiedzy i może ją przyjąć, jeśli uzna za trafną, ale może ją całkowicie lub częściowo odrzucić albowiem sporządzona przez rzeczoznawcę opinia jest dla organu materiałem, który powinien pomóc mu w rozstrzygnięciu kwestii faktycznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. oddalając skargę P. C. podniósł, że istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do kwestii prawidłowego określenia podstawy opodatkowania z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Audi A8 TDI Quattro. Sąd pierwszej instancji na wstępie podał, że ustawodawca, wprowadzając z dniem 19 lipca 2008 r. do ustawy z 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm., dalej: u.p.a.) przepis art. 82a kierował się stworzeniem organom podatkowym możliwości do korygowania podstawy opodatkowania zważywszy na fakt, że podawana przez podatników wartość podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym nagminnie nie odzwierciedlała rzeczywistej wartości rynkowej samochodów. Zgodnie z art. 82a ust. 1 u.p.a. jeżeli wysokość podstawy opodatkowania w przypadku sprzedaży na terytorium kraju albo nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od średniej wartości rynkowej tego samochodu osobowego, organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej wzywa podatnika do zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub wskazania przyczyn uzasadniających podanie jej wysokości w kwocie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego. W przypadku braku odpowiedzi ze strony podatnika na wezwanie do korekty, niedokonania zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub niewskazania przyczyn, które uzasadniają podanie jej wysokości znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej, organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej określi wysokość podstawy opodatkowania (art. 82a ust. 2 u.p.a.). Sąd pierwszej instancji zauważył, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, iż skarżący w sposób znaczący zaniżył podstawę opodatkowania określając ją na kwotę [...] zł, w sytuacji gdy wartość rynkowa pojazdu ( wg organu [...] zł.) znacznie przewyższała wartość transakcyjną podaną w załączonej umowie kupna – sprzedaży auta. W opinii organu wartość podstawy opodatkowania samochodu to kwota [...] zł a zatem różnica pomiędzy tymi wartościami wyniosła 64,23 % zasadnie zatem organ wezwał skarżącego do uzupełnienia elementów wyceny nabytego samochodu. W ocenie Sądu, organy administracji zebrały obszerny materiał dowodowy, wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy. Wbrew zarzutom skargi uwzględniły przedłożoną przez podatnika ekspertyzę powołanego przez stronę rzeczoznawcy co do stopnia uszkodzenia pojazdu. Zdaniem Sądu, organy słusznie nie uwzględniły natomiast dodatkowych korekt, które nie miały uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym. WSA podzielił stanowisko organu, że korekta z tytułu braku książki gwarancyjnej (-1%) ma uzasadnienie w stosunku do samochodów max. – 5 letnich a przedmiotowy samochód jest autem 8 letnim po okresie gwarancji. Sąd zgodził się z organem, że nie było podstaw do uwzględnienia korekty z tytułu uznania auta za pojazd powypadkowy (-20%), gdyż uwzględniono stopień uszkodzeń w wysokości 32,55%. WSA stwierdził, że organ trafnie uznał, iż dla celów podatkowych znaczenie ma jedynie wartość pojazdu z dnia nabycia samochodu, określona według wartości jego części nieuszkodzonej. Sąd pierwszej instancji zgodził się także z opinią organu o braku podstaw do uwzględnienia korekty ze względu na "test warsztatowy" (-3%), gdyż prawdopodobieństwo istnienia ukrytych wad powinno być poparte dowodami, których skarżący nie przedstawił. WSA podzielił także stanowisko organu o bezzasadności korekty z tytułu "pochodzenia pojazdu" (-10%), gdyż pojazd nie był używany w nietypowych warunkach, o czym świadczy fakt, że pierwszy właściciel odsprzedał auto firmie handlującej samochodami załączając oryginalny dowód rejestracyjny. Zdaniem Sądu, zarzut dokonania dowolnej oceny dowodów nie znajdował potwierdzenia w aktach sprawy, zaś dokonana przez organ ocena dowodów była prawidłowa i zgodna z zasadą swobodnej ich oceny. P. C. zaskarżył powyższy wyrok skargą kasacyjną w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w B. oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść orzeczenia, tj.: - art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191 i art. 197 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t j. Dz. U. 2005, Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: O.p.) przejawiające się w tym, że WSA niewłaściwe wykonując kontrolę legalności działalności administracji publicznej nie uchylił zaskarżonej decyzji, pomimo naruszenia przez organ przepisów postępowania podatkowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mimo, że zebrany przez organy materiał dowodowy był wystarczający do tego, by uznać wysokość podstawy opodatkowania w podatku akcyzowym od wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego wskazaną przez skarżącego w deklaracji AKC-U, Sąd błędnie zaakceptował określenie jej przez organy podatkowe obydwu instancji w sposób odmienny, oparty na dowolnych przesłankach. Ewentualnie - art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie przez WSA podstawy prawnej rozstrzygnięcia i brak należytego zbadania okoliczności faktycznych sprawy, przez co Sąd błędnie ocenił zgromadzony materiał dowodowy i nie mógł prawidłowo dokonać subsumcji stanu faktycznego i prawnego, co z kolei skutkowało niewłaściwym zastosowaniem art. 151 p.p.s.a. w sytuacji, gdy należało zastosować art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że organy podatkowe obydwu instancji ustalając wysokość zobowiązania podatkowego dokonały dowolnej, arbitralnej i profiskalnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego czym naruszyły nie tylko zasadę swobodnej oceny dowodów, ale także wyrażona w art. 121 § 1 O.p. zasadę działania w sposób budzący zaufanie podatnika, jak również zasadę rzetelnego zbadania sprawy i wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych, czym naruszyły art. 122, 187 i 191 O.p. Wnoszący skargę kasacyjną zwrócił też uwagę na to, że uzasadnienie odmowy uwzględnienia korekt poczynionych przez rzeczoznawcę jest zarówno lakoniczne jak i błędne. Zdaniem skarżącego, ingerencja władzy publicznej w prawa i wolności jednostki musi być należycie uzasadniona. Jeżeli zatem organ podatkowy stosuje procedurę określoną w art. 82a u.p.a. i określa zobowiązanie podatkowe w wysokości wyższej od zadeklarowanej przez podatnika, to musi swoje stanowisko poprzeć przekonywującymi argumentami. Jest to wyraz zasady przekonywania, która również należy do katalogu zasad postępowania podatkowego. Lakoniczna argumentacja organów podatkowych, nie poparta żadnymi dowodami, a bazująca na wyliczeniach dokonanych za pomocą programu "INFO -EXPERT", narusza tę zasadę. W ocenie skarżącego, organ podatkowy kwestionując ustalenia wartości pojazdu dokonane przez biegłego powinien sam postanowić o przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego, gdyż tego wymagała zasada rzetelności postępowania i związana z nią zasada wyjaśnienia wszystkich okoliczności spraw, zarówno tych przemawiających na korzyść podatnika, jak i tych które prowadziły do przeciwnych konkluzji. Według skarżącego podobną wadliwością dotknięte jest uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B., które w istocie sprowadza się do powtórzenia argumentacji organów podatkowych. Jego zdaniem, uzasadnienie wyroku nie zawiera jakiejkolwiek własnej argumentacji świadczącej o tym, że Sąd ten rzeczywiście rzetelnie przeanalizował materiał sprawy. W odpowiedzi ma skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w T. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W skardze kasacyjnej zostały podniesione wyłącznie zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Sprowadzały się one, najogólniej rzecz ujmując, do twierdzenia, że WSA z naruszeniem wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania, odmówił uchylenia decyzji organów podatkowych obu instancji, mimo, że w toku postępowania przed tymi organami doszło do naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących zasad ogólnych postępowania podatkowego oraz zbierania i oceny dowodów. Zarzuty związane z naruszeniem przez organy podatkowe art. 120, art. 121 § 1 art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191 i art. 197 § 1 O.p. w istocie zmierzały do wykazania, że postępowanie w sprawie przeprowadzono wadliwie, a w konsekwencji dokonano błędnych ustaleń w zakresie wartości rynkowej pojazdu. Doprowadziło to do przyjęcia podstawy opodatkowania w niewłaściwej wysokości i nieprawidłowego określenia zobowiązania skarżącego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. Zdaniem skarżącego, Sąd pierwszej instancji uchybił obowiązkom kontroli działalności administracji publicznej, bowiem nie dopatrzył się naruszenia przez organy podatkowe przepisów regulujących postępowanie dowodowe, w szczególności zaniechania przeprowadzenia przez organy dowodu z opinii biegłego, przez co przyjął za podstawę rozstrzygnięcia błędnie ustalony stan faktyczny. W związku z tym stwierdzić należy, że zebranie całego materiału dowodowego, zgodnie z art. 187 § 1 O.p., to zebranie dowodów dotyczących wszystkich faktów mających znaczenie dla sprawy. Określenia faktów mających znaczenie dla sprawy dokonuje organ podatkowy w oparciu o przepis prawa materialnego, będący podstawą prawną rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie taką podstawę stanowił art. 82a u.p.a. W tym miejscu przypomnieć należy, że wewnątrzwspólnotowe nabycie samochodu osobowego niezarejestrowanego w kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym podlega opodatkowaniu akcyzą (art. 4 ust. 1 pkt 5 i art. 80 ust. 1 u.p.a.), przy czym podatnikiem jest podmiot dokonujący nabycia wewnątrzwspólnotowego (art. 80 ust. 2 pkt 2 u.p.a.), a obowiązek podatkowy powstaje z chwilą nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, nie później jednak niż z chwilą jego rejestracji na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym (art. 80 ust. 3 pkt 3 u.p.a.). Podstawą opodatkowania, co do zasady, jest kwota, jaką nabywca jest obowiązany zapłacić (art. 82 ust. 3 u.p.a.). Jeżeli jednak wysokość podstawy opodatkowania, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od średniej wartości rynkowej tego samochodu osobowego, organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej wzywa podatnika do zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub wskazania przyczyn uzasadniających podanie jej wysokości w kwocie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego (art. 82a ust.1 u.p.a.). W razie nieudzielenia odpowiedzi, niedokonania zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub niewskazania przyczyn, które uzasadniają podanie jej wysokości znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej, organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej określa wysokość podstawy opodatkowania (art. 82a ust. 2 u.p.a.). Średnią wartością rynkową samochodu osobowego jest wartość ustalana na podstawie notowanej na rynku krajowym, w dniu powstania obowiązku podatkowego, średniej ceny zarejestrowanego na terytorium kraju samochodu osobowego tej samej marki, modelu, rocznika oraz - jeżeli jest to możliwe do ustalenia - z tym samym wyposażeniem i o przybliżonym stanie technicznym, co nabyty na terytorium kraju lub nabyty wewnątrzwspólnotowo samochód osobowy (art. 82a ust. 4 u.p.a.). Reasumując powyższe stwierdzić należy, że na gruncie ustawy o podatku akcyzowym, w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego, jeżeli podstawa opodatkowania bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od średniej wartości rynkowej organ podatkowy może określić wysokość podstawy opodatkowania samodzielnie lub opierając się na opinii biegłego. W świetle art. 82a u.p.a. nie może budzić wątpliwości, że dla jego prawidłowego zastosowania konieczne jest zarówno prawidłowe określenie średniej wartości rynkowej samochodu jak i dokonanie rzetelnej weryfikacji przyczyn wskazanych przez stronę dla wykazania, że podstawa opodatkowania podana przez nią w złożonej deklaracji znajduje uzasadnienie, w tym tak jak w niniejszej sprawie, ustalenie stanu technicznego nabytego wewnątrzwspólnotowo samochodu. Czynności, o których mowa, powinny być przeprowadzone w ramach postępowania podatkowego, którego reguły określają przepisy Ordynacji podatkowej. Podkreślenia wymaga, że obowiązkiem organu, wynikającym z art. 122 O.p., jest podejmowanie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. W tym celu organ jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 O.p.). Ocena przez organ podatkowy, czy dana okoliczność została udowodniona następuje na podstawie całego zebranego materiału dowodowego (art. 191 O.p.), przy czym w przypadku, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ może powołać biegłego, w celu wydania opinii (art. 197 § 1 O.p.). Wnioski i ustalenia organy obowiązane są przedstawić w uzasadnieniu faktycznym decyzji, które powinno zawierać w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności (art. 210 § 4). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut naruszenia przepisów postępowania jest o tyle uzasadniony, że sformułowanie przez Sąd pierwszej instancji wniosku o zgodności zaskarżonej decyzji z prawem nastąpiło bez dostatecznego wyjaśnienia czy organy prawidłowo oceniły dowód istotny dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy (opinię rzeczoznawcy złożoną przez skarżącego), uznając go za wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy. Opinia rzeczoznawcy stanowi dowód w rozumieniu art. 180 O.p. Ocena tego dowodu nie może jednak zostać przeprowadzona w sposób dowolny. W sytuacji gdy organ powziął wątpliwości co do poszczególnych elementów opinii, to działając zgodnie z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. powinien rozważyć skorzystanie z możliwości przewidzianej w art. 197 § 1 O.p., czyli powołać biegłego w celu wydania stosownej opinii. WSA w swoich rozważaniach pominął tę kwestię, podzielając bez właściwego uzasadnienia stanowisko organu co do pominięcia niektórych elementów opinii rzeczoznawcy przedstawionej przez skarżącego. Podkreślenia wymaga, że w przypadku, gdy tak jak w rozpoznawanej sprawie, istnieją kwestie sporne, ocena legalności zaskarżonej decyzji nie może sprowadzać się do powtórzenia przez Sąd stanowiska organu. Dotyczy to zwłaszcza przypadku, gdy argumentacja wspomnianego stanowiska przedstawiona przez organ jest nader lakoniczna i budzi wątpliwości co do skuteczności podważenia wniosków wynikających z opinii rzeczoznawcy złożonej przez skarżącego. W rozpoznawanej sprawie organy przyjęły, że brak jest podstaw do przyjęcia korekty wartości pojazdu z tytułu: braku książki gwarancyjnej, uznania samochodu za "pojazd powypadkowy", testu warsztatowego, pochodzenia pojazdu. Sąd pierwszej instancji zaakceptował powyższe stanowisko, powielając argumentację organu. W okolicznościach sprawy rozważyć natomiast należało, że skoro ustalenie wartości samochodu skarżącego wymaga wiadomości specjalnych, o czym świadczy skorzystanie przez organ z opinii rzeczoznawcy przedstawionej przez skarżącego, to zakwestionowanie ustaleń tej opinii wymagało przeprowadzenia dowodu, o którym mowa w art. 197 § 1 O.p. WSA tego nie uczynił, co w konsekwencji doprowadziło do przedwczesnego sformułowania stanowiska o zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Podkreślić także należy, że określenie wysokości podstawy opodatkowania przez organ podatkowy (art. 82a ust. 2 u.p.a.), wymaga ustalenia średniej wartości rynkowej samochodu w rozumieniu art. 82a ust. 4 u.p.a. W przypadku gdy chodzi o nabycie wewnątrzwspólnotowe pojazdu powypadkowego również ta okoliczność może wymagać zasięgnięcia opinii biegłego. Rozpoznając sprawę ponownie Sąd pierwszej instancji zbada legalność zaskarżonej decyzji przede wszystkim w płaszczyźnie zachowania wymaganej procedury. Dokonanie oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji będzie wymagało rozważenia przez Sąd potrzeby uzupełnienia postępowania dowodowego, w szczególności przeprowadzenia przez organ podatkowy dowodu z opinii biegłego. Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w B. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 2 ust 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu ( Dz. U. Nr 212, poz. 2075 ze zm.).