II OSK 197/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon /spr./ sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka Protokolant starszy asystent sędziego Anita Lewińska-Karwecka po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Rady Gminy Zembrzyce od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 września 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 588/17 w sprawie ze skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę Rady Gminy Zembrzyce z dnia 18 września 2015 r., nr VIII/68/15 w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Tarnawa Dolna w Gminie Zembrzyce 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Gminy Zembrzyce na rzecz Wojewody Małopolskiego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 28 września 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 588/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 147 § 1 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) po rozpoznaniu skargi Wojewody Małopolskiego stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy Zembrzyce z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa T. w Gminie Z. oraz zasądził od Rady Gminy Zembrzyce na rzecz strony skarżącej Wojewody Małopolskiego kwotę 480 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła Gmina Zembrzyce zaskarżając wyrok w całości. W skardze kasacyjnej zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucono naruszenie: 1. art. 17 pkt 11 i 13 w związku z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1073; dalej: u.p.z.p.) przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wprowadzenie do planu miejscowego zapisów dotyczących zakazów i nakazów wynikających z prawa wodnego wymaga ponownego uzgodnienia i wyłożenia projektu planu miejscowego do publicznego wglądu; 2. § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164 poz. 1587; dalej: rozporządzenie) przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że zapis legendy musi być tożsamy z przepisem planu miejscowego; 3. art. 17 pkt 11 i 13 w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wprowadzenie do planu miejscowego zapisów dotyczących wielkości działek budowlanych oraz konieczności zachowania odległości od linii elektroenergetycznych wymaga ponownego uzgodnienia i wyłożenia projektu planu miejscowego do publicznego wglądu; 4. art. 17 pkt 11 i 13 w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wprowadzenie do planu miejscowego zapisów dotyczących wykorzystania istniejących zjazdów wymaga ponownego uzgodnienia i wyłożenia projektu planu miejscowego do publicznego wglądu; 5. art. 17 pkt 11 i 13 w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wprowadzenie do planu miejscowego zapisów dotyczących: a) określenia szerokości dróg mniejszych niż stanowione przepisami ustawy (przy zachowaniu linii rozgraniczających), b) określenia możliwości braku wydzielania chodników w drogach wewnętrznych – wymaga uzgodnienia i wyłożenia projektu planu miejscowego do publicznego wglądu; 6. art. 17 pkt 11 i 13 w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wprowadzenie do planu miejscowego w ramach przeznaczenia podstawowego: tereny zielenie przywodnej i wody powierzchniowe płynące, przy istniejącym określeniu przeznaczenia dopuszczalnego: grunty orne, drogi wewnętrzne, przeprawy mostowe i kładki piesze, obiekty, urządzenia i sieci infrastruktury technicznej – zapisów dopuszczających przeznaczenie: ciągi piesze, szlaki turystyczne, trasy rowerowe, konne i narciarstwa biegowego – wymaga uzgodnienia i wyłożenia projektu planu miejscowego do publicznego wglądu; 7. art. 28 ust. 1 u.p.z.p. przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepis planu miejscowego, który nie daje możliwości zredagowania normy prawnej, skutkuje koniecznością stwierdzenia nieważności całości planu miejscowego; 8. art. 17 pkt 6 lit. b) tiret pierwsze oraz art. 17 pkt 6 lit. a) tiret ósme u.p.z.p. także przepisu art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że odesłanie przepisami postanowienia do konieczności uwzględnienia opinii wyrażonej przez inny organ na etapie opiniowania projektu planu miejscowego jest wiążące dla organu sporządzającego projekt planu miejscowego; 9. art. 20 ust. 1 u.p.z.p. przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że dopuszczenie możliwości zabudowy w planie miejscowym dla obszaru, dla którego zapisy studium ograniczają możliwość zabudowy (a nie wyłączają te tereny spod zabudowy) jest sprzeczne ze studium; 10. art. 20 ust. 1 u.p.z.p. przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że określenie w planie miejscowym przeznaczenia zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej wraz z dopuszczeniem przeznaczenia pod obiekty usługowe oraz obiekty i urządzenia działalności usługowo-produkcyjnej jest sprzeczne z kierunkiem zagospodarowania terenu określonym w studium jako zabudowa rekreacyjna letniskowa; 11. art. 20 ust. 1 u.p.z.p. przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że określone w planie miejscowym wskaźniki i parametry urbanistyczne określone w planie miejscowym są niezgodne z tymi parametrami ustalonymi w studium; 12. art. 15 ust. 2 pkt 4 u.p.z.p. w związku z przepisem § 4 pkt 4 rozporządzenia przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że określenie w ramach określenia zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej w planie miejscowym zalecenia co do inwentaryzacji technicznej i dokumentacji fotograficznej jest niezgodne z przepisami prawa budo walnego. W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Krakowie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów psotowania kasacyjnemu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015 r., a zatem do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje zastosowanie art. 193 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z nim uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku, uwzględniwszy, że rozpoznaniu podlega sprawa w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), gdyż nie stwierdzono przesłanek nieważności postępowania sądowego określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Niezasadne okazały się zarzuty z punktu 1 i 2 podstawy kasacyjnej, dotyczące naruszenia art. 17 pkt 11 i 13 w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: u.p.z.p.). W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Wojewódzki trafnie wskazał na ugruntowane w orzecznictwie stanowisko, zgodnie z którym w przypadku wprowadzenia istotnych zmian do projektu planu miejscowego powinien on zostać poddany wyłożeniu do publicznego wglądu, gdyż w przeciwnym przypadku uchwaleniu podlegałby akt prawny inny niż ten, który był przedstawiony do publicznego wglądu wszystkim zainteresowanym (por. wyrok NSA z 2 czerwca 2016 r., II OSK 2360/14). Ponadto Sąd Wojewódzki prawidłowo wskazał, że po wprowadzonych zmianach w projekcie planu, o ile dotyczą one materii podlegającej uzgodnieniom przewidzianym w art. 17 pkt 6 lit. b) u.p.z.p. oraz odbiegają znacząco od wersji przedstawionej do uzgodnienia, zgodnie z art. 17 pkt 13 u.p.z.p. uzgodnienia te powinny być ponowione. Kierując się taką interpretacją wymienionych przepisów, Sąd Wojewódzki prawidłowo stwierdził, że ponownemu uzgodnieniu podlegała treść § 12 pkt 4, wprowadzona do projektu planu po jego wyłożeniu do publicznego wglądu. Skoro postanowienia ustanowione w § 12 pkt 4 planu dotyczą ochrony zasobów wodnych, to ponowne uzgodnienia były obligatoryjne w świetle art. 17 pkt 6 lit. b) p.p.s.a. w związku z art. 4a pkt 2 Prawa wodnego (ustawy z 18 lipca 2001 r.), bowiem nie wchodziły one w zakres pierwotnych uzgodnień dokonanych przez właściwego Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej. Zgodzić się należało z wnioskowaniem, że ustanowienie zakazów i nakazów związanych z ochroną zasobów wodnych zbiornika wodnego – na podstawie Prawa wodnego ma istotne znaczenie dla właścicieli nieruchomości położonych na terenie przewidzianym do ochrony, niezależnie od tego, czy formalnie wskazany w planie "obszar ochrony zbiornika wodnego [...]" został ustanowiony, czy też nie. Należy mieć też na uwadze, że wprowadzane do planu przedmiotowe "zakazy, nakazy, dopuszczenia i ograniczenia wynikające z przepisów odrębnych Prawa wodnego" powinny być określone jednoznacznie, aby adresaci tej regulacji nie mieli wątpliwości co do dopuszczonego sposobu zagospodarowania i zabudowy przedmiotowego terenu. Tymczasem omawiane ustalenia planu odnoszą się do nieoznaczonej definitywnie w planie strefy ochronnej, co w istotnym stopniu ogranicza prawa nieokreślonej liczby osób w zakresie wykorzystania gruntów na danym terenie, zgodnie z ich podstawowym i dopuszczalnym przeznaczeniem. Prawidłowo Sąd Wojewódzki wskazał na niespójność tekstu planu w zakresie unormowanym § 12 pkt 4 oraz rysunku przedstawiającym granice projektowanego obszaru ochronnego. Zaznaczyć należy, że ta wadliwość nie byłaby tak istotna, gdyby z treści wymienionego przepisu Uchwały wynikało jednoznacznie z jakim momentem wprowadzone zakazy, nakazy, dopuszczenia i ograniczenia stają się obowiązujące. Dlatego nietrafnie podniesiono w skardze kasacyjnej, że wprowadzany "reżim dla tego obszaru" nie ma wpływu na możliwość realizacji inwestycji, gdyż stosowne zakazy i obowiązki wynikają wprost z ustawy Prawo wodne. Argumentacja zawarta w uzasadnieniu skargi kasacyjnej pomija jednak, że zgodnie z art. 14 ust. 8 u.p.z.p. plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego, a zatem przy jego stanowieniu obowiązują rygory właściwe dla aktów normatywnych. Twierdzenie więc, że treść omawianego przepisu Uchwały nie normuje praw i obowiązków adresatów tego aktu, tym bardziej podważa zasadność jego utrzymania. Z przyczyn wyżej podanych należało również przyjąć, że przedmiotowe ustalenia planu nie odpowiadają wymogom z § 8 ust. 2 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym w projekcie planu miejscowego stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające jednoznaczne powiązanie projektu rysunku planu miejscowego z projektem tekstu planu miejscowego. Nie zasługiwał na uwzględnienie również zarzut z punktu 3 petitum skargi kasacyjnej kwestionujący ocenę Sądu Wojewódzkiego, który stwierdził, że ustalenia zawarte w § 17 pkt 2 i pkt 4 Uchwały przyjęte zostały z istotnym naruszeniem procedury planistycznej, bowiem zaniechano ponownego wyłożenia projektu planu do wiadomości mieszkańców. Niewątpliwie przedmiotowe zakazy, nakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów dotyczą istotnych praw właścicieli nieruchomości położonych wzdłuż drogi krajowej nr 28 oraz działek, przez które przebiega napowietrzna linia elektoenergetyczna 110 kV, tak więc projekt powinien być wyłożony do ponownego publicznego wglądu. Jednak o wadliwości wskazanych postanowień planu przesądziło również to, że § 17 pkt 2 nie zawiera rozróżnienia na tereny niezabudowane i zabudowane, a nadto kwestionowane ustalenia wprowadzają większe obostrzenia dla terenu zabudowanego niż ustawa, w zakresie wskazanych odległości oraz nie przewidują możliwości zastosowania odstępstw za zgodą właściwego zarządcy drogi. Ponadto zasadnie Sąd Wojewódzki zwrócił uwagę na wprowadzenie mało skonkretyzowanego wymogu (wielkość działek umożliwiająca lokalizację pomieszczeń mieszkalnych poza zasięgiem uciążliwości komunikacyjnej drogi), który stwarzałby nadmierne trudności na etapie jego stosowania. Jako niezasadny należało ocenić zarzut z punktu 4 podstawy kasacyjnej, bowiem argumentacja przytoczona w jego uzasadnieniu nie mogła skutecznie podważyć oceny Sądu Wojewódzkiego w zakresie zmiany § 20 ust. 2 planu – przez dodanie wskazania, że dopuszcza się wykorzystanie istniejących zjazdów indywidualnych dla obsługi terenów użytkowanych indywidualnie co do drogi krajowej klasy GP o charakterze tranzytowym. Zgodnie z art. 17 pkt 6 lit. b) u.p.z.p. wymogiem proceduralnym jest uzgodnienie projektu planu m.in. z właściwym zarządcą drogi, jeśli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę. W sposób oczywisty kwestia "wykorzystania istniejących zjazdów indywidualnych" dotyczy sposobu zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego, a co najważniejsze może mieć wpływ na ruch drogowy, zwłaszcza w przypadku drogi krajowej klasy GP, co do której istnieją szczegółowe uregulowania w zakresie warunków lokalizacji zjazdów. W rezultacie zasadnie uznał Sąd Wojewódzki, że brak ponownych uzgodnień z Generalną Dyrekcją Dróg Krajowy i Autostrad stanowił istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego. Wbrew zarzutowi przedstawionemu w punkcie 5 petitum skargi kasacyjnej, Sąd Wojewódzki prawidłowo przyjął, że zmiany projektu planu wprowadzone przez § 32 ust. 4 pkt 4 i 5 wymagały ponownego uzgodnienia z właściwym zarządcą dróg publicznych i ponownego wyłożenia do publicznego wglądu, bowiem dotyczyły określenia nieprzekraczalnej linii zabudowy, ale przede wszystkim dopuszczenia drogi wewnętrznej w postaci ciągu pieszo-jezdnego bez wydzielenia chodników. Bezsprzecznie unormowania planu miejscowego w zakresie obsługi komunikacyjnej danego terenu, w tym parametrów dróg wewnętrznych mają istotne znaczenie dla uregulowania ruchu pieszego, ruchu i postoju pojazdów, a więc warunków korzystania z własności nieruchomości. Dlatego mieszkańcy powinni mieć możliwość wypowiedzenia się co do projektowanych rozwiązań planistycznych w przedmiotowym zakresie. Niezasadny okazał się również kolejny zarzut zawarty w punkcie 6 skargi kasacyjnej, odnoszący się do oceny Sądu Wojewódzkiego, zgodnie z którą istotny charakter miała zmiana dokonana po wyłożeniu projektu planu, polegająca na rozszerzeniu przeznaczenia dopuszczalnego terenu, o którym mowa w § 41 Uchwały. Zgodzić się należało z poglądem, że dopuszczenie możliwości lokalizacji na oznaczonym terenie ciągów pieszych, szlaków turystycznych, tras rowerowych, konnych i narciarstwa biegowego – wymagało wyłożenia projektu do publicznego wglądu. Nieprzekonująca jest natomiast argumentacja skargi kasacyjnej, że zakwestionowane ustalenia stanowią jedynie doprecyzowanie już wcześniej określonego przeznaczenia podstawowego i dopuszczonego, a zatem w istocie taki sposób zagospodarowania byłby możliwy bez dodania w § 41 ust. 3 zakwestionowanego punktu piątego. Sąd Wojewódzki słusznie wskazał, że istotną zmianą było rozszerzenie przeznaczenia przedmiotowych terenów o dopuszczenie przeznaczenia znaczeniowo odmiennego niż to, które zdeterminowane zostało przez wcześniej istniejące punkty 1, 2, 3 i 4. Nietrafnie podniesiono w zarzucie siódmym, że stwierdzona przez Sąd Wojewódzki wadliwość § 5 Uchwały mogła skutkować wyeliminowaniem z obrotu tego tylko postanowienia, a nie stwierdzeniem nieważności całego planu. Przede wszystkim należy wskazać, że przedmiotowe ustalenie planu odnosiło się do istotnej kwestii sytuowania budynków na całym obszarze opracowania, a więc miało istotne znaczenie w kontekście wyznaczonych zasad kształtowania zabudowy. Ponadto stwierdzenie nieważności zaskarżonej Uchwały nie miało wyłącznie związku z nieprawidłowo wprowadzoną zmianą w zakresie § 5 ust. 1 pkt 1 lit. b), ale zasadniczo było następstwem wszystkich pozostałych istotnych naruszeń trybu sporządzenia planu. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut z punktu 8 podstawy kasacyjnej, dotyczący naruszenia art. 17 pkt 6 lit. b) tiret pierwsze i art. 17 pkt 6 lit. a) tiret ósme u.p.z.p. oraz art. 7 Konstytucji RP. Kwestia znaczenia stanowiska Zarządu Powiatu Suskiego uzgadniającego projekt planu zagospodarowania przestrzennego odnosi się do terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych, o których mowa w § 14 Uchwały. Zasadniczą przyczyną zanegowania tego unormowania była stwierdzona przez Sąd Wojewódzki niezgodność ustaleń planu dopuszczających zabudowę w obszarze obejmującym tereny osuwisk aktywnych okresowo, podczas gdy według zapisów Studium na tym obszarze obowiązuje zakaz nowej zabudowy. Dodatkowo wnioskowanie Sądu Wojewódzkiego o sprzeczności wskazanych ustaleń planu z treścią Studium wywiedzione zostało z negatywnej opinii Starosty Suskiego, wyrażonej w postanowieniu z [...] stycznia 2015 r. Mianowicie Starosta opiniując negatywnie projektowane zmiany planu miejscowego wskazał, że tereny, w obrębie których stwierdza się możliwość występowania osuwisk powinny być wyłączone z zabudowy, gdyż trudno jest dostatecznie precyzyjnie określić kiedy nastąpi aktywacja osuwiska, jego okresowe uaktywnienie czy też jego dezaktywacja. Z kolei Zarząd Powiatu w piśmie z 26 lutego 2015 r. przedstawił stanowisko co do projektu planu miejscowego, wskazując na warunek określony przez Geologa Powiatowego w postanowieniu z [...] stycznia 2015 r., a więc postanowieniu Starosty Suskiego jako organu opiniującego projekt planu w zakresie terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych. W takim stanie sprawy Sąd Wojewódzki prawidłowo uznał, że organy Gminy niezasadnie potraktowały pismo Zarządu Powiatu jako uzgodnienie pozytywne w sytuacji, gdy z jego treści wynikało, że tak jak Starosta w wydanym postanowieniu również Zarząd Powiatu negatywnie odniósł się do dopuszczonej zabudowy na terenach aktywnych okresowo. W rezultacie akceptacji podlegała ocena Sądu Wojewódzkiego, że w omawianym zakresie doszło do istotnego naruszenia procedury i zasad sporządzania planu. Ogólnikowość argumentacji zawartej w zarzucie dziewiątym, dziesiątym i jedenastym nie mogła skutecznie podważyć analizy zawartej w uzasadnieniu wyroku co do sprzeczności postanowień planu zawartych w § 14 i § 23 z odpowiednimi zapisami Studium. Sąd Wojewódzki w sposób przekonujący wykazał sprzeczność wprowadzonej w planie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej (symbol MNR) na obszarze, który w Studium przeznaczony został pod zabudowę rekreacyjną letniskową (ML). W rezultacie uzasadniona była konstatacja Sądu Wojewódzkiego co do naruszenia przepisów art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w stopniu warunkującym stwierdzenie nieważności planu. Jako chybiony należało uznać również zarzut z punktu 12 petitum skargi kasacyjnej, odnoszący się do naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 4 u.p.z.p. w zw. z przepisem § 4 pkt 4 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. Z uwagi na przedmiot unormowany w § 11 ust. 3 pkt 4 Uchwały, Sąd Wojewódzki słusznie przyjął, że ustalenia planu wkraczają w materię uregulowaną przepisami art. 32 ust. 1 pkt 2 i art. 39 ustawy – Prawo budowlane, a zatem doszło do naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 4 u.p.z.p. Końcowo należy podkreślić ocenę Sądu Wojewódzkiego, który przyjął, że zakres stwierdzonych naruszeń trybu i zasad sporządzania planu jest tego rodzaju i wielkości, że nie można ich było wyeliminować przez usunięcie tylko zakwestionowanych fragmentów zaskarżonej Uchwały. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego usunięcie tylko tych ustaleń, które okazały się wadliwe doprowadziłoby do dezintegracji całego planu. Powyższego zagadnienia nie objęto zarzutami kasacyjnymi, co skutkowało tym, że stanowisko Sądu Wojewódzkiego nie zostało podważone. Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, zgodnie z art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a.