I GSK 1029/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Zielińska po rozpoznaniu w dniu 10 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku E. W. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej E. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt III SA/Po 17/12 w sprawie ze skargi E. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] października 2011 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić wniosek. UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. E. W. (dalej skarżąca) wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. oddalającego skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] października 2011 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej dnia [...] listopada 2009 r. Następnie, wobec prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych Izby Celnej w P., wydanych na podstawie decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. dnia [...] listopada 2009 r., w piśmie z dnia [...] września 2012 r. E. W. złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe. Wskazała, że dochodzenie w toku postępowania należności określonych w decyzji naraża skarżącą na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w jej majątku, a ewentualne skutki postępowania egzekucyjnego mogą okazać się niemożliwe, a co najmniej trudne do cofnięcia. Uzasadniając wniosek wskazała, że na chwilę obecną Naczelnik Urzędu Skarbowego P. – J. w P. na podstawie tytułów wykonawczych prowadzi postępowanie egzekucyjne celem dochodzenia należności w łącznej wysokości 4.600.820,69 zł. Ponadto, organy skarbowe zajęły wszystkie nieruchomości należące do skarżącej, a także rachunki bankowe, na których znajdowały się środki pieniężne zgromadzone na pokrywanie bieżących kosztów utrzymania – opłaty za wodę, energię elektryczną, a także wypłatę pensji dla zatrudnionych pracowników. W ocenie skarżącej dalsze prowadzenie postępowania egzekucyjnego będzie skutkować brakiem możliwości dokonywania regularnego wypłacania należności pracowniczych. Blokada rachunku bankowego w wyniku postępowania egzekucyjnego całkowicie uniemożliwiła wypłatę należnych wynagrodzeń, czego następstwem będzie zwolnienie tych osób i zamknięcie działalności gospodarczej. W dalszej kolejności, skarżąca wskazała, że w chwili obecnej siedziba jej przedsiębiorstwa jest rozbudowywana w celu zwiększenia zakresu dotychczas prowadzonej działalności gospodarczej. W ocenie skarżącej niewykończenie budowy przed okresem zimowym spowoduje znaczne straty finansowe, które wstępnie można oszacować na kwotę rzędu 300.000 zł. Skarżąca wskazała, że nie posiada wystarczających środków na zapłatę należności wynikającej z decyzji, a konieczność sprzedaży nieruchomości w celu wykonania tego obowiązku naraża stronę na ryzyko wystąpienia wysokiej szkody. Do wniosku skarżąca dołączyła szczegółową listę płac, oświadczenie kierownika budowy o konieczności przeprowadzenia prac budowlanych w celu zabezpieczenia budynku oraz dziennik budowy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącej, jako nieuzasadniony, nie zasługiwał na uwzględnienie. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. precyzyjnie określa przesłanki dopuszczające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy, i w tej kwestii stanowisko orzecznictwa i doktryny jest zgodne i niezmienne (por. postanowienie NSA z dni 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FZ 140/12, postanowienie NSA z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OZ 692/11, postanowienie NSA z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 1116/10, postanowienie NSA z dnia 6 listopada II OZ 975/09, postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 132/12; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., Zakamycze 2005, s. 168, Tarno J.P., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis 2010, s. 207). Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, niewystarczające jest samo twierdzenie strony, że zachodzą te okoliczności. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające dopiero żądać oceny, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Okolicznościami takimi mogą być m.in. wykazanie dochodu przedsiębiorstwa czy przedstawienie rozliczenia rocznego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych (vide: postanowienie NSA z 31 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 632/11, postanowienie NSA z 6 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1976/11). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżąca nie wykazała, aby zaszły przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku skarżąca jako okoliczności uzasadniające zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej wskazała, że prowadzone na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu Kontroli Skarbowej postępowanie egzekucyjne spowoduje niemożliwe do odwrócenia skutki i niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w postaci braku środków na wypłacenie pracownikom pensji oraz niedokończenia budowy, na którą zostały zakupione już materiały, część z nich o terminie ważności do końca września 2012 r. Argumenty te, same w sobie nie przemawiają za wstrzymaniem wykonania decyzji. Skarżąca wykazała jedynie częściowo okoliczności przemawiające za zastosowaniem ochrony tymczasowej, odwołując się do konieczności wypłacenia wynagrodzeń z tytułu umów o pracę oraz dokończenia budowy, nie przedstawiła jednak całokształtu swojej sytuacji finansowej, poprzez na przykład wskazanie bilansów finansowych, zeznań podatkowych, przedstawienie stanu rachunków bankowych, do posiadania których każdy przedsiębiorca jest zobowiązany. Ponadto, skarżąca nie wykazała również żadnych okoliczności potwierdzających fakt zajęcia jej rachunków bankowych i nieruchomości w postępowaniu egzekucyjnym, wobec czego jej oświadczenia w tym zakresie nie mogą zostać uwzględnione. Skarżąca wybiórczo przedstawiła dokumenty, które świadczą jedynie o części jej stanu finansowego, co powoduje niemożność oceny całokształtu okoliczności sprawy w przedmiocie przyznania ochrony tymczasowej. Ponadto, argumenty skarżącej dotyczące konieczności dokończenia budowy nie mogą zostać zaakceptowane, ponieważ koszty związane z zobowiązaniami prywatnymi nie mogą być traktowane priorytetowo w stosunku do zobowiązań podatkowych powstałych na skutek prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej. W związku z powyższym wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Wskazać jedynie dodatkowo należy, iż postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (art. 61 § 4 P.p.s.a.). Podkreślić jednak ponownie trzeba, iż w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 ustawy oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Jeżeli bowiem w sprawie występują okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, to sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.