II OSK 1420/21

SENTENCJA Dnia 19 października 2021 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jacek Chlebny (spr.) sędzia NSA Zofia Flasińska sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 19 października 2021 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 1932/20 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania polskiego dokumentu podróży oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z 29 stycznia 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 1932/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] maja 2020 r. w przedmiocie odmowy wydania polskiego dokumentu podróży. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu [...] kwietnia 2019 r. A. K. (dalej "cudzoziemiec" lub "skarżący"), złożył wniosek o wydanie polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca. Do wniosku dołączył pisemne oświadczenie z [...] marca 2019 r., w którym stwierdził, że biorąc pod uwagę przesłanki, na podstawie których otrzymał zgodę na pobyt ze względów humanitarnych, nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia i zwracać się do władz [...] w celu uzyskania nowego dokumentu podróży, ani ubiegać się o zaświadczenie o niemożności jego otrzymania. Wyjaśnił, że jego niechęć związana z kontaktem z konsulatem [...] wynika z obawy o własne bezpieczeństwo i ma charakter trwały. Wskazał, że z informacji jakie udało mu się uzyskać (osobiście telefonował do konsulatu) wynika, że konsul każdorazowo pyta o podstawę pobytu w Polsce. Wobec tego przedkładając mu dokument pobytu w Polsce i dokument swojej rodziny wskazuje jednoznacznie na podstawę ubiegania się o nadanie statusu uchodźcy. Pismem z [...] maja 2019 r. Wojewoda [...] wezwał wnioskodawcę do przedłożenia dokumentów potwierdzających brak możliwości otrzymania od państwa, którego jest obywatelem, nowego dokumentu podróży. Pomimo prawidłowo doręczonej korespondencji w dniu [...] maja 2019 r., skarżący nie wykonał wezwania. Wojewoda [...] decyzją z [...] listopada 2019 r. odmówił wydania skarżącemu polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca stwierdzając, że nie wykazał, iż nie jest możliwe otrzymanie nowego dokumentu podroży kraju pochodzenia. Organ pierwszej instancji podkreślił, że cudzoziemiec nie podjął żadnych działań zmierzających do uzyskania dokumentu podroży kraju pochodzenia. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej: organ drugiej instancji lub Szef Urzędu), po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, decyzją z [...] maja 2020 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] listopada 2019 r. Organ drugiej instancji wskazał, że decyzją z [...] października 2010 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił skarżącemu nadania statusu uchodźcy i udzielenia ochrony uzupełniającej oraz udzielił mu zgody na pobyt tolerowany na podstawie art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2009 r. nr 189, poz. 1472). Cudzoziemiec nie złożył odwołania od tej decyzji. Z dniem 1 maja 2014 r. decyzja o udzieleniu skarżącemu zgody na pobyt tolerowany stała się na podstawie art. 508 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach decyzją o udzieleniu mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych. Odnosząc się do obaw skarżącego, że w przypadku przedłożenia przez niego w placówce dyplomatycznej [...] posiadanej karty pobytu jednoznacznie wskaże on na podstawę ubiegania się o nadanie statusu uchodźcy, organ odwoławczy uznał je za nieuzasadnione. Obecnie podstawą pobytu skarżącego na terytorium Polski jest zgoda na pobyt ze względów humanitarnych i taka widnieje w wydawanych mu po dniu 1 maja 2014 r. kartach pobytu. Zgoda na pobyt ze względów humanitarnych jest udzielana w oparciu o przepisy obecnie obowiązującej ustawy o cudzoziemcach, jedynie w postępowaniu administracyjnym w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu, lub po zakończeniu takiego postępowania, w przypadku wszczęcia odrębnego postępowania o udzielenie zgody na pobyt ze względów humanitarnych (art. 356 ust. 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach). Zgoda na pobyt ze względów humanitarnych nie jest i nigdy nie była udzielana w toku postępowania o udzielenie ochrony międzynarodowej (wcześniej w toku postępowania o nadanie statusu uchodźcy). Z uwagi na powyższe uregulowania i okoliczności faktyczne obawy cudzoziemca organ ocenił jako nieuzasadnione. Powołana przez cudzoziemca potrzeba okazania kart pobytu członków jego rodziny, w czasie aplikowania o wydanie dokumentu podróży w placówce dyplomatycznej kraju pochodzenia, nie została zdaniem organu drugiej instancji w żaden sposób uprawdopodobniona. Szef Urzędu zauważył, że zgoda na pobyt tolerowany, która z mocy prawa stała się zgodą na pobyt ze względów humanitarnych została udzielona cudzoziemcowi wyłącznie w związku z okolicznością uwzględnioną w wówczas obowiązującym art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Powyższy przepis, stanowił, że cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz.U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. Udzielając skarżącemu na podstawie art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zgody na pobyt tolerowany Szef Urzędu wskazał, że spełnia on powyższą przesłankę, gdyż na terytorium Polski przebywa jego żona P. I. wraz z ich małoletnimi dziećmi, która decyzją z [...] stycznia 2009 r. uzyskała ochronę uzupełniającą. Wobec powyższego organ ten uznał, że wydalenie skarżącego z terytorium Polski w takiej sytuacji naruszyłoby jego prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej), a także pozbawiłoby ich małoletnie dzieci opieki obojga rodziców. Odnosząc się do kwestii wskazanej w odwołaniu, że w kraju pochodzenia skarżący był prześladowany za [...], na dowód czego dołączył fotografię osób poszukiwanych na terytorium [...], gdzie widnieje również jego fotografia, organ drugiej instancji wyjaśnił, iż przyczyny opuszczenia przez niego kraju pochodzenia i obawy przed powrotem, były przedmiotem postępowania o udzielenie cudzoziemcowi ochrony międzynarodowej, zakończonego ostateczną decyzją Szefa Urzędu z dnia [...] października 2010 r., której ustalenia wiążą organy. Z treści tej decyzji wynika, że w toku postępowania o udzielenie skarżącemu ochrony międzynarodowej była badana powoływana przez niego okoliczność poszukiwania go na terytorium [...], która została oceniona, jako niewiarygodna m.in. z uwagi na rozbieżności jakie wystąpiły w oświadczeniach cudzoziemca w tym zakresie, a także w oświadczeniach jego żony co do okoliczności faktycznych dotyczących tej okoliczności. W ocenie organu odwoławczego, cudzoziemiec nie wykazał, że nie jest możliwe uzyskanie przez niego kolejnego dokumentu podróży, za pośrednictwem znajdującej się na terytorium Polski placówki dyplomatycznej kraju pochodzenia. Brak podjęcia przez skarżącego jakichkolwiek starań w przedmiocie uzyskania nowego dokumentu podróży wynika z niechęci do kontaktów ze władzami kraju pochodzenia. Uwzględniając okoliczności stanowiące podstawę udzielenia cudzoziemcowi zgody na pobyt ze względów humanitarnych organ wskazał, iż subiektywna i nieuzasadniona obawa przed kontaktami z placówką kraju pochodzenia nie może stanowić przeszkody zapytania o możliwość wydania dokumentu podróży. Z pisemnego oświadczenia skarżącego z dnia [...] marca 2019 r. i odwołania, a także pisma z dnia [...] marca 2020 r. wynika, że nie zamierza on nawet podjąć próby uzyskania nowego dokumentu podróży od władz [...]. Uwzględniając powyższe ustalenia Szef Urzędu nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i wydania skarżącemu polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę stwierdził, że skarżący nie posiada ważnego dokumentu podróży oraz nie wykazał, iż nie ma możliwości uzyskania ważnego dokumentu podróży i że jest to przypadek szczególnie uzasadniony. Skarżący nie tylko nie przedłożył żadnego dokumentu świadczącego o tym, że w jego przypadku występuje brak faktycznej możliwości uzyskania dokumentu podróży kraju pochodzenia, ale i nie podjął nawet próby, żeby taki dokument uzyskać w przedstawicielstwie dyplomatycznym kraju pochodzenia, co wynika bezpośrednio z treści oświadczeń złożonych przez skarżącego. Brak podjęcia przez cudzoziemca jakichkolwiek starań w przedmiocie uzyskania nowego dokumentu podróży uniemożliwia stwierdzenie, że nie ma możliwości jego uzyskania. Powyższe nie może wynikać z niechęci do kontaktów ze władzami kraju pochodzenia. Skarżący powołał się w tym względzie na okoliczności stanowiące podstawę udzielenia mu zgody na pobyt tolerowany (obecnie zgody na pobyt ze względów humanitarnych). Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że wbrew stanowisku skarżącego zgoda na pobyt tolerowany, która z mocy prawa stała się zgodą na pobyt ze względów humanitarnych, została mu udzielona wyłącznie w związku z okolicznością uwzględnioną w obowiązującym wówczas art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie wynikała z sytuacji politycznej panującej w kraju pochodzenia i ewentualnych zagrożeń wobec niego ze strony organów władz kraju pochodzenia. Zdaniem Sądu, subiektywna i nieuzasadniona obawa skarżącego przed kontaktami z placówką kraju pochodzenia nie może stanowić przeszkody w zapytaniu o możliwość wydania dokumentu podróży. Za dowód taki nie można było uznać zdjęcia przedstawionego przez skarżącego na etapie postępowania odwoławczego. Fotografia przedstawiająca osoby poszukiwane na terytorium [...], w tym skarżącego, nie została opatrzona żadnymi podpisami, czy pieczęciami urzędowymi. Nie wiadomo również gdzie i przez kogo została zamieszczona. Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od wyroku z 29 stycznia 2021 r. wniósł A. K., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: 1. prawa materialnego oraz procesowego poprzez błędne rozpatrzenie materiału dowodowego oraz błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie: a) art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573) poprzez uznanie za słuszne niewydanie polskiego dokumentu podróży w sytuacji, gdy zostały spełnione przez cudzoziemca wszystkie przesłanki do jego uzyskania; b) art. 52 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, tj. naruszenie przysługującej każdemu wolności przemieszczania się, poprzez uznanie za prawidłową odmowę wydania polskiego dokumentu podróży; c) art. 30 Konstytucji RP, tj. zasady godności człowieka, poprzez uniemożliwienie korzystania z prawa do przemieszczania się i uzyskania potwierdzenia swojej tożsamości; d) art. 7 Konstytucji RP poprzez przekroczenie granic prawa przez organ i niewydanie decyzji pozytywnej w sytuacji gdy zostały spełnione wymagane przez prawo przesłanki; e) art. 2 Konstytucji RP, tj. zasady demokratycznego państwa prawnego, naruszenie zasad praworządności, sprawiedliwości społecznej, poprzez odmowę wydania pozytywnej decyzji administracyjnej w sytuacji gdy zostały spełnione wymagane przez prawo przesłanki 2. naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 7 k.p.a. poprzez nie uznanie za niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy tj. niewyjaśnienie okoliczności związanych z niemożnością uzyskania przez cudzoziemca dokumentu podróży w ambasadzie kraju pochodzenia; b) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nie uznanie za brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego przez organ tj. nieuwzględnienie w zebranym materiale przedstawionych przez cudzoziemca dowodów. Wskazując na powyższe podstawy zaskarżenia skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: 1. Skarga kasacyjna nie jest zasadna. 2. Wskazać należy, że stosownie do treści art. 252 pkt 4 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach polski dokument podróży wydaje się cudzoziemcowi, któremu udzielono zgody na pobyt ze względów humanitarnych, gdy utracił swój dokument podróży albo którego dokument podróży uległ zniszczeniu bądź utracił ważność, a nie jest możliwe otrzymanie przez cudzoziemca nowego dokumentu podróży. W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji oddalił skargę cudzoziemca, uznając, że organy administracji prawidłowo ustaliły, że nie wykazał on braku możliwości uzyskania dokumentu podróży kraju pochodzenia. W tym miejscu należy podkreślić, że niemożność taka musi mieć charakter trwały oraz niezależny od cudzoziemca. Artykuł 252 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach wyraźnie uzależnia wydanie dokumentu podróży od wykazania, że uzyskanie przez cudzoziemca nowego dokumentu podróży nie jest możliwe. Okoliczność ta może być wykazywana przez cudzoziemca za pomocą wszelkich środków dowodowych. Obowiązek ten wynika zatem bezpośrednio z treści przepisu, a niewykazanie przez cudzoziemca braku możliwości uzyskania nowego dokumentu podróży w kraju pochodzenia, pomimo wezwania organu, musi skutkować odmową wydania polskiego dokumentu podróży. 3. Skarżący w toku postępowania administracyjnego nie przedstawił na żądanie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców zaświadczenia o niemożliwości uzyskania dokumentu podróży kraju pochodzenia, a swoje stanowisko w tym zakresie oparł na wykazaniu obaw o konsekwencje wynikające z ewentualnych kontaktów ze służbami kraju pochodzenia. Nie sygnalizował w żaden sposób, że wydanie mu dokumentu podróży przez władze kraju pochodzenia nie jest możliwe, czy też, że istnieją leżące po stronie placówki dyplomatycznej przeszkody w wydaniu dokumentów. Organ odwoławczy, a w ślad za nim Sąd pierwszej instancji, oceniając realność tej obawy, wskazał, że kontakty ze służbami kraju pochodzenia nie niosą dla skarżącego zagrożenia, co wynikało z ustaleń poczynionych w toku postępowania o nadanie statusu uchodźcy. Wskazać należy, że brak podjęcia jakichkolwiek działań zmierzających do uzyskania dokumentu podróży jest uzasadniony w sytuacji, gdy ich podjęcie będzie mogło mieć negatywny wpływ na sytuację prawną lub faktyczną cudzoziemca. Z taką sytuacją możemy mieć do czynienia w sytuacji, gdy wnioskodawca jest beneficjentem którejś z form ochrony międzynarodowej (zob. wyrok NSA z 13.12 2018 r., sygn. akt II OSK 309/18, CBOIS). Sam fakt udzielenia ochrony międzynarodowej nie stwarza domniemania, że nie jest możliwe otrzymanie przez cudzoziemca nowego dokumentu podróży od władz kraju pochodzenia i organ nie powinien żądać przedstawienia dokumentów i zaświadczeń potwierdzających tę niemożność. Okoliczność ta powinna zostać poddana indywidualnej ocenie. Organ powinien dokonać analizy przesłanek udzielenia stronie ochrony międzynarodowej oraz ocenić, czy ewentualny kontakt cudzoziemca z władzami kraju pochodzenia będzie mógł mieć negatywny wpływ na jego sytuację. W rozpoznawanej sprawie skarżący uzasadniając brak możliwości wydania mu dokumentu podróży przez władze kraju pochodzenia powołał się w na okoliczności stanowiące podstawę udzielenia mu zgody na pobyt tolerowany (obecnie zgody na pobyt ze względów humanitarnych). Sąd pierwszej instancji słusznie zauważył, że wbrew stanowisku skarżącego zgoda na pobyt tolerowany, która z mocy prawa stała się zgodą na pobyt ze względów humanitarnych, została mu udzielona wyłącznie w związku z okolicznością uwzględnioną w obowiązującym wówczas art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie wynikała z sytuacji politycznej panującej w kraju pochodzenia i ewentualnych zagrożeń wobec niego ze strony organów władz kraju pochodzenia. Udzielając skarżącemu na podstawie art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zgody na pobyt tolerowany Szef Urzędu wskazał, że spełnia on wynikającą z tego przepisu przesłankę, gdyż na terytorium Polski przebywa jego żona P. I. wraz z ich małoletnimi dziećmi, która decyzją z [...] stycznia 2009 r. uzyskała ochronę uzupełniającą. Wobec powyższego organ ten uznał, że wydalenie skarżącego z terytorium Polski w takiej sytuacji naruszyłoby jego prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej), a także pozbawiłoby ich małoletnie dzieci opieki obojga rodziców. Z powyższego wynika, że skarżący nie uzyskał ochrony międzynarodowej na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych, przynależności do określonej grupy społecznej. Zasadnie organy orzekające w sprawie stwierdziły fakt nieudokumentowania przez skarżącego, że faktycznie nie może on uzyskać dokumentu podróży od władz kraju pochodzenia. Skarżący kasacyjnie nie uczynił zadość wezwaniom organów. Nie wykazał, że nie może uzyskać dokumentu podróży od władz kraju pochodzenia i odmówił podjęcia próby uzyskania takiego dokumentu. W okolicznościach rozpoznawanej sprawie niezwrócenie się przez skarżącego o taki dokument uniemożliwia stwierdzenie, że nie ma możliwości jego uzyskania. 4. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573) należy stwierdzić, że przepis ten nie miał w rozpoznawanej sprawie zastosowania, albowiem w chwili wydawania zaskarżonej decyzji ustawa ta nie obowiązywała. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. art. 257 ust. 2 w związku z art. 252 pkt 4 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2020 r. poz. 35 ze zm.). 5. Na uwzględnienie nie zasługują również zarzuty naruszenia art. 30 i art. 52 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez uniemożliwienie skarżącemu korzystania z prawa do przemieszczania się i uzyskania potwierdzenia swojej tożsamości. Polski dokument podróży dla cudzoziemca wydaje się, gdy uzyskanie przez cudzoziemca nowego dokumentu podróży nie jest możliwe. Wolą ustawodawcy było, zapewnienie cudzoziemcom możliwości podróżowania przez wydanie koniecznych dokumentów, ale jedynie w takich przypadkach, w których z różnych przyczyn nie jest możliwe wydanie takich dokumentów przez kraj, którego cudzoziemiec jest obywatelem. Brak podjęcia przez cudzoziemca jakichkolwiek starań w przedmiocie uzyskania nowego dokumentu podróży uniemożliwia stwierdzenie, że nie ma możliwości jego uzyskania. Odmowa wydania cudzoziemcowi polskiego dokumentu podróży w sytuacji, gdy nie wykaże on, że spełnia przesłanki do jego wydania, nie stanowi ograniczenia korzystania z prawa do przemieszczania się i uzyskania potwierdzenia swojej tożsamości. 6. Okoliczność, że organy odmówiły skarżącemu wydania wnioskowanego dokumentu w żaden sposób nie dyskryminuje go oraz nie powoduje, że nie jest traktowany na równi z innymi cudzoziemcami. W ocenie Sądu brak jest podstaw do przyjęcia, że warunki do wydania polskiego dokumentu podróży określone w art. 252 ustawy o cudzoziemcach naruszają zasadę demokratycznego państwa prawnego, co niezasadnym czyni zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji RP. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 7 Konstytucji RP poprzez przekroczenie granic prawa przez organ i niewydanie decyzji pozytywnej w sytuacji gdy zostały spełnione wymagane przez prawo przesłanki. Wbrew twierdzeniom skarżącego, w rozpoznawanej sprawie nie zostały spełnione przesłanki do wydania polskiego dokumentu podróży, a zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami. 7. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a. należy stwierdzić, że Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w sposób wyczerpujący rozpatrzył materiał dowodowy sprawy oraz dokonał jego analizy i oceny, a zatem dokładnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy w niezbędnym dla jej rozstrzygnięcia zakresie, czemu dał wyraz w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. 8. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.