II SA/Ke 437/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 października 2012r. sprawy ze skargi K.F. i T.F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego oddala skargę. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu wniosku K. i T. małż. F. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowanie w sprawie wyeliminowania z obrotu prawnego orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...], oddalającego wniosek K. i T. małż. F. o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej z tytułu wieczystego użytkowania nieruchomości gruntowej, stanowiącej własność Gminy, położonej w obrębie geodezyjnym T., gm. Z., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr 613/6 o powierzchni 0,0914 ha jest nieuzasadniona - na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a. orzekło: -uchyla postanowienie Kolegium z dnia 26 marca 2012r. w przedmiocie odmowy wszczęcia na wniosek L. i M. małż. F. postępowania w przedmiocie wyeliminowania z obrotu prawnego orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] i w to miejsce orzeka o odmowie wszczęcia na wniosek K. i T. małż. F. postępowania w przedmiocie wyeliminowania z obrotu prawnego orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w z dnia [...]. W postanowieniu z dnia [...] Kolegium błędnie oznaczyło w podmiot, na wniosek którego odmówiło wszczęcia postępowania (L. i M. małż. F. zamiast K. i T. małż. F.). W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że orzeczeniem z dnia 10 listopada 2010r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze oddaliło wniosek K. i T. małż. F. o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej z tytułu wieczystego użytkowania nieruchomości gruntowej stanowiącej własność Gminy, położonej w obrębie geodezyjnym T., gm. Z., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr 613/6 o powierzchni 0,0914 jest nieuzasadniona. Małż. F. pismem z dnia 14 grudnia 2010r. wnieśli sprzeciw od orzeczenia Kolegium z dnia [...] do Sądu Rejonowego. W dniu 3 lutego 2011r. (data wpływu) Sąd Rejonowy zawiadomił Kolegium o zwrocie akt sprawy znak [...], gdyż jak wynikało z pisma K. i T. małż. F. z dnia 7 stycznia 2011r., ich pismo z dnia 10 listopada 2010r. nie stanowi sprzeciwu od orzeczenia Kolegium, lecz dotyczy kwestii zaliczenia na poczet zaktualizowanej opłaty wartości poniesionych przez nich nakładów. Pismem z dnia 18 stycznia 2012r. K. i T. małż. F. wystąpili do SKO z wnioskiem o wyeliminowanie z obrotu prawnego orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Po rozpatrzeniu wniosku Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] odmówiło, w oparciu o przepis art. 61 a § 1 k.p.a. wszczęcia postępowania w przedmiocie wyeliminowania z obrotu prawnego orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...], z uwagi na brak podstawy materialno-prawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. We wniosku o ponowne rozpatrzenie K. i T. małż. F. wskazali, że prawomocne orzeczenie SKO z dnia [...] zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa materialnego, tj. przepisu art. 73 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Powołali się na niewłaściwą interpretację tych przepisów przez Kolegium, która to wada prawna została ujawniona przez użytkowników wieczystych po otrzymaniu prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego z dnia [...] sygn. akt [...] wraz z uzasadnieniem, w którym to wyroku Sąd zajął odmienne niż Kolegium stanowisko, co do treści art. 73 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami i art. 81 ust. 1 w zw. z art. 73 ust. 2 tej ustawy, w identycznym stanie faktycznym. Ponadto K. i T. małż. F. zaznaczyli, że nie jest trafne powoływanie się przez Kolegium na art. 79 ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wskazując na treść postanowienia NSA z dnia 18 lutego 2010r. sygn. akt I OSK 188/10, w którym Sąd zaznaczył, że art. 79 ust. 7 ma zastosowanie w postępowaniu głównym, którego celem jest wydanie orzeczenia o aktualizacji opłaty rocznej. Postępowanie w przedmiocie wniosku o wycofanie z obrotu prawnego prawomocnego orzeczenia dotkniętego wadą prawną, zachowuje swoją odrębność wobec postępowania głównego, zatem toczy się ono na zasadach i w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, bez konieczności sięgania do odesłania zawartego w przepisie art. 79 ust. 7 ustawy. Wnioskodawcy wskazali także, że postanowienie Kolegium z dnia 26 marca 2012r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie wyeliminowania z obrotu prawnego orzeczenia SKO z dnia 10 listopada 2010r. zawiera błędy formalne. Po dokonaniu oceny zaskarżonego własnego postanowienia z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] uchyliło na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. postanowienie z dnia 26 marca 2012r. i w to miejsce orzekło o odmowie wszczęcia na wniosek K. i T. małż. F. postępowania w przedmiocie wyeliminowania z obrotu prawnego orzeczenia Kolegium z dnia 10 listopada 2010r. Ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło pogląd wyrażony w postanowieniu z dnia [...]. Powołując się na treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2006r. sygn. akt I OSK 843/05, LEX nr 236557 organ uznał, że do zaskarżania orzeczeń kolegium wydanych w postępowaniu dotyczącym podwyższenia opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu, nie mają zastosowania zarówno zwykle (odwołanie), jak i nadzwyczajne środki zaskarżenia (wznowienie postępowania, żądanie stwierdzenia nieważności orzeczenia) określone w k.p.a. Od orzeczenia kolegium wydanego w wyniku wszczęcia postępowania przez użytkownika wieczystego, nie przysługuje odwołanie w toku postępowania administracyjnego. Skoro w sprawie podwyższenia opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu, nie stosuje się przepisów regulujących zwykłe środki zaskarżenia, to tym bardziej nie można stosować przepisów regulujących instytucję wznowienia postępowania, czy też stwierdzenia nieważności decyzji. Wyłączenie powyższych uregulowań prawnych jest konsekwencją braku administracyjnoprawnej formy działania organu, tj. decyzji administracyjnej. Odpowiednie stosowanie niektórych przepisów k.p.a. nie nadaje sprawie charakteru sprawy administracyjnej. Spór wywołany ustaleniem opłaty z tytułu użytkowania wieczystego jest typowym sporem cywilnym, dotyczącym należności pieniężnej. Taki charakter sporu potwierdza również treść art. 79 ust. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym orzeczenie lub ugoda, której kolegium nadało klauzulę wykonalności, podlegają wykonaniu w drodze egzekucji sądowej. Zgodnie z art. 61 a § 1 k.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Z przedstawionych powyżej powodów, organ uznał, że z uwagi na brak w systemie prawnym przepisów, które umożliwiałyby w trybie administracyjnym wyeliminowanie z obrotu prawomocnego orzeczenia Kolegium, wydanego w wyniku rozpatrzenia wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu jest nieuzasadniona, gdyż w sprawach tych nie wydaje się decyzji administracyjnej, a jedynie orzeczenia, od których nie przysługuje odwołanie, zasadna stała się odmowa wszczęcia postępowania w tym przedmiocie. Odnosząc się do powołanego w treści wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2010r. sygn. akt I OSK 188/10 organ zauważył, że NSA we wskazanym postanowieniu podkreślił odrębność postępowania w przedmiocie zwrotu wniosku o stwierdzenie nieważności prawomocnego orzeczenia ustanawiającego opłatę roczną z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości od postępowania głównego, którego celem jest wydanie orzeczenia o aktualizacji opłaty rocznej. Sąd zaznaczył także, że postępowanie w przedmiocie zwrotu wniosku o stwierdzenia nieważności orzeczenia ustanawiającego opłatę roczną z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości winno toczyć się na zasadach i w trybie przepisów k.p.a. Ponadto NSA wskazał, że przepisy k.p.a. przewidują formę załatwienia sprawy w sytuacji, gdy organ stwierdzi brak możliwości wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Obecnie formą taką jest postanowienie wydawane w trybie art. 61 a k.p.a., zaś do dnia 11 kwietnia 2011r. wydawana była decyzja w myśl art. 157 § 3 k.p.a. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na postanowienie z dnia [...] wnieśli K. i T. małż. F. domagając się jego uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania sądowego. Skarżący zarzucili naruszenie przepisów postępowania tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a, stanowiącego przesłankę wznowieniową i wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Skarżący podnieśli, że postępowanie dot. aktualizacji opłat za użytkowanie wieczyste gruntu dz. nr ewid. 613/6 obr. T. gm. Z. przeprowadzone w 2010r. i powiązanej z tym procesem, sprawy obniżenia wysokości stawki procentowej opłaty rocznej z 3% na 1% dla w/w działki, zakończyło się dla użytkowników wieczystych dwoma prawomocnymi orzeczeniami, w takim samym stanie faktycznym i prawnym, które są krańcowo ze sobą sprzeczne tj. Orzeczeniem z dnia [...] i wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia [...] sygn. [...]. Sąd Rejonowy w pisemnym uzasadnieniu wyroku z dnia [...] sygn. [...] zajął odmienne stanowisko, od stanowiska organu odwoławczego, co do treści art. 73 ust.2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wykładnia definicji ,,trwałej zmiany sposobu korzystania z nieruchomości" w rozumieniu art. 73 ust.2 u.g.n, dokonana przez sąd powszechny, wskazuje jednoznacznie, że prawomocne orzeczenie SKO z dnia [...] zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa materialnego, co ma istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - przepisu art. 73 ust. 2 u.g.n przez niewłaściwe jego zastosowanie i przyjęcie, że zmiana sposobu korzystania z nieruchomości oznacz, nr. dz. 613/6 nastąpiła w związku z wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa T., - przepisu art. 81 ust. 1 w zw. z art. 73 ust. 2 u.g.n dot. zmiany wysokości stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego-przez niewłaściwe wskazanie na ten przepis. Wada prawna orzeczenia została ujawniona po otrzymaniu pisemnego uzasadnienia w/w wyroku. Ponadto w trakcie postępowania organ orzekający w sprawie naruszył przepis art. 77 ust. 4 u.g.n dotyczący zaliczenia na poczet różnicy między opłatą dotychczasową a zaktualizowaną wartości nakładów poniesionych na budowę urządzeń infrastruktury technicznej, przez niewłaściwą jego interpretację i przyjęcie, że jedynym dowodem w sprawie są faktury lub dowody wpłat. Nakłady zostały poniesione w latach 1998-2000. Ponadto skarżący podnieśli, że użytkowanie wieczyste jest instytucją prawa cywilnego i zgodnie z art. 80 ustawy o gospodarce nieruchomościami spory dotyczące wieczystego użytkowania podlegają procedurze przed sądami powszechnymi, jednakże zgodnie z art. 79 ust. 7 w/w ustawy do postępowania przed kolegium stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu stępowania administracyjnego o wyłączeniu pracownika przez organ, o załatwianiu spraw, doręczeniach, wezwaniach, terminach i postępowaniu, z wyjątkiem przepisów dotyczących odwołań i zażaleń (np. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2007r., sygn. akt I OSK 1141/06, Lex 299413/. Do postępowania w powyższej sprawie stosuje się przepisy działu II, czyli art. 61-163 ustawy. Wyłączenie dotyczy postanowień (rozdział 9) i odwołania (rozdział 10), nie przewiduje żadnych innych wyłączeń w zakresie przepisów k.p.a w dz. II. Zdaniem skarżących, zarówno rozdz. 12 (wznowienie postępowania) jak i rozdz. 13 (uchylenie, nieważność) nie zostały z mocy ustawy wyłączone, mają więc zastosowanie. Także Trybunał Konstytucyjny orzeczeniem z dnia 10 czerwca 1987r. (P 1/87, OTK 1987 nr 1, poz. 1) stwierdził, że nie można w przepisach wykonawczych, czy wykładni, ograniczać uprawnień wynikających bezpośrednio z ustawy. A zatem w sprawach opłat z tytułu wieczystego użytkowania przepisy k.p.a. w zakresie wznowienia lub stwierdzenia nieważności znajdują zastosowanie, z tym, że zamiast decyzji dotyczą orzeczeń. Na gruncie postępowania cywilnego, nie istnieje środek prawny, którego zastosowanie skutkowałoby wzruszeniem orzeczenia SKO. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 8 maja 2000r. (SN 22/90) wywiódł, że implikacją w konstytucyjną zasady demokratycznego państwa prawnego, wyrażonej w art. 2 Konstytucji jest m.in. poszanowanie takich wartości jak pewność prawa i zaufanie do państwa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przedstawione w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny kontroluje działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tzn. ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Na wstępie należy podnieść, że przedmiotem kontroli Sądu w sprawie niniejszej jest postanowienie, którym organ odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Przepis ten został dodany ustawą z dnia 3 grudnia 2010r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 6, poz. 18) i obowiązuje od dnia 11 kwietnia 2011r. Wskazana wyżej nowelizacja k.p.a. pozwala na wyraźniejsze niż dotychczas, rozróżnienie wstępnego etapu postępowania administracyjnego - jego wszczęcia, od etapu merytorycznego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia co do istoty żądania strony przez wydanie decyzji administracyjnej. Wskazany przepis stanowi podstawę do wydania przez organ administracji publicznej postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Jak słusznie podniósł organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, z treści art. 61a § 1 k.p.a. wynika, że ustawodawca wprowadził w tej regulacji dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jedną z ich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną (występuje np. w interesie innej osoby, czy w interesie społeczności lokalnej, nie mając uprawnień do reprezentowania tych podmiotów), natomiast drugą przesłanką do wydania postanowienia w trybie art. 61a § 1 k.p.a. jest zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Przyczyny te nie zostały w ustawie skonkretyzowane. Należy przez nie rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, tj. gdy np. w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygniecie lub, gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialno-prawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. W sprawie niniejszej organ prawidłowo uznał, że zachodzi przesłanka do odmowy wszczęcia postępowania z uwagi na to, że brak jest podstawy materialno-prawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. Wniosek skarżących dotyczył wszczęcia postępowania w sprawie wyeliminowania z obrotu prawnego orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którym oddalono wniosek o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego jest nieuzasadniona. Na wstępie należy zatem zauważyć, że postępowanie o aktualizację opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego rozpoczyna się od pisemnego wypowiedzenia przez organ dotychczasowej wysokości opłaty z równoczesnym złożeniem oferty przyjęcia jej w nowej wysokości (art. 78 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Organ administracyjny występuje jako strona umowy cywilnej, a nie we władczej formie typowej dla kształtowania stosunków administracyjnoprawnych. W wypadku, gdy użytkownik wieczysty nie wyraża zgody na przyjęcie oferty powinien złożyć, przeciwko właściwemu organowi, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wypowiedzenia do właściwego samorządowego kolegium odwoławczego wniosek o ustalenie, że aktualizacja opłaty jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości (art. 78 ust. 2 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Jeżeli nie dojdzie do ugody, Kolegium wydaje orzeczenie o oddaleniu wniosku lub o ustaleniu nowej opłaty. Od orzeczenia tego odwołanie nie przysługuje (art. 79 ust. 3 u.g.n.). Prawomocne orzeczenie kolegium, albo ugoda zawarta przed nim mają moc prawną na równi z wyrokiem sądu powszechnego lub ugodą zawartą przed takim sądem i podlegają wykonaniu w drodze egzekucji sądowej. Zgodnie z art. 79 ust. 7 u.g.n. do postępowania przed kolegium stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego o wyłączeniu pracownika oraz organu, o załatwianiu spraw, doręczeniach, wezwaniach, terminach i postępowaniu, z wyjątkiem przepisów dotyczących odwołań i zażaleń. Do postępowania, o którym mowa wyżej, stosuje się również przepisy o opłatach i kosztach. W wyroku z dnia 12 maja 2006r. (sygn. akt I OSK 843/05, LEX nr 236557) Naczelny Sąd Administracyjny uznał, a sąd orzekający w sprawie pogląd ten w pełni podziela, że do zaskarżania orzeczeń kolegium wydanych w postępowaniu dotyczącym podwyższenia opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu, nie mają zastosowania zarówno zwykłe (odwołanie), jak i nadzwyczajne środki zaskarżenia (wznowienie postępowania, żądanie stwierdzenia nieważności orzeczenia), określone w k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że jeszcze w czasie obowiązywania ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. z 1991r. Nr 30, poz. 127 ze zm.) myślą przewodnią przyjętego, od dnia 8 grudnia 1994r., trybu zmiany opłat z tytułu oddania gruntu w użytkowanie wieczyste było uznanie, że użytkowanie wieczyste ma charakter uprawnienia typowo cywilnoprawnego, uregulowanego umową. Na gruncie obowiązującej obecnie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami tryb postępowania z ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości przyjęto w niezmienionej postaci w przepisach art. 78 - 80. W dalszym ciągu aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego następuje w drodze wypowiedzenia które jest niewątpliwie jednostronną czynnością prawną. Ten zabieg ustawodawcy honorował umowny charakter kształtowania wzajemnych praw i obowiązków stron umowy. Od orzeczenia kolegium wydanego w wyniku wszczęcia sprawy przez użytkownika wieczystego, nie przysługuje odwołanie w toku postępowania administracyjnego. Skoro z woli ustawodawcy w sprawie podwyższenia opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu, nie stosuje się przepisów regulujących zwykłe środki zaskarżenia, to tym bardziej nie można stosować przepisów regulujących instytucję wznowienia postępowania, czy też stwierdzenia nieważności decyzji. Wyłączenie powyższych uregulowań prawnych jest konsekwencją braku administracyjnoprawnej formy działania organu, tj. decyzji administracyjnej. Natomiast odpowiednie stosowanie niektórym przepisów k.p.a. nie nadaje sprawie charakteru sprawy administracyjnej. Spór wywołany ustaleniem opłaty z tytułu użytkowania wieczystego jest typowym sporem cywilnym, dotyczącym należności pieniężnej. Taki charakter sporu potwierdza również treść art. 79 ust. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym orzeczenie lub ugoda, której kolegium nadało klauzulę wykonalności, podlegają wykonaniu w drodze egzekucji sądowej. Powołany wyżej pogląd prawny jest ugruntowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lutego 2011r. sygn. akt I OSK 861/10, z dnia 23 stycznia 2007r. sygn. akt I OSK 306/06, z dnia 12 maja 2006r. sygn. akt I OSK 843/05 - LEX 236557 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 stycznia 2010r. sygn. akt I SA/Wa 1426/09). Z przedstawionych powyżej powodów wynika brak w systemie prawnym przepisów, które umożliwiałyby w postępowaniu administracyjnym (w trybach nadzwyczajnych) wyeliminowanie z obrotu prawnego prawomocnego orzeczenia kolegium, wydanego w wyniku rozpatrzenia wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu jest nieuzasadniona. W związku z tym Sąd uznał, że odmowa wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie na podstawie art. 61a k.p.a. była uzasadniona. Powoduje to, że Sąd nie odniósł się do tych zarzutów skargi, które dotyczą merytorycznej oceny aktualizacji opłaty za użytkowanie wieczyste gruntu. Ponieważ podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, a brak jest także okoliczności, które z urzędu powodowałyby uchylenie zaskarżonego postanowienia, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.