I GSK 1268/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia NSA Lidia Ciechomska-Florek (spr.) Sędzia del. WSA Artur Adamiec Protokolant Michał Mazur po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 października 2016 r. sygn. akt III SA/Łd 699/16 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Zarządu Województwa Ł. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. K. (zarządcy sukcesyjnego) na rzecz Zarządu Województwa Ł. kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 20 października 2016 r., sygn. akt III SA/Łd 699/16 oddalił skargę M. K. na decyzję Zarządu Województwa Łódzkiego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu. Od przedmiotowego wyroku skarżący złożył skargę kasacyjną, zaskarżając ten wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: i. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niedokonanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dowodu z zeznań świadka A. K. oraz dowodu z dokumentów w postaci dokumentacji księgowej złożonej przez skarżącego i A. K. i pominięcie wniosków płynących z tych dowodów w sytuacji, gdy nie wynika powiązanie przedsiębiorstw skarżącego i A. K.; ii. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i uczynienie jej dowolną, polegającą na ocenie materiału dowodowego w sposób wybiórczy, sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego i zasadami logiki, w szczególności materiału dowodowego w postaci zeznań świadka A. K. oraz dokumentacji księgowej złożonej przez skarżącego i A. K., a także dokonaniu oceny pozostałego w sprawie materiału dowodowego dotyczącego charakteru działalności prowadzonej przez skarżącego oraz charakteru działalności gospodarczej prowadzonej przez A. K. i rynków właściwych dla tych przedsiębiorstw, a także rynków pokrewnych, w szczególności poprzez oparcie się głównie na kodach PKD, w ramach których osoby te prowadzą działalność gospodarczą i fakcie incydentalnego udziału w tych samych przetargach, co doprowadziło do poczynienia całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, polegających na przyjęciu, że skarżący i A. K. prowadzą działalność gospodarczą na tym samym rynku właściwym w rozumieniu w art. 3 ust. 3 Załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r.; iii. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i uczynienie jej dowolną, w szczególności niewyjaśnienie sprzeczności wynikających z zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci zeznań świadka A. K. oraz dokumentacji księgowej złożonej przez skarżącego i A. K. a wskazanymi w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej kodami PKD obu przedsiębiorców w sytuacji, gdy z zeznań świadka oraz ww. dokumentacji księgowej nie wynikało, aby skarżący i A. K. prowadzili działalność gospodarczą na tym samym rynku właściwym lub rynkach pokrewnych; iv. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. i art. 11. k.p.a. w zw. z art. 107 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie przez organ II instancji w uzasadnieniu skarżonej decyzji przyczyn, z powodu których odmówił wiarygodności zeznaniom świadka A. K., w sytuacji gdy dowód ten korespondował ze złożoną przez A. K. dokumentacją księgową zaś nie zachodziły przesłanki do odmówienia temu dowodowi wiarygodności i mocy dowodowej, co z kolei godzi w zasadę budzenia pogłębionego zaufania przez organy administracji publicznej oraz w zasadę nakładającą na organy administracji publicznej powinność wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy; v. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez poczynienie całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, polegających na przyjęciu, że skarżący i A. K. prowadzą działalność gospodarczą na tym samym rynku właściwym w rozumieniu w art. 3 ust. 3 Załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r., a w konsekwencji naruszenie zasady prawdy obiektywnej; vi. art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na niepełnym wyjaśnieniu w uzasadnieniu skarżonego wyroku motywów rozstrzygnięcia, w szczególności zawarcie w nim sprzecznych wniosków sprowadzających się do uznania, że skarżący i A. K. prowadzą działalność na tym samym rynku właściwym z uwagi na działanie na tym samym obszarze w sytuacji, gdy przedmiotem postępowania było badanie, czy rynki, na których przedsiębiorcy ci prowadzą działalność gospodarczą, są tymi samymi rynkami właściwymi lub pokrewnymi w ujęciu asortymentowym. Skarżący postawił również zarzut naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. art. 2 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 2 akapit trzeci Załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008 polegające na błędnym określeniu statusu MŚP odwołującego się poprzez dodanie do liczby zatrudnianych przez niego pracowników oraz osiąganych obrotów/bilansów rocznych do liczby pracowników zatrudnianych przez A. K. i osiąganych przez nią obrotów/bilansów rocznych i przyjęciu, że poziom dofinansowania dla projektu odwołującego się powinien zostać ustalony na poziomie właściwym dla średniego przedsiębiorstwa. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Organ nie skorzystał z uprawnienia do złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Na rozprawie w dniu 6 listopada 2019 r. strona skarżąca kasacyjnie przedłożyła uzupełnienie uzasadnienia podstawy kasacyjnej skargi kasacyjnej z dnia [...] grudnia 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. (por. wyroki NSA: z dnia 25 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 1376/16, z dnia 17 stycznia 2017 r., sygn. akt I GSK 1294/16, z dnia 8 lutego 2017 r., sygn. akt I GSK 1371/16, z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt I GSK 91/17; z dnia 27 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1869/17; baza orzeczeń nsa.gov.pl). Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną, wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia. Przystępując do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej, należy tę ocenę poprzedzić koniecznym w rozpatrywanej sprawie przypomnieniem i wyjaśnieniem, że prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych jest o tyle istotne, że zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczają sformułowane przez skarżącego kasacyjnie zarzuty, oparte na ustawowych podstawach i uzasadnione w treści skargi kasacyjnej. Konkretne podstawy skargi kasacyjnej, czyli zawarte w niej przyczyny zaskarżenia rozstrzygnięcia, determinują całkowicie kierunek działalności badawczej Naczelnego Sądu Administracyjnego, którą musi on podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Z tych względów, skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym, obwarowanym m.in. przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1-3 p.p.s.a.). Ponadto art. 176 p.p.s.a. reguluje elementy składowe skargi kasacyjnej, a zgodnie z § 1 pkt 2 tego przepisu jej obligatoryjnym elementem jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd pierwszej instancji (vide postanowienia NSA z 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04; z 1 września 2004 r., sygn. akt FSK 161/04; z 24 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2302/04). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych. Na autorze skargi kasacyjnej ciąży zatem obowiązek konkretnego wskazania nie tylko, które przepisy prawa materialnego zostały przez Sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, lecz także na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Z kolei zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie zmierzać powinien do wykazania, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu dlaczego powinien być zastosowany. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy. Podobnie rzecz się ma przy naruszeniu prawa procesowego, gdzie należy wskazać przepisy tego prawa, które zostały naruszone przez Sąd I instancji i wpływ tego naruszenia na wynik sprawy, tj. na rozstrzygnięcie (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Podkreślić bowiem należy, że zamierzony skutek skarga kasacyjna może odnieść tylko wówczas, gdy wykazane zostanie takie naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania, któremu można zasadnie przypisać możliwy istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Na wstępie Naczelny Sąd Administracyjny ustosunkował się do treści pisma (uzupełnienia uzasadnienia podstawy kasacyjnej skargi kasacyjnej z dnia [...] grudnia 2016 r.). Otóż wbrew tytułowi tego pisma jego Autor uzupełnił nie uzasadnienie podstaw kasacyjnych skargi kasacyjnej z dnia [...] grudnia 2016 r. ale przedstawił nowe podstawy kasacyjne. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na zarzuty naruszenia art. 3 ust. 3 akapit 4 oraz akapit 3 Załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008. Zauważyć bowiem należy, że w skardze kasacyjnej nie zarzucono naruszenia ww. przepisów prawa materialnego, natomiast powołany w punkcie 2 lit. a pkt ii. petitum skargi kasacyjnej art. 3 ust. 3 Załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 nie był w żadnej mierze obiektem zarzutów autora skargi kasacyjnej. W tym punkcie skargi kasacyjnej zaskarżono bowiem naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i uczynienie jej dowolną, polegającą na ocenie materiału dowodowego w sposób wybiórczy, sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego i zasadami logiki. Działanie takie miało, zdaniem autora skargi kasacyjnej, przyczynić się do dokonania całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, polegających na przyjęciu, że skarżący oraz A. K. prowadzą działalność gospodarczą na tym samym rynku właściwym w rozumieniu w art. 3 ust. 3 Załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. Z tak skonstruowanego zarzutu skargi kasacyjnej nie sposób wywieść, że jej autor kwestionował naruszenie ww. art. 3 ust. 3 Załącznika I poprzez jego wadliwą wykładnię lub wadliwe zastosowanie. Również z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika, żeby kwestionowano tam interpretację lub zastosowanie tej regulacji materialnoprawnej. Podkreślić natomiast trzeba, że samo wskazanie w treści zarzutów skargi kasacyjnej określonego przepisu prawa materialnego nie oznacza, że autor skargi kasacyjnej kwestionuje jego zastosowanie lub wykładnię. Taka sytuacja miała miejsce w tej sprawie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Przepis ten statuuje zasadę, zgodnie z którą po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, o którym mowa w art. 177 p.p.s.a., strona nie może podnosić w sprawie nowych zarzutów kasacyjnych, a jedynie może przedstawiać nowe uzasadnienie zgłoszonych wcześniej podstaw kasacyjnych (por. postanowienie NSA z 10 listopada 2004 r., sygn. akt FSK 883/04, wyrok NSA z 4 stycznia 2005 r., sygn. akt FSK 373/04). Wobec powyższego niedopuszczalnym jest po upływie terminu do skutecznego wniesienia skargi kasacyjnej przytaczanie nowych podstaw kasacyjnych wraz z uzasadnieniem (por. wyrok NSA z 7 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 131/04, postanowienie NSA z 27 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 408/04), co miało miejsce w przywołanym wyżej piśmie procesowym. Mając na uwadze fakt, że w 2016 r. upłynął termin do wniesienia skargi kasacyjnej, brak było podstaw prawnych do rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutów kasacyjnych zawartych w ww. piśmie, które sporządzono w listopadzie 2019 r. Odnosząc się do wszystkich zarzutów naruszenia prawa procesowego zawartych w skardze kasacyjnej należy zauważyć, że o skuteczności zarzutów, postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną, określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie decyduje każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy przez to rozumieć wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym, stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym orzeczeniem sądu administracyjnego, który to związek przyczynowy mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną jest więc obowiązany uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, iż miały wpływ na treść kwestionowanego orzeczenia, ponieważ gdyby do tych uchybień nie doszło, wyrok sądu administracyjnego mógłby być inny. Uwzględniając powyższe spostrzeżenia dotyczące wymogów konstruowania zarzutów naruszenia prawa procesowego, Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że skarga kasacyjna nie spełnia wymogów przewidzianych w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., gdyż jej autor w żadnej mierze nie wykazał, że uchybienie przepisom postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Już z tego powodu zarzuty naruszenia przepisów postępowania okazały się nieuzasadnione. Niezależnie jednak od przedstawionej konstatacji Naczelny Sad Administracyjny pragnie odnieść się do zaprezentowanego w najszerszy sposób zarzutu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w związku z przeprowadzeniem postępowania dowodowego oraz oceną dowodu w postaci zeznań świadka – A. K. Otóż stan faktyczny w tej sprawie wiązał się z ustaleniem przez organ okoliczności wskazujących na to, że skarżący oraz A. K. prowadzili działalność gospodarczą na tym samym rynku. Podstawowym materiałem dowodowym w tej sprawie, na którym oparły się organy administracyjne były dokumenty otrzymane z Komendy Głównej Policji oraz z Agencji Mienia Wojskowego, z których wynikało, że zarówno skarżący, jak też A. K. brali udział w tych samych przetargach, które dotyczyły dostawy odzieży dla służb mundurowych. W konsekwencji, zeznania A. K. nie mogły wpłynąć na ustalenia stanu faktycznego wynikające z ww. dokumentacji. Świadek nie zaprzeczyła bowiem temu, że uczestniczyła w takich przetargach. Jednocześnie zeznała, że nie wie, czy w tym samym postępowaniu ofertę złożył jej mąż – M. K. Powyższe ustalenia dały podstawę do przyjęcia przez organ administracyjny oraz przez Sąd pierwszej instancji, że skarżący oraz A. K. prowadzą działalność gospodarczą na tym samym rynku. Zauważyć jednak należy, że zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego działalność skarżącego oraz A. K. prowadzona była tylko częściowo na tym samym rynku. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie sposób zarzucić organom administracyjnym, a także Sądowi pierwszej instancji, naruszenie postanowień art. 7 i 77 § 1 k.p.a. czy też art. 80 k.p.a. Organy administracyjne prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, udowodniły okoliczności świadczące o wykonywaniu przez skarżącego oraz A. K. części działalności gospodarczej na tym samym rynku, co z kolei stanowiło podstawę do zastosowania art. 3 ust. 3 Załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008. Również ocena zebranego materiału dowodowego została przeprowadzona w sposób prawidłowy i obiektywnie. Organ administracyjny, wykazując prowadzenie działalności gospodarczej przez skarżącego oraz przez A. K. na tym samym rynku, nie oparł się wyłącznie na informacjach wynikających z ewidencji i rejestrów dotyczących prowadzenia działalności gospodarczej. Otóż, na podstawie dokumentów związanych z prowadzoną działalnością, wykazano istnienie faktycznych działań świadczących o tym, że podmioty te prowadzą działalność gospodarczą, przynajmniej w pewnym zakresie, na tym samym rynku. Niezasadny okazał się też zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wskazany przepis ma charakter formalny i określa niezbędne elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wskazane wyżej elementy. W szczególności Sąd I instancji przedstawił przyjęty stan faktyczny i stanowiska stron. Dokonał wykładni przepisów mających zastosowanie w sprawie, odnosząc ją do przyjętego stanu faktycznego, zatem przedstawił i wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia. Zauważyć ponadto należy, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. jedynie wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. wyroki NSA z 8 sierpnia 2019 r. sygn. akt I GSK 1318/18; 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1620/10; 5 kwietnia 2012 r., sygn. akt I FSK 1002/11), co w niniejszej sprawie nie zachodzi. Analiza treści wyroku, zarówno w odniesieniu do warstwy faktycznej, jak i prawnej, nie daje podstaw, aby twierdzić, że nie spełnia on określonych przywołanym przepisem wymogów konstrukcyjnej poprawności. Również niezasadny okazał się zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, ujęty w punkcie 2 lit. b petitum skargi kasacyjnej. Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. art. 2 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 2 akapit trzeci Załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008. Naruszenie to zdaniem Skarżącego polegało na błędnym określeniu statusu MŚP odwołującego się poprzez dodanie do liczby zatrudnianych przez niego pracowników oraz osiąganych obrotów/bilansów rocznych do liczby pracowników zatrudnianych przez A. K. i osiąganych przez nią obrotów/bilansów rocznych i przyjęciu, że poziom dofinansowania dla projektu odwołującego się powinien zostać ustalony na poziomie właściwym dla średniego przedsiębiorstwa. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że tak skonstruowany zarzut w istocie oznacza zarzut wadliwego zastosowania wskazanych przepisów prawa materialnego. Nie był to bowiem zarzut wadliwej wykładni przepisu prawa materialnego. W tym miejscu zauważyć należy, że zarzut błędnego zastosowania przepisu prawa materialnego - aby był skuteczny - musi zostać oparty na wykazaniu, że Sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Jednakże nie ma możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego w sytuacji, gdy nie zakwestionowano równocześnie ustaleń stanu faktycznego, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcie. Błędne zastosowanie przepisów materialnoprawnych zasadniczo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też dowiedzenia ich wadliwości. W tej sprawie autorowi skargi kasacyjnej nie udało się zakwestionować stanu faktycznego ustalonego przez organy administracyjne i przyjętego następnie przez Sąd pierwszej instancji. Z tych względów, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804) zasądzono od skarżącego kasacyjnie na rzecz organu zwrot kosztów postępowania kasacyjnego w kwocie 2700 zł za udział w rozprawie przed NSA.