I SA/Gl 463/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 listopada 2018 r. sprawy ze skargi Z.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...], nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonych kwot zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. i 2016 r. oraz zabezpieczenia ich na majątku podatnika w kwestii zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...], nr [...] wydaną w przedmiocie określenia przybliżonych kwot zobowiązania skarżącego Z.S. w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. i 2016 r. oraz zabezpieczenia ich na majątku skarżącego. W skardze sformułowano wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Wspomniany wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Dostrzeżenia bowiem wymaga, że stosownie do art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji (§ 1), niemniej jednak strona może wystąpić z takim wnioskiem do organu, który decyzję tę wydał (§ 2), lub do sądu, który – po przekazaniu mu skargi – może żądanie to uwzględnić nawet w przypadku, gdyby organ uprzednio wydał rozstrzygnięcie odmowne (§ 3). Powołany przepis uzależnia jednak wstrzymanie wykonania decyzji przez sąd od spełnienia przynajmniej jednej z wymienionych w nim przesłanek, a mianowicie od niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy tym wydaje się oczywiste, że możliwość wstrzymania wykonania dotyczy jedynie decyzji, które podlegają wykonaniu. W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego kwestia posiadania przymiotu wykonalności przez taką decyzję jak ta, którą zaskarżono w rozpatrywanym przypadku, nie budzi jednak wątpliwości (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2016 r., sygn. akt I FZ 373/16 oraz z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. akt I FZ 387/15, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wynika z powyższego, postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, która podlega wykonaniu, ma charakter fakultatywny a do jego wydania niezbędne jest uprzednie ustalenie istnienia wyjątkowego zagrożenia. Sąd bowiem może (a nie: musi) podjąć takie rozstrzygnięcie wyłącznie wtedy, gdy wykonanie decyzji rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody, która byłaby znaczna, lub spowodowania skutków, których odwrócenie byłoby trudne. Niezbędne jest zarazem podkreślenie, że w kwestii tej sąd orzeka przede wszystkim na podstawie oświadczeń wnioskodawcy, który powinien wskazać, w czym upatruje owego niebezpieczeństwa, a następnie zaprezentować swą sytuację w sposób pozwalający na zweryfikowanie, czy te jego obawy są słuszne. Ewentualność uznania zasadności skargi nie stanowi więc przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Samo sformułowanie wniosku w tym przedmiocie jest natomiast niewystarczające do jego uwzględnienia. Odniesienie tych uwag do rozpatrywanego przypadku wymaga stwierdzenia, że autor skargi ograniczył się do zgłoszenia żądania i nie przedstawił jakichkolwiek argumentów na jego poparcie, w tym nie wyjaśnił, w czym upatruje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Bez wątpienia było to niewystarczające do uznania, by w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, a ponieważ zdaniem Sądu do takiej samej konkluzji prowadzi analiza całego, zebranego w sprawie materiału dowodowego, wydanie niniejszego postanowienia stało się konieczne. Mając na względzie powyższe, rozpatrywany wniosek należało załatwić odmownie, a uczyniono to na podstawie powołanego art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.