I OZ 736/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek, , , po rozpoznaniu w dniu 30 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 lipca 2011 r., sygn. akt III SO/Lu 10/11 o stwierdzeniu swej niewłaściwości i przekazaniu sprawy według właściwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie z wniosku Z.S. o wymierzenie Ministrowi Nauki i Szkolnictwa Wyższego grzywny za nieprzekazanie do sądu w terminie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 29 lipca 2011 r., sygn. akt III SO/Lu 10/11 stwierdził swoją niewłaściwość oraz na podstawie art. 59 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) przekazał sprawę według właściwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd stwierdził, że przedmiotem sprawy jest wniosek Z.S. o wymierzenie grzywny Ministrowi Nauki i Szkolnictwa Wyższego za nieprzekazanie Sądowi akt sprawy ze skargą i odpowiedzią na skargę. Sąd I instancji przyjmując, że skarga dotyczy wymierzenia grzywny Ministrowi Nauki i Szkolnictwa Wyższego mającego swą siedzibę w Warszawie uznał, iż do rozpoznania skargi zgodnie z § 1 pkt 13 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. Nr 72, poz. 652, ze zm.) właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego Z.S.. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 13 § 2 P.p.s.a. do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Z uregulowania tego wynika zasada, że o właściwości miejscowej wojewódzkich sądów administracyjnych przesądza siedziba organu administracji publicznej bądź też organu podmiotu wykonującego funkcje zlecone administracji publicznej, którego działalność lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Zasadnie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, do którego skierowany został wniosek o wymierzenie organowi grzywny, postanowił o przekazaniu sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, na obszarze właściwości którego znajduje się siedziba organu. Odpowiada to regulacji z art. 59 § 1 w zw. z art. 13 § 2 wskazanej ustawy oraz § 1 pkt 13 rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652 ze zm.). Uznać zatem należy, iż zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 lipca 2011 r. wydane zostało zgodnie z obowiązującymi przepisami. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.