I FZ 275/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. Spółka jawna w K. na pkt II sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 maja 2017 r. sygn. akt I SA/Kr 316/17 w sprawie ze skarg P. Spółka jawna w K. na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. (obecnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 2 lutego 2017 r. nr: [...], [...] i [...] w przedmiocie zaliczenia wpłat na poczet zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za styczeń i luty 1999 r. postanawia: 1) zmienić pkt II sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 maja 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 316/17, poprzez podwyższenie kwoty zasądzonych od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. na rzecz P. Spółka jawna w K. kosztów postępowania z 780 do 1.791 (tysiąc siedemset dziewięćdziesiąt jeden) złotych, 2) zwrócić P. Spółka jawna w K. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie uiszczony wpis od zażalenia w kwocie 300 (trzysta) złotych. UZASADNIENIE Wyrokiem z 31 maja 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 316/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżone przez P. spółka Jawna w K. (zwaną dalej w skrócie: "Spółką" lub "stroną skarżącą") postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 2 lutego 2017 r., nr: [....], [....] i [...] oraz poprzedzające je postanowienia organu pierwszej instancji wydane w przedmiocie zaliczenia wpłat na poczet zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za styczeń i luty 1999 r. Natomiast w pkt II sentencji wyroku zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 780 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z 31 lipca 2017 r. Spółka - reprezentowana przez radcę prawnego - wniosła zażalenie na pkt 2 ww. wyroku, żądając jego zmiany, poprzez zasądzenie kosztów w wysokości prawem przepisanej. Strona zarzuciła naruszenie art. 205 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej - "p.p.s.a."). w zw. § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804), a ponadto naruszenie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., poprzez nieprawidłowe ustalenie kwoty kosztów postępowania, w tym kosztów z procesowego, zasądzonych od organu na rzecz strony skarżącej. W uzasadnieniu wyjaśniła, że Wojewódzki Sąd Administracyjny - na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a. - połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. od I SA/Kr 316/17 do I SA/Kr 318/17. Natomiast orzekając o kosztach zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. na rzecz Spółki kwotę 780 zł, gdy tymczasem prawidłowo ustalona kwota kosztów postępowania powinna stanowić sumę: - kosztów zastępstwa procesowego za każdą z połączonych spraw, tj. łącznie 1.440,00 zł, - zwrotu opłaty od skargi, tj. łącznie 300,00 zł, - kosztów opłat skarbowych od pełnomocnictw, tj. łącznie 51 zł, a więc w sumie zasądzone koszty powinny opiewać na kwotę 1.791 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy zaznaczyć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zasądzając na rzecz skarżącej Spółki od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. kwotę 780 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, wyjaśnił, że podstawę prawną w tym zakresie stanowił art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. Z powyższego nie wynika jednak, w jaki sposób Sąd I instancji wyliczył kwotę zasądzonych kosztów. Niemniej jednak należy zgodzić się ze stanowiskiem zaprezentowanym w rozpatrywanym zażaleniu zarówno w odniesieniu do wyliczonej kwoty, jak i do tego, że połączenie spraw jest wyłącznie czynnością techniczną. W orzecznictwie sądowym za utrwalony należy uznać pogląd, w myśl którego połączone sprawy otrzymują jedną sygnaturę i są rozpoznawane pod numerem sprawy, która pierwsza wpłynęła do sądu. Wymaga podkreślenia, że połączenie spraw w celu ich łącznego rozpoznania lub też rozstrzygnięcia, nie oznacza, że takie połączenie tworzy z tych spraw jedną – nową sprawę. Połączenie takie, podyktowane wyłącznie ekonomią procesową nie pozbawia połączonych spraw ich odrębności i samodzielności (zob. K.Piasecki, Kodeks postępowania cywilnego Komentarz, Warszawa 1996 r., s. 754-755; J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2004, s.169). Tym samym, należy zauważyć, że połączenie spraw, jako czynność techniczna, nie powinno oznaczać dodania wartości przedmiotów zaskarżenia ze wszystkich spraw, które uległy połączeniu i dopiero na podstawie tak uzyskanej kwoty wyliczenia wysokości należnych kosztów zastępstwa procesowego (por. postanowienie NSA z 10 marca 2006 r., sygn. akt I FZ 22/05). Skoro zatem w rozpatrywanej sprawie, na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a., WSA w Krakowie postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. od I SA/Kr 316/17 do I SA/Kr 318/17, to okoliczność ta - jako czynność techniczna - nie powinna (w przypadku jednoczesnego braku informacji o okoliczności stanowiącej podstawę do miarkowania kosztów postępowania) mieć wpływu na wysokość zasądzonych kosztów. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. na rzecz skarżącej Spółki zwrot kosztów postępowania w kwocie 1.791, na którą składały się: koszty zastępstwa procesowego radcy prawnego w kwocie określonej zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. (3 x 480,00 zł) oraz zwrot kwoty wpisu sądowego od wniesionych skarg (3 x 100,00 zł) i opłat skarbowych od pełnomocnictw (3 x 17 zł). Dodatkowo, mając na uwadze okoliczność, że zażalenia na postanowienia WSA w przedmiocie kosztów sądów są wolne od opłat sadowych, pod warunkiem, że strona nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy (art. 227 § 2 p.p.s.a.), NSA postanowił zwrócić stronie 300 zł tytułem niezasadnie uiszczonego wpisu od zażalenia. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.