I GSK 813/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Lidia Ciechomska- Florek (spr.) Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Janusz Zajda Protokolant Piotr Mikucki po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 27 stycznia 2016 r. sygn. akt I SA/Ol 719/15 w sprawie ze skargi Z. B. na decyzję Dyrektora Warmińsko-Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Olsztynie z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Z. B. na rzecz Dyrektora Warmińsko-Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Olsztynie kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt I GSK 813/18 oddalił skargę Z. B. na decyzję Dyrektora W.-M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. (dalej jako: "Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR") z dnia [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. (dalej jako: "Kierownik Biura Powiatowego ARiMR") decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., przyznał skarżącemu pomoc finansową z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2014 w wysokości 5 360,52 zł. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu [...] maja 2014 r. Z. B. złożył wniosek o przyznanie płatności ONW na rok 2014. Powierzchnia deklarowana na obszarze ONW strefa nizinna II wynosiła 40,61 ha., a powierzchnia deklarowana kwalifikowana do płatności na obszarze ONW strefa nizinna II wynosiła 40,61 ha. Początkowa kwota przyznanej płatności do obszaru ONW strefa nizinna II wynosiła 10 721,04 zł. lecz została pomniejszona ze względu na nieprzestrzeganie norm oraz wymogów. Zgodnie z przepisem § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 40, poz. 329 ze zm., dalej: rozporządzenie z 11 marca 2009 r.) rolnikowi przysługują płatności ONW, jeżeli między innymi są przestrzegane wymogi i normy określone w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Przepisy te stanowią, że wszystkie grunty rolne muszą być utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, a rolnik przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności. W uzasadnieniu decyzji podkreślono, że w dniach [...] sierpnia 2014 roku w gospodarstwie rolnym wnioskodawcy została przeprowadzona kontrola w zakresie wzajemnej zgodności w obszarze Identyfikacji i Rejestracji Zwierząt, która wykazała liczne niezgodności w zakresie wymogów wzajemnej zgodności, dotyczących identyfikacji i rejestracji zwierząt, zdrowia publicznego, zdrowia zwierząt i zdrowia roślin oraz dobrostanu zwierząt. Skala nieprawidłowości oraz brak jakichkolwiek okoliczności czy dokumentów, które przemawiałyby na korzyść wnioskodawcy spowodowały, że organy uznały, iż wnioskodawca dopuścił się winy polegającej co najmniej na niedbalstwie i pomniejszyły płatność ONW ze względu na nieprzestrzeganie norm i wymogów. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie decyzją z dnia [...] września 2015 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w O. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. z dnia [...] lutego 2015 r. Organ II instancji przeprowadził uzupełniające postępowanie i zwrócił się do Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w S. z prośbą o uzasadnienie dokonanej oceny wagi wykrytych naruszeń stwierdzonych podczas kontroli w zakresie wymogów wzajemnej zgodności, zawartych w raporcie Nr [...]. W odpowiedzi z dnia [...] marca 2015 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii wskazał, iż treść raportu oraz liczba przyznanych za stwierdzone nieprawidłowości punktów, odzwierciedlają stan faktyczny stwierdzony w gospodarstwie w dniu kontroli oraz mieszczą się w granicach punktowych wyznaczonych rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie liczby punktów, jaką przypisuje się stwierdzonej niezgodności oraz procentowej wielkości zmniejszenia płatności bezpośrednich, płatności cukrowej, płatności do pomidorów lub wsparcia specjalnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 547). Skarżący nie wniósł zastrzeżeń do raportu. Organ wskazał, że wnioskodawca nie wykazał by ustalenia poczynione przez organ I instancji były nieprawidłowe co do warunków jakie występują w gospodarstwie wnioskodawcy w szczególności wskazanych jako nieprawidłowości. Podkreślono, że przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie karne na podstawie przepisów ustawy o ochronie zwierząt, z uwagi na sposób prowadzenia przez skarżącego hodowli w jego gospodarstwie. W wyniku złożenia skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę Z. B. Zdaniem Sądu I instancji, słusznie organ przyjął i wykazał w uzasadnieniu swej decyzji, że brak było w sprawie podstaw do odstąpienia od zastosowanych obniżek. W ocenie Sądu to skarżący winien we wniosku podać informacje zgodne ze stanem faktycznym. Skarżący podpisując wniosek o przyznanie płatności na rok 2014 zobowiązał się do niezwłocznego informowania na piśmie ARiMR o każdym fakcie, który może mieć wpływ na nienależne lub nadmierne przyznanie płatności oraz pomocy finansowej objętych wnioskiem, o każdej zmianie, która nastąpi w okresie od dnia złożenia wniosku do dnia przyznania płatności oraz pomocy finansowej objętych wnioskiem o przyznanie płatności, w szczególności gdy zmiana dotyczy: wykorzystania gruntów rolnych, wielkości powierzchni upraw czy przeniesienia posiadania gospodarstwa rolnego. Zdaniem Sądu organy prawidłowo ustaliły i przyjęły, że skarżący nie przestrzegając wymogów w zakresie identyfikacji i rejestracji zwierząt, zdrowia publicznego, zdrowia zwierząt, zdrowia roślin oraz dobrostanu zwierząt dopuścił się winy polegającej, co najmniej na niedbalstwie w powyższym rozumieniu. Każdy producent rolny jest zobowiązany do przestrzegania norm oraz wymogów. Zarzuty skargi Sąd uznał za nieskuteczne, skarżący w żaden sposób nie wykazał by ustalenia dokonane przez organy były nieprawidłowe. Zarzuty dotyczące choroby stada nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym, a sam skarżący przyznaje, że nie znakował zwierząt mimo, że miał taki obowiązek. Sąd również nie uznał za skuteczne argumentów co do warunków w jakich stado bytuje gdyż materiał dowodowy zebrany przez organy, w tym dokumentacja fotograficzna, nie zostały w żaden sposób przez skarżącego zakwestionowane. Nie sposób przyjąć za zasadną argumentację skarżącego co do wystąpienia siły wyższej lub wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności w okresie objętym sporną płatnością. Podkreślił, że sam skarżący nie kwestionował ustaleń stwierdzonych niezgodności, a dokonuje jedynie odmiennej ich interpretacji. Zarzuty naruszenia przez organy przepisów postępowania stanowią polemikę z oceną i wnioskami wyciągniętymi przez organy na podstawie dowodów zebranych w przeprowadzonym wnikliwie postępowaniu w sprawie. Ocena materiału dowodowego w sposób odmienny niż robi to skarżący nie jest jednoznaczna z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów lub przekroczeniem granic swobodnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów. W ocenie Sądu w sposób prawidłowy przyznano skarżącemu pomoc finansową z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2014. Powierzchnia zadeklarowana przez wnioskodawcę we wniosku o przyznanie płatności na rok 2014 do płatności ONW wyniosła 40,61 ha. Powierzchnia stwierdzona w kontroli administracyjnej wyniosła 40,61 ha. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami pierwotna kwota płatności wynosząca 10.721,04 zł została zmniejszona o 50%, tj. o kwotę 5360,52 zł. Powierzchnia kwalifikująca się do przyznania płatności została ustalona na podstawie art. 17 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. WE L 30 z 31.01.2009 r., str. 16, dalej: rozporządzenie nr 73/2009). Sąd podzielił ocenę organów, iż przyznana kwota płatności ONW została prawidłowo pomniejszona ze względu na nieprzestrzeganie norm oraz wymogów zgodnie z § 2 pkt 5 rozporządzenia z dnia 11 marca 2009 r. W toku prowadzonego postępowania organy obu instancji podjęły wszelkie działania niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, zgodnie z zasadą zaufania oraz informowania stron (art. 6, art. 7 k.p.a.) oraz zebrały wyczerpujący materiał dowodowy, dokonując jego oceny w sposób nie naruszający zasady swobodnej oceny dowodów (art. 77 k.p.a.). Zapewniły również stronie skarżącej czynny udział w każdym stadium postępowania. Nie naruszono również zasad ogólnych postępowania wynikających z art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a. Skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie złożył Z. B. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Olsztynie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Podstawę skargi kasacyjnej, opartej na przepisach art. 173 § 1 i art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) stanowi: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie: - art. 20 ust. 2 pkt 1-3 i ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz rozwoju obszarów Wiejskich (Dz.U. z 2013 r., poz. 173, dalej: ustawa z dnia 7 marca 2007 r.), przez niewłaściwe ich zastosowanie w następstwie przyjęcia, ze zachodzą podstawy do obniżenia skarżącemu o 5.360,52 zł płatności pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2014, - art. 31a pkt 2 ustawy z 7 marca 2007 r., przez błędne ich zastosowanie i nienależyte określenie wagi niezgodności wymogów wzajemnej zgodności, - art. 28c ustawy, przez brak jego zastosowania dla przypadków drobnej niezgodności, - § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia z 11 marca 2009 r., a także § 2, 3 i 10 tego rozporządzenia przez błędne ich zastosowanie, - art. 19 ust. 2 i 3, art. 22 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia rady (WE) nr 1698/2005 r. w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. UE L 25 z dnia 28 stycznia 2011 r., s. 8) przez błędne ich zastosowanie, - art. 17, art. 23, art. 24 rozporządzenia nr 73/2009 przez błędne ich zastosowanie, - art. 73 i art. 75 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U. L 316 z 2.12.2009, s.65), w wyniku zaakceptowania stanowiska organów administracji obu instancji, a wyrażonego przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S., że nie zachodzą okoliczności odstąpienia od obniżek po myśli przepisu art. 73, ani też nie zachodzą okoliczności przewidziane w art. 75, będące następstwem wystąpienia w stadzie krów skarżącego zaraźliwej choroby zwierzęcej, 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 21 ust. 2 pkt 1-3 ustawy z 7 marca 2007 r., - art. 141 § 4 p.p.p.s.a. wskutek sprzeczności w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku utrudniającej ocenę stanowiska Sądu co do prawidłowości zastosowanych przez organy obu instancji przepisów odnoszących się do powinności organu rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor W. - M. Oddziału Regionalnego ARiMR w O. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, przeprowadzenie rozprawy oraz zasądzenie kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie z powodu braku usprawiedliwionych podstaw prawnych. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi kasacyjnej. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem to sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336). Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zatem uprawniony do powtórnego badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego (ad meritum) w jego całokształcie. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści określonej normy prawnej. Natomiast naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, względnie - że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę. Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na skazaniu w jaki sposób miałoby dojść do naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania. Konieczne jest wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez sąd z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu. Wskazanie na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sformułowanie zarzutów pod adresem zaskarżonego orzeczenia nie może być ogólnikowe. Autor skargi kasacyjnej nie może ograniczyć się do stwierdzenia, że Sąd I instancji naruszył przepisy prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Formułując taki zarzut należy wskazać jednostkę systematyczną aktu normatywnego, w którym został zawarty przepis i wskazać jaki konkretny przepis prawa został naruszony. Autor skargi kasacyjnej formułując zarzuty naruszenia prawa materialnego nie wskazuje na czym to błędne zastosowanie przepisu przez Sąd miało polegać, czy przepis powinien być zastosowany inaczej, a jeżeli tak, to wskazać jak ten przepis zdaniem skarżącego powinno się stosować, nie wskazano też jakie przepisy powinny być zastosowane. Tak sformułowane przepisy naruszenia prawa materialnego w skardze kasacyjnej powodują, że nie poddaje się ona kontroli instancyjnej. Wniesiona skarga kasacyjna nie spełnia wymogów określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. oraz w art. 176 tej ustawy. Sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty oparte zostały na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a. W tej sytuacji, co do zasady, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje w pierwszej kolejności zarzuty naruszenia przepisów postępowania, ponieważ ich uwzględnienie mogłoby uczynić przedwczesnym albo bezprzedmiotowym odniesienie się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. Do kontroli subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (por. wyroki NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11, LEX nr 1217424 oraz wyrok z 26 marca 2010r., sygn. akt II FSK 1842/08, LEX nr 596025). Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 21 ust. 2 pkt 1-3 ustawy, oraz naruszenia art. 141 § 4 p.p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty te są nieuprawnione. Przede wszystkim w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu najdalej idącego tj. zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. wskutek sprzeczności zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku utrudniających ocenę stanowiska Sądu co do prawidłowości zastosowanych przez organy obu instancji przepisów odnoszących się do powinności organu rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Odnosząc się do tego zarzutu stwierdzić należy, że Sąd I instancji uzasadnił swój wyrok zgodnie z treścią art. 141 § 4 p.p.s.a., bo w uzasadnieniu swojego wyroku zawarł wszystkie elementy przewidziane w tym przepisie. W myśl art. 141 § 4 tej ustawy uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się również w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyroki NSA z 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1620/10; z 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1399/10 i z 23 września 2016 r., sygn. akt I FSK 342/15, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Omawiany przepis może stanowić także samodzielną podstawę kasacyjną wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. Wiążący pogląd w tym zakresie został wyrażony w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FSK 8/09. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że żadna z wyżej wskazanych okoliczności w tej sprawie nie występuje. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku pozwala na dokonanie zarówno kontroli instancyjnej, jak i na jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego przyjętego przez Sąd pierwszej instancji. Sąd wskazał zarówno podstawę prawną oddalenia skargi, jak też przedstawił argumentację wyjaśniającą, co doprowadziło Sąd do wniosku, że zaskarżona przez skarżącego decyzja odpowiada prawu. Nie ulega też wątpliwości, że zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. jednym z elementów uzasadnienia orzeczenia jest przytoczenie zarzutów skargi, a z tego z kolei wywodzi się obowiązek sądu odniesienia się do tych zarzutów. Nie oznacza to jednak, że wypełniając go sąd ma zawsze obowiązek szczegółowo odnieść się do każdego z argumentów, mających w ocenie strony świadczyć o zasadności danego zarzutu. Wystarczy, gdy z wywodów sądu wynika, dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze. Sąd nie musi szczegółowo odnosić się do każdego podnoszonego przez stronę zagadnienia, jeżeli nie jest ono istotne w sprawie, a pozostała argumentacja zawarta w uzasadnieniu wyroku dostatecznie wyjaśnia co zdecydowało o dokonanej przez Sąd ocenie zgodności z prawem kontrolowanej decyzji. To, że skarżący nie zgadza się z dokonaną przez Sąd oceną prawną, nie oznacza, że został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. i nie uprawnia do czynienia takiego zarzutu. Za pomocą tego zarzutu nie można bowiem zwalczać zaaprobowanej przez Sąd podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, czy też stanowiska co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego (por. wyroki NSA: z dnia 27 lipca 2012r., sygn. akt I FSK 1467/11 oraz z dnia 13 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 358/12, publ. http:/orzeczenia.nsa.gov.pl), a taką próbę podejmuje skarżący kasacyjnie, polemizując ze stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Wyrok poddaje się kontroli instancyjnej. To, że strona nie godzi się z twierdzeniami, tezami lub wnioskami sformułowanymi w uzasadnieniu, nie oznacza, że uzasadnienie jest wadliwe ze względu na treść art. 141 § 4 p.p.s.a. Tak więc zarzut naruszenia tego przepisu należy uznać za chybiony. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 21 ust. 2 pkt 1-3 ustawy z 7 marca 2007 r., Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że zarzut ten nie został w żaden sposób uzasadniony, zatem NSA nie może się do tego zarzutu ustosunkować. Odnosząc sie do zarzutu naruszenia art. 73 i art. 75 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r., w wyniku zaakceptowania stanowiska organów administracji obu instancji, a wyrażonego przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S., że nie zachodzą okoliczności odstąpienia od obniżek po myśli przepisu art. 73, ani też nie zachodzą okoliczności przewidziane w art.75, będące następstwem wystąpienia w stadzie krów skarżącego zaraźliwej choroby zwierzęcej stwierdzić należy, że zarzut ten nie jest usprawiedliwiony. Wskazać należy, że podstawę do zastosowania art. 30 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011, dotyczącego odstąpienia od obniżek mogą stanowić okoliczności bądź też dokumenty, które przemawiałyby na korzyść skarżacego. Przepis ten stanowi bowiem m.in., iż zmniejszenie nie ma jednak zastosowania, jeżeli beneficjent może udowodnić, że nie ponosi winy za wyłączenie niekwalifikującej się kwoty. Wprost przeciwnie z zebranego przez organ materiału dowodowego wynika, że kontrola przeprowadzona w gospodarstwie rolnym Z. B. w dniach [...] sierpnia 2014 r. w zakresie wymogów wzajemnej zgodności w obszarze Identyfikacji i rejestracji Zwierząt wykazała niezgodność w zakresie wymogów wzajemnej zgodności, dotyczących identyfikacji i rejestracji zwierząt, zdrowia publicznego, zdrowia zwierząt i zdrowia roślin oraz dobrostanu wierząt (protokół nr [...]). Zauważyć należy, że organ zwrócił się do Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w S. z prośbą o uzasadnienie dokonanej oceny wagi wykrytych naruszeń (zasięg, dotkliwośc, trwałośc) stwierdzonych podczas kontroli a opisanycj w raporcie Nr [...]. Powiatowy Lekarz Weterynarii wskazał, że treść raportu oraz liczba przynanaych za stwierdzone nieprawidłowości punktów, odzwierciedlają stan faktyczny stwierdzony w gospodarstwie w dniu kontroli i mieszczą się w granicach punktowych wyznaczonych rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie liczby punktów, jaką przypisuje sie stwierdzonej niezgodności oraz procentowej wielkości zmniejszenia płatności bezpośrednich, płatności cukrowj, płatności do pomidorów lub wsparcia specjalnego (DZ.U. z 2004 r., poz. 547). Nie bez znaczenia jest też fakt, że skarżacy nie wniósł żadych zastreżeń do raportu. Ustalenia procentowej obniżki kwoty płatności dokonuje się, zgodnie z rozporzązeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 1 kwietnia 2010 r. w sprawi liczby punktów, jaką przypisuje się stwierdzonej niezgodności oraz procentowej wielkości zmniejszenia płatnośco bezpośredniej, płatnośc cukrowej lub płatności do pomidorów i wsparcia specjalnego (Dz. U. Nr 67, poz. 434), w zależności od liczby punktów przypisanycjh stwierdzonym niezgodnością, zgodnie z załcznikiem nr 6 do rozporządzenia. W rozpoznawanej sprawie organ miał prawo obniżyć procent płatności o 50 % z uwagi na stwierdzone niezgodności. nie ulega bowiem wątpliwości, że skarżący nie przestrzegając wymogów w zakresie identyfikacji i rejestracji zwierząt, zdrowia publicznego, zdrowia zwierząt dopuścił się winy polegającej co najmniej na niedbalstwie. Niedbalstwem jest nieumyślny stopień winy, która przejawia się w niedołożeniou przez sprawcę należytej staranności. Prawidłowo też uznał Sąd I instancji, że ogan dokonał prawidłowego wyliczenia kwoty sankcji z tytułu nieprzetrzegania norm oraz wymogów. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1) p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (DZ. U. z 2015 r., poz. 1804).