I OZ 775/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 16 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 919/12 o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Miasta Poznań i Prezydenta Miasta Poznań wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej postanawia: 1. umorzyć postępowanie zażaleniowe 2. zwrócić solidarnie J. P. i K. i P. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 /sto/ złotych tytułem uiszczonego wpisu. UZASADNIENIE Miasto Poznań oraz Prezydent Miasta Poznań, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. wnieśli, za pośrednictwem organu, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] stwierdzającą, że decyzja Wojewody Poznańskiego z dnia [...] października 1993 r. znak: [...], w części stwierdzającej nabycie przez Miasto Poznań z mocy prawa, nieodpłatnie, własności nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów w jednostce ewidencyjnej obrębie Poznań ark. [...] jako zabudowana budynkiem mieszkalnym działka nr [...], położonej w Poznaniu przy ulicy G. [...], w zakresie obejmującym sprzedane przez Miasto Poznań lokale mieszkalne o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] – położone w Poznaniu przy ul. G. [...], wraz z przynależnymi tym lokalom udziałami w częściach wspólnych budynku i urządzeniach, które nie służą do wyłącznego użytku właścicieli poszczególnych lokali oraz udziałami w użytkowaniu wieczystym nieruchomości gruntowej – została wydana z naruszeniem prawa, zaś w pozostałej części ww. decyzji Wojewody Poznańskiego z dnia [...] października 1993 r., znak: [...] – stwierdzającą jej nieważność. Skarżący domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz wstrzymania jej wykonania. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący uzasadnili tym, że stwierdzenie nieważności decyzji komunalziacyjnej może stanowić podstawę zmiany wpisu w księdze wieczystej, a co za tym idzie możliwość zbycia nieruchomości przez poprzednich właścicieli na rzecz osób trzecich. Zdaniem strony skarżącej pociągać to może za sobą trudne do odwrócenia skutki prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że oceniając okoliczności sprawy uznać należało, że składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący w sposób wystarczający wykazali istnienie przesłanek o których mowa w art. 61 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270). Sąd I instancji wywodził, że decyzja stwierdzająca nieważność decyzji komunalizacyjnej, może spowodować istotną zmianę stosunków prawnych w sferze prawa własności przedmiotowej nieruchomości. Sąd stwierdził, że w przypadku stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej, przywrócone zostają prawa byłych właścicieli, którzy mogą podjąć działania zmierzające do realizacji przysługujących im praw własności. Oznacza to realną możliwość zbycia nieruchomości, która może doprowadzić do sytuacji, której skutki będą trudne do odwrócenia, zaś organ administracyjny działający w granicach swojej właściwości i kompetencji nie będzie miał żadnych możliwości prawnych zniweczenia skutków cywilnoprawnych, które mogą powstać w wyniku zawartej umowy sprzedaży. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 22 maja 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 919/12, na podstawie art. 61 §3 i §5 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J. P. i K. P., zaskarżając postanowienie w całości. W zażaleniu podniesiono zarzut naruszenia art. 61 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez uznanie, że dojść może do nieodwracalnych skutków przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu administracyjnego, podczas gdy w zakresie dotyczącym lokali sprzedanych osobom trzecim żalący nie mają możliwości odzyskania praw właścicielskich, zaś w pozostałym zakresie nie będą oni tym zainteresowani wybierając odszkodowanie wypłacane w pieniądzu. Ponadto zarzucono naruszenie art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze strony Prezydenta Miasta Poznania, jako wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, podczas gdy za stronę uznany może być jedynie organ, który wydał zaskarżoną decyzję oraz skarżący. Na tych podstawach wniesiono o zmianę zaskarżonego orzeczenia w całości i oddalenie w tym zakresie wniosku o "zabezpieczenie" i obciążenie skarżącego kosztami postępowania zażaleniowego, w tym również kosztami zastępstwa adwokackiego obydwu żalących w tymże postępowaniu według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 12 lipca 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 919/12, odrzucił zażalenie K. P. Pismem z dnia 24 września 2012 r. pełnomocnik J. P. cofnął ww. zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie takie wiąże Sąd, chyba że zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. W związku z art. 197 §2 oraz art. 193 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, powyższe przepisy stosuje się odpowiednio do zażaleń. W sprawie pełnomocnik J. P. cofnął jego zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2012 r. o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Stąd, uznając cofnięcie zażalenia za dopuszczalne, należało orzec o umorzeniu postępowania wywołanego jego wniesieniem. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 §1 pkt 1 w związku z art. 193 oraz art. 197 §2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 232 §1 pkt 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł również o zwrocie uiszczonego wpisu od cofniętego zażalenia J. P. i odrzuconego zażalenia K. P.