II OSK 643/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędzia del. WSA Iwona Niżnik - Dobosz (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Anita Lewińska-Karwecka po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 29 października 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 355/15 w sprawie ze skarg J. P. oraz Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia 1. oddala skargę kasacyjną, 2. prostuje sentencję zaskarżonego wyroku w ten sposób, że w miejsce słowa: "skargę" wpisuje słowo: "skargi". UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 29 października 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 355/15 w sprawie ze skarg J. P. oraz Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, oddalił skargę. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., Nr [...], na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 46a ust. 1 i 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 z późn. zm. – dalej jako: u.p.o.ś.), § 3 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.) oraz art. 153 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r. Nr 199, poz.1227 z późn. zm. – dalej jako: u.i.o.ś.), Wójt Gminy [...], po rozpatrzeniu wniosku [...] Sp. z o.o. w S. z dnia 10 grudnia 2007 r. i przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie "[...]" składającego się z 25 elektrowni wiatrowych typu Enercon E82 lub równoważnych o mocy całkowitej do 50 MW oraz infrastruktury technicznej, realizowanego na terenie gminy [...] i [...]. na działkach obręb [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. W stosunku do ww. decyzji wpłynęły do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. dwa wnioski o stwierdzenie jej nieważności – J. P. oraz Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. J. P., na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.) wniosła o stwierdzenie nieważności ww. decyzji ze względu na naruszenie procedury administracyjnej, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przez niewłaściwy organ oraz bez ponowienia procedury oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko po stwierdzeniu nieważności pierwszej decyzji środowiskowej Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2009 r. Zdaniem wnioskodawczyni, skoro wśród działek, na których zlokalizowano poszczególne urządzenia przedsięwzięcia, znajdowały się dwie działki zaliczone do tzw. terenów zamkniętych, będących we władaniu PKP, tj. dz. nr [...] obręb [...] i dz. nr [...] obręb [...], to w myśl art. 46a ust. 9 u.p.o.ś., w dacie złożenia wniosku o wydanie decyzji, organem właściwym do wydania takiej decyzji był wojewoda. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 157 k.p.a., gdyż – w jego ocenie – decyzja ta została wydana na podstawie materiału dowodowego zebranego w postępowaniu prowadzonym na wniosek inwestora z 2007 r., czyli bez ponowienia postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko ze względu na nowy zakres przedsięwzięcia. Tymczasem podkreślono, że wniosek inwestora z dnia 10 grudnia 2010 r. modyfikujący pierwszy wniosek należało potraktować jako nowy wniosek i przeprowadzić nowe postępowanie w oparciu o przepisy obowiązującej już wówczas u.i.o.ś. Powyższe, zdaniem Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, spowodowało rażące naruszenie przepisów u.i.o.ś. określonych w art. 33 i art. 37, art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 77 ust. 1, a ponadto rażące naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 13 u.i.o.ś., gdyż doszło do naruszenia bezwzględnego zakazu dzielenia zadania inwestycyjnego, a poza tym dla fragmentu przedsięwzięcia zlokalizowanego na dz. nr [...] i nr [...] nie przeprowadzono oceny oddziaływania na środowisko i nie uzyskano decyzji "środowiskowej". Po rozpatrzeniu powyższych wniosków Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., Nr [...], na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. W uzasadnieniu decyzji podkreślono, że w dniu 10 grudnia 2007 r., czyli w dacie składania wniosku przez inwestora, sporne dz. nr [...] i nr [...], przez które przebiegać miała część przedsięwzięcia (linie kablowe), nie stanowiły jeszcze tzw. terenu zamkniętego, dopiero decyzja Ministra Infrastruktury nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r. zmieniła status tych działek. Zaznaczono przy tym, że decyzja środowiskowa z dnia [...] lipca 2009 r. wydana na podstawie wniosku z 2007 r. obejmowała swym zakresem całe wnioskowane przedsięwzięcie i oparta była na u.p.o.ś. Dodano także, że według art. 153 u.i.o.ś., dla spraw wszczętych na podstawie u.p.o.ś., przed dniem wejścia w życie u.i.o.ś., a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym, że kompetencje wojewodów, marszałków i dyrektorów urzędów morskich przejmują regionalni dyrektorzy ochrony środowiska. Tym samym w ocenie organu, Wójt Gminy [...] wypełnił dyspozycje przepisów u.p.o.ś., uzyskał opinie organów współdziałających tj. Wojewody [...] i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K., które stanowiły podstawę do wydania postanowienia o nałożeniu obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wraz z określeniem jego zakresu. Podniesiono, że po przedłożeniu przez inwestora raportu Wójt przeprowadził ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzyskał uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K.. Podkreślono również, że po wejściu w życie decyzji Ministra Infrastruktury nr [...] zmieniającej status spornych dz. nr [...] i nr [...] inwestor wystąpił do Kolegium o stwierdzenie nieważności decyzji środowiskowej, gdyż organem właściwym dla terenów zamkniętych, zgodnie z art. 46a ust. 9 u.p.o.ś., był Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w S.. Dlatego też Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wyeliminowało z obiegu prawnego decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2009 r. Następnie wskazano, że dla działek położonych na terenie zamkniętym inwestor uzyskał dwie odrębne decyzje Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. o lokalizacji inwestycji celu publicznego, w których podano, że budowa dwutorowej elektroenergetycznej linii kablowej SN-30 kV dla wyprowadzenia mocy z farmy wiatrowej "[...]" do GPZ nie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., fakt stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2009 r. nie powodował z mocy prawa nieważności wniosku, na podstawie którego została ona wydana. Zaznaczono, że okoliczność, iż dwie działki, przez które przebiega linia kablowa stały się terenem zamkniętym, nie spowodowała, że oddziaływanie na środowisko tych linii kablowych wzrosło i tym samym koniecznym było przeprowadzenie ponownej oceny oddziaływania. Potwierdzeniem tego – w ocenie organu – były ww. decyzje Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Dodano przy tym, że nie stanowiło także rażącego naruszenia prawa wydanie przez Wójta decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r. na podstawie czynności procesowych podjętych w ramach postępowania przeprowadzonego dla potrzeb rozpatrzenia wniosku z dnia 10 grudnia 2007 r. Tym bardziej, że w tym postępowaniu brał udział jako organ współdziałający Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w S. (zgodnie z przepisami przejściowymi). Stąd też zdaniem Samorządnego Kolegium Odwoławczego w K. należało uznać, że w tym stanie faktycznym i prawnym decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. nie była obarczona wadami wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a. W następstwie powyższego, J. P. i Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska złożyli wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy, w swej zasadniczej części powtarzając wywody podnoszone w ramach poprzedniego etapu postępowania i podtrzymując zarzut rażącego naruszenia prawa. Zdaniem odwołujących się, modyfikacja pierwotnego wniosku inwestora o wydanie decyzji środowiskowej, dokonana w 2010 r., po wyeliminowaniu z obrotu prawnego pierwszej decyzji środowiskowej Wójta Gminy [...], była na tyle istotna, że korektę wniosku należało uznać za złożenie nowego wniosku. Tym samym w ocenie organu, konieczne było przeprowadzenie nowego postępowania w oparciu o przepisy obowiązującej już od dnia 7 listopada 2008 r. u.i.o.ś. Ponadto J. P. zarzuciła, iż wydając w dniu [...] lipca 2014 r. decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uczyniło to z naruszeniem przepisu art. 10 k.p.a., ponieważ nie doręczyło jej albo co najmniej zawiadomiło o wpływie złożonego przez pełnomocnika [...] Sp. z o.o. pisma procesowego z dnia 16 lipca 2014 r. i w związku z tym została pozbawiona możliwości ustosunkowania się do tego pisma inwestora. Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia rozwinięto argumentacje składu SKO orzekającego po raz pierwszy i ponadto podniesiono, że pełnomocnik J. P. nie wykazał jakich konkretnie czynności dokonałaby strona postępowania, gdyby otrzymała ww. zawiadomienie, a w szczególności nie skonkretyzował, jakie dowody zgłosiłaby J. P. w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. W ocenie Kolegium, brak przesłania stronie pisma procesowego Spółki z dnia 16 lipca 2014 r. nie miało w tym stanie rzeczy żadnego wpływu na wynik sprawy, w szczególności, że Kolegium nie prowadziło żadnego postępowania dowodowego, a zatem nie było obowiązane zawiadamiać stron – w trybie art. 10 § 1 k.p.a. – o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości wypowiedzenia się w sprawie, gdyż wszystkie strony wypowiedziały się już w sprawie w złożonych przez siebie pismach. Biorąc pod uwagę powyższe, Kolegium, nie znalazło podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. Skargę na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] stycznia 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska zarzucając jej naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. wydanej z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 46 ust. 2a u.p.o.ś., art. 3 ust. 1 pkt 13 u.i.o.ś. i art. 72 ust. 5 u.i.o.ś. Zdaniem Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w sprawie zakończonej ww. decyzją doszło do rażącego naruszenia ww. przepisów polegającego na podzieleniu inwestycji, tzw. salami slicing, poprzez wyłączenie z zakresu przedsięwzięcia jego elementów zlokalizowanych na terenach zamkniętych, tj. na dz. o nr [...] z obr. [...] i nr [...] z obr. [...], mające na celu zmianę organu właściwego do wydania decyzji. Tym samym w ocenie skarżącego, w związku z art. 3 ust. 1 pkt 13 i art. 72 ust. 5 u.i.o.ś., przedmiotowa inwestycja powinna zostać objęta jednym wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla wszystkich elementów wchodzących w skład farmy wiatrowej, tj.: elektrowni wiatrowych, kabli elektroenergetycznych, kabli telekomunikacyjnych, dróg dojazdowych zakończonych placami manewrowymi, zaplecza budowy, placów montażowych i składowych (tylko w trakcie budowy) i abonenckich stacji elektroenergetycznych (GZP). Ponadto w ocenie skarżącego, w toku postępowania prowadzonego przez Wójta Gminy [...] rażąco naruszono art. 46 ust. 2a u.p.o.ś. lub odpowiednio art. 3 ust. 1 pkt 13 u.i.o.ś. Z kolei w związku z odmową stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji, według skarżącego, doszło do naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nadto, zdaniem Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska skutki stwierdzenia nieważności decyzji (w odróżnieniu od uchylenia decyzji w trybie odwoławczym) rozciągały się również na wniosek o wydanie decyzji. W ocenie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, Wójt Gminy [...], po otrzymaniu pisma inwestora z dnia 10 grudnia 2010 r. informującego o modyfikacji wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach powinien poinformować inwestora, że sprawa prowadzona na wniosek z dnia 5 grudnia 2007 r. została ostatecznie zakończona orzeczeniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. oraz wszcząć nowe postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia w zakresie określonym w piśmie z dnia 10 grudnia 2010 r. W ocenie skarżącego, postępowanie zakończone decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. toczyło się bez formalnego wniosku inwestora. Ponadto Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska podtrzymał pozostałe swoje zarzuty przedstawione szczegółowo we wnioskach kierowanych do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w przedmiotowej sprawie. Skargę na ww. decyzję z dnia [...] stycznia 2015 r. wniosła również J. P. zarzucając jej naruszenie: - art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez niesłuszne utrzymanie w mocy decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej, mimo że decyzja ta dotknięta jest kwalifikowanymi wadami w zakresie rażącego naruszenia prawa, tj. art. 3 ust. 1 pkt 13 u.i.o.ś. (lub art. 153 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś. zw. z art. 46a ust. 2a u.p.o.ś.); - art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niesłuszne utrzymanie w mocy decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej, mimo że decyzja ta dotknięta jest kwalifikowanymi wadami w zakresie naruszenia przepisów dotyczących organu właściwego do wydania decyzji środowiskowej, tj. art. 75 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. (lub art. 153 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś. w zw. z art. 46a ust. 7 pkt 1 lit. a u.p.o.ś.), - art. 3 ust. 1 pkt 13 u.i.o.ś. (lub art. 153 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś. w zw. z art. 46a ust. 2a u.p.o.ś.) poprzez niesłuszne uznanie, że dopuszczalne było wydzielenie z inwestycji działek stanowiących tereny zamknięte, mimo że powiązanie technologiczne pomiędzy nimi a całą inwestycją jest oczywiste i powinny być traktowe łącznie jako jedno przedsięwzięcie; - art. 75 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. (lub art. 153 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś. w zw. z art. 46a ust. 7 pkt 1 lit. a u.p.o.ś.), poprzez niesłuszne uznanie, że organem właściwym do wydania decyzji środowiskowej, po modyfikacji pierwotnego wniosku w dniu 10 grudnia 2010 r., był Wójt Gminy [...], podczas gdy z uwagi na okoliczność, że inwestycja obejmowała tereny zamknięte, organem właściwym był Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w S.; - art. 61 § 3 k.p.a. poprzez uznanie za datę wszczęcia postępowania datę złożenia przez inwestora [...] Sp. z o.o. pierwotnego wniosku, podczas gdy wniosek z dnia 10 grudnia 2010 r. de facto stanowił nowy wniosek. W uzasadnieniu obu skarg skarżący przytoczyli dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie szczegółowo rozwinęli podnoszone przez nich zarzuty. W odpowiedzi na obie skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podtrzymało dotychczas prezentowane stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z dnia 9 października 2015 r. wniesionym w obydwu sprawach uczestnik postępowania Sp. z o.o. [...] w S. (dawniej [...]) wniosła o oddalenie zarzutów skarżących i obszernie wyjaśniła istotę spornej inwestycji, podając argumenty za uznaniem zaskarżonej decyzji za prawidłową. Na rozprawie w dniu 29 października 2015 r. Sąd I instancji połączył sprawy II SA/Sz 355/15 i II SA/Sz 356/15 do łącznego orzekania i rozpoznania pod wspólną sygnaturą II SA/Sz 355/15. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, że w jego ocenie skargi nie zasługiwały na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. o odmowie stwierdzenia, na wniosek stron skarżących, nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r., Nr [...], którą Wójt Gminy [...], na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 46a ust. 1 i 8 u.p.o.ś. oraz art. 153 u.i.o.ś., określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie "Zespołu elektrowni wiatrowych [...]" wraz z infrastrukturą techniczną, na terenie gminy [...] i [...] nie naruszała praw w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu. Zdaniem Sądu I instancji, kontrolowana w ramach trybu nadzwyczajnego ww. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie była dotknięta żadną z wad określonych w art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. W dalszej kolejności przytoczono poglądy doktryny i orzecznictwa odnoszące się ww. podstaw stwierdzenia nieważności decyzji i w oparciu o powyższe wskazano, że w ocenie Sądu I instancji, sprawa z wniosków inwestora z dnia 10 grudnia 2007 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji polegającej na budowie [...] i z dnia [...] czerwca 2008 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji kablowych linii elektroenergetycznych i rurociągów kablowych w celu wyprowadzenia mocy z ww. zespołu elektrowni (połączonych do wspólnego rozpoznania), została prawidłowo rozstrzygnięta w oparciu o przepisy u.p.o.ś. W tym zakresie Sąd I instancji przytoczył brzmienie art. 153 ust. 1 u.i.o.ś., a następnie wskazał, że jak wynikało z zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz ustalonych w oparciu o ten materiał okoliczności faktycznych sprawy, postępowanie wszczęte na podstawie ww. wniosków przed Wójtem Gminy [...] nie zostało zakończone przed datą wejścia w życie nowych przepisów u.i.o.ś., czyli przed dniem 15 listopada 2008 r. Sąd I instancji nie podzielił przy tym wyrażonego w obu skargach stanowiska, iż decyzja unieważniająca pierwszą decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2009 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację spornego przedsięwzięcia, spowodowała, że wniosek wszczynający to postępowanie (z dnia 10 grudnia 2007 r.) utracił swój byt prawny. Podkreślono bowiem, że z obrotu prawnego zostało wyeliminowane tylko wadliwe ostateczne rozstrzygnięcie organu. Tym samym w ocenie Sądu I instancji, rację miało zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (i inwestor), że stwierdzenie nieważności decyzji uchylało tylko skutki prawne takiej decyzji, a sprawa, która była przedmiotem decyzji uznanej za nieważną, wróciła do stanu, w jakim znajdowała się przed jej wydaniem i organ w miarę potrzeby rozpatrywał sprawę ponownie. Dlatego też zwrócono uwagę, że wniosek inwestora z 2007 r., na podstawie którego wszczęto postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej pozostawał aktualny do rozpoznania, a w związku z tym dla ustalenia przepisów stanowiących podstawę orzekania w tej sprawie – zgodnie z art. 61 § 3 k.p.a. – istotna była data złożenia wniosku spółki o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla "[...]", tj. 10 grudnia 2007 r. Mając na uwadze powyższe Sąd I instancji wskazał, że zgodnie zatem z art. 46a ust. 7 pkt 4 u.p.o.ś., znajdującym zastosowanie w tej sprawie w zw. z art. 153 ust. 1 u.i.o.ś., sprawa podlegała rozpatrzeniu przez Wójta Gminy [...]. Tym samym według Sądu I instancji, słusznie uznało Kolegium, że w tej sprawie nie wystąpiła przesłanka z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., ponieważ Wójt Gminy [...], był organem właściwym w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie "[...]" oraz infrastruktury technicznej, realizowanego na terenie gminy [...] i [...] na działkach obręb [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Podkreślono zatem, że w tym postępowaniu nie mogły być skutecznie podnoszone zarzuty rażącego naruszenia przepisów u.i.o.ś., gdyż kontrolę ważności decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r. należało przeprowadzić w kontekście u.p.o.ś. Ponadto zdaniem Sądu I instancji, niezasadny okazał się także argument skarżących, że ze względu na modyfikację wniosku inwestora farmy wiatrowej z dnia 10 grudnia 2007 r. dokonaną w dniu 10 grudnia 2010 r., powinny mieć zastosowanie przepisy obowiązującej już wówczas u.i.o.ś., a procedura oceny oddziaływania na środowisko powinna być przeprowadzona od nowa dla zmienionego zakresu przedsięwzięcia, wobec czego doszło do naruszenia nie tylko przepisów o właściwości organu, ale i do rażącego naruszenia przepisów prawa. W ocenie Sądu I instancji, brak było podstaw do uznania korekty wniosku z 2007 r. dokonanej pismem z dnia 10 grudnia 2010 r. jako nowego wniosku w sprawie, jak też brak było podstaw do ponownej oceny oddziaływania inwestycji – [...] na środowisko w zakresie objętym zmodyfikowanym wnioskiem. Zaznaczono bowiem, że po pierwsze, zmiana pierwotnego wniosku była podyktowana decyzją Ministra Infrastruktury nr [...] zmieniającą status dz. nr [...] obr. [...] i nr [...] obr. [...] zaliczającą je do tzw. terenów zamkniętych, będących we władaniu PKP (obszar ten obejmował jedynie niewielką część przedsięwzięcia). Po drugie wskazano, że po wejściu w życie decyzji Ministra Infrastruktury nr 49 zmieniającej status spornych dz. nr [...] i nr [...] organem właściwym dla terenów zamkniętych, zgodnie z art. 46a ust. 9 u.p.o.ś. w zw. z art. 153 u.i.o.ś. był Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w S. i z tego względu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wyeliminowało z obiegu prawnego decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2009 r. Nadmieniono przy tym, że twierdzenie skarżącej, iż do tzw. terenów zamkniętych, będących we władaniu PKP, tj. dz. nr [...] obr. [...] i dz. nr [...] obr. [...], organem właściwym do wydania takiej decyzji był wojewoda, nie było prawidłowe ze względu na brzmienie art. 153 u.i.o.ś. Po trzecie podano, że nastąpiła zmiana stanu faktycznego, gdyż inwestor uzyskał dwie odrębne decyzje Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S., Nr [...] i Nr [...] o lokalizacji inwestycji celu publicznego, w których wskazano, że inwestycje na ww. wyłączonych działkach polegające na budowie dwutorowej elektroenergetycznej linii kablowej SN-30 kV i kanalizacji teletechnicznej nie wymagały uzyskania decyzji środowiskowej. Ponadto podniesiono, że skoro skutkiem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] listopada 2010 r. był powrót sprawy do stanu sprzed dnia wydania unieważnionej decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2009 r., to organ trafnie uznał, że również poprzedzające ww. decyzję czynności procesowe, czy uzyskane w toku postępowania opinie i uzgodnienia, pozostawały w mocy. Podkreślono również, że decyzja z dnia [...] stycznia 2011 r. została wydana dla tego samego przedsięwzięcia, przy zachowaniu wcześniejszych założeń i ustaleń, uzgodnień i opinii, a jedynie z wyłączeniem z jego zakresu budowy dwutorowej elektroenergetycznej linii kablowej SN-30 kV i kanalizacji teletechnicznej na terenach dz. nr [...] obr. [...] oraz dz. nr [...] obr. [...], w oparciu o procedurę z u.p.o.ś. Stąd też w ocenie Sądu I instancji, za bezzasadne należało uznać zarzuty skarżącego dotyczące braku opinii właściwych organów odnośnie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania oraz nieuzgodnienia warunków realizacji z właściwymi organami, a także niezapewnienie udziału społeczeństwa. Zdaniem Sądu I instancji, rację miał organ, że skoro dokonana przez inwestora modyfikacja wniosku nie wpłynęła na aktualność wyników konsultacji społecznych oraz uzyskanych opinii i uzgodnień, to nie można było uznać, że w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją została rażąco naruszona, w tym zakresie, procedura z u.p.o.ś. Według Sądu I instancji, trafnie także wskazało Kolegium na obowiązującą w tym postepowaniu, zasadę wynikającą z art. 46 ust. 3 u.p.o.ś., zgodnie z którą wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymagało przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, które dla tego samego przedsięwzięcia przeprowadza się jednokrotnie. Podkreślono przy tym, że przy ocenie wniosków o stwierdzanie nieważności należało również uwzględnić okoliczność, iż raport złożony w dniu 12 sierpnia 2008 r., uzupełniony w dniu 19 marca 2009 r. (korekta liczby elektrowni wiatrowych do 25 sztuk), dotyczył całego zamierzenia inwestycyjnego z uwzględnieniem spornych linii elektroenergetycznych na terenach zamkniętych i zawierał kompleksową ocenę oddziaływania tego przedsięwzięcia jako całości, łącznie na wszystkie komponenty środowiska, z uwzględnieniem analizy sposobów ich ochrony, w tym zawierał ocenę oddziaływań skumulowanych na środowisko tej inwestycji z innymi pobliskimi inwestycjami (np. z istniejąca [...], [...], [...]) oraz wymagania i warunki realizacji całego przedsięwzięcia. Zaznaczono także, iż Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w S. i Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. uzgodnili warunki realizacji tej inwestycji. Tym samym w ocenie Sądu I instancji, słusznie wywiodło Kolegium, że okoliczność, iż dwie działki, na których budowana jest dwutorowa linia elektroenergetyczna, stały się terenem zamkniętym, spowodowała, że oddziaływanie na środowisko planowanej [...] bądź odrębnie realizowanych linii kablowych wzrosło, czy skumulowało się w taki sposób, że koniecznym było przeprowadzenie ponownej oceny oddziaływania inwestycji farmy wiatrowej na środowisko. Dodano też, że dla inwestycji na wyłączonych terenach inwestor uzyskał odrębne decyzje Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Szczecinie o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zdaniem Sądu I instancji, podane okoliczności świadczyły o tym, że w przedmiotowej sprawie, w żaden sposób nie odstąpiono od należytej oceny oddziaływania przedsięwzięcia polegającego na budowie "[...]" realizowanego na terenie gminy [...] i [...], a wyłączenie niewielkiej części inwestycji położonej na terenach tzw. zamkniętych (podzielenie przedsięwzięcia budowy farmy wiatrowej) nie miało wpływu na właściwą ocenę oddziaływania planowanej inwestycji elektrowni wiatrowej na środowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, że ustalenia te miały znaczenie dla stwierdzenia zasadności zarzutu skarżących stron dotyczącego rażącego naruszenia art. 46a ust. 2a u.p.o.ś. (zakazu dzielenia zadania inwestycyjnego). Według Sądu I instancji, w świetle podanych powyżej faktów i zdarzeń prawnych (decyzja Ministra Infrastruktury nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r., decyzje RDOŚ o lokalizacji inwestycji celu publicznego, przyjęty do oceny raport), przeprowadzony przez inwestora podział przedsięwzięcia poprzez wyodrębnienie z inwestycji budowy dwutorowej elektroenergetycznej linii kablowej SN-30 kV dla wyprowadzenia mocy z farmy wiatrowej "[...]", znajdujących się na tzw. terenach zamkniętych, nie przesądzało o zamiarze ominięcia procedury oceny oddziaływania inwestycji głównej, tj. planowanej elektrowni wiatrowej na środowisko. Wskazano bowiem, że zarówno organ, jak i uczestnik postepowania – inwestor, szeroko i logicznie uzasadnili, że wyłączenie wskazanego przedsięwzięcia liniowego było związane z podziałem inwestycji na etapy, który to podział o ile nie miał znaczenia dla prawidłowej, kompleksowej i merytorycznej oceny oddziaływania spornej inwestycji farmy wiatrowej na środowisko, to miał znaczenie dla inwestora z punktu organizacyjno-finansowego, technicznego. Sąd I instancji nie dopatrzył się powodów, w szczególności nie zostały one jasno wyartykułowane w skargach, dla których należałoby uznać, że wyłączenie z zakresu przedsięwzięcia fragmentu infrastruktury liniowej (40m kabla), powodowało konieczność uznania całej inwestycji (farma wiatrowa składająca się z 25 wiatraków z towarzyszącą infrastrukturą techniczną) za całkowicie nowe przedsięwzięcie, wobec którego nie było możliwe bazowanie na przeprowadzonej ocenie oddziaływania na środowisko. Podkreślono bowiem, że w wyniku analizy akt sprawy, Sąd I instancji doszedł do wniosku, że w tej sprawie, wskutek wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] stycznia 2011 r., nie doszło do rażącego naruszenia prawa, w tym art. 46a ust. 2a u.p.o.ś., o którym powyżej mowa. Dlatego też Sąd I instancji uznał, że kontrola ważności decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r. została przeprowadzona przez Kolegium, w sposób szczegółowy i wyczerpujący, a odmowa stwierdzenia nieważności decyzji została rzetelnie uzasadniona. Tym samym w ocenie Sądu I instancji, w przedmiotowej sprawie nie zaistniały jakiekolwiek przesłanki warunkujące konieczność stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca kasacyjnie – J. P.. Skarżąca kasacyjnie zarzuciła zaskarżonemu orzeczeniu na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.): I. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.: 1) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 13 u.i.o.ś. (lub ewentualnie art. 153 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś. w zw. z art. 46a ust. 2a u.p.o.ś.), poprzez niesłuszne uznanie, że decyzja środowiskowa nie jest dotknięta wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., mimo że decyzja ta dotknięta jest kwalifikowanymi wadami w zakresie rażącego naruszenia prawa, tj. art. 3 ust. 1 pkt 13 u.i.o.ś. (lub art. 153 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś. w zw. z art. 46a ust. 2a u.p.o.ś.), albowiem Sąd I instancji niesłusznie uznał, że dopuszczalne było wydzielenie z inwestycji działek stanowiących tereny zamknięte, mimo że powiązanie technologiczne pomiędzy nimi a całą inwestycją jest oczywiste i powinny być traktowe łącznie jako jedno przedsięwzięcie; 2) art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. (lub ewentualnie art. 153. ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś. w zw. z art. 46a ust. 7 pkt 1 lit. a u.p.o.ś.) poprzez niesłuszne uznanie, że decyzja środowiskowa nie jest dotknięta wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., mimo że decyzja ta dotknięta jest kwalifikowanymi wadami w zakresie naruszenia przepisów o właściwości dotyczących organu właściwego do wydania decyzji środowiskowej, tj. art. 75 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. (lub art. 153 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś. w zw. z art. 46a ust. 7 pkt 1 lit. a u.p.o.ś.), albowiem Sąd I instancji niesłuszne uznał, że organem właściwym do wydania decyzji środowiskowej, po modyfikacji pierwotnego wniosku w dniu 10 grudnia 2010 r., był Wójt Gminy [...] podczas, gdy z uwagi na okoliczność, że inwestycja obejmowała tereny zamknięte, organem właściwym był Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w S.; 3) art. 61 § 3 k.p.a. poprzez niesłuszne uznanie za datę wszczęcia postępowania datę złożenia przez inwestora – [...] Sp. z o.o. pierwotnego wniosku, podczas gdy właściwa ocena modyfikacji tego wniosku dokonana w dniu 10 grudnia 2010 r. prowadzi to wniosku, że de facto stanowił on nowy wniosek. II. naruszenie przepisów postępowania, których naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 3 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przejawiające się w tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności organów administracji publicznej niesłusznie oddalił skargę i uznał prawidłowość decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej, mimo że decyzja ta dotknięta jest kwalifikowanymi wadami w zakresie rażącego naruszenia prawa, tj. art. 3 ust. 1 pkt 13 u.i.o.ś. (lub art. 153 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś. w zw. z art. 46a ust. 2a u.p.o.ś.); 2) art. 3 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. przejawiające się w tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności organów administracji publicznej niesłusznie oddalił skargę i uznał prawidłowość decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej, mimo że decyzja ta dotknięta jest kwalifikowanymi wadami w zakresie naruszenia przepisów o właściwości dotyczących organu właściwego do wydania decyzji środowiskowej, tj. art. 75 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. (lub art. 153 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś. w zw. z art. 46a ust. 7 pkt 1 lit. a u.p.o.ś.); 3) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku niezgodnie z wytycznymi wynikającymi z tego przepisu, tj. poprzez brak odniesienia do wszystkich zarzutów sformułowanych przez skarżącą. Wskazując na powyższe uchybienia skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca kasacyjnie przytoczyła dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie szczegółowo rozwinęła podniesione zarzuty, przywołując przy tym na poparcie swojej argumentacji orzecznictwo sądów administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016, poz. 718, ze zm., dalej p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd l instancji. Wniesienie skargi kasacyjnej uruchamia kontrolę Naczelnego Sądu Administracyjnego w granicach skargi kasacyjnej nad wyrokiem wydanym przez Sąd l Instancji. Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw i jako taka nie zasługuje na uwzględnienie. Na samym początku trzeba zauważyć, że przedmiotem kontroli Sądu II instancji jest wyrok Sądu l instancji oddalający skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] stycznia 2015 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. A zatem ww. decyzja SKO stanowi decyzję wydaną w trybie nadzwyczajnym odmawiającą stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. Tym samym, podnoszone zarzuty skargi kasacyjnej powinny zostać odniesione do szczególnych uwarunkowań prawnych wynikających z nadzwyczajnego trybu wzruszania decyzji, wskazywanych w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Kontrolowany Sąd l instancji trafnie wskazuje, że treść kwestionowanego aktu administracyjnego wydawanego w trybie postępowania nadzwyczajnego musiałaby pomijać - w odniesieniu do decyzji Wójta Gminy [...]: pozostawanie w jawnej sprzeczności z treścią przepisu, stwierdzanej przez ich proste zestawienie; okoliczność, że skutki naruszenia prawa przez decyzję Wójta Gminy [...] musiałyby być niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności; oraz okoliczność, że naruszenie takie prawa przez decyzję Wójta Gminy [...] musiałoby mieć znacznie większą wagę niż stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej. Oceniając poszczególne wskazywane w skardze kasacyjnej domniemywane przez kasatora naruszenia prawa przez Sąd l instancji, Sąd II instancji stwierdza, że skarżąca kasacyjnie nie wykazuje, w tym zakresie skargi kasacyjnej w jakim zarzuty poddają się kontroli, aby podnoszone przez nią zarzuty skargi kasacyjnej spełniały powyższe warunki. Jako normatywne powtarzające się wzorce/normy skargi kasacyjnej wskazywana jest treść art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji (u.i.o.ś. ) w brzmieniu: " ilekroć w ustawie jest mowa o przedsięwzięciu - rozumie się przez to zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty:" Alternatywnie (do wyboru przez Sąd II instancji) wskazywana jest treść art. 153 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś. stanowiący, że: 1. Do spraw wszczętych, na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 144, (tj. Prawo ochrony środowiska) przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się, z zastrzeżeniem art. 154 ust. 1, przepisy dotychczasowe, z tym że dotychczasowe kompetencje: ministra właściwego do spraw środowiska przejmuje Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska; wojewodów, marszałków województw i dyrektorów urzędów morskich przejmują regionalni dyrektorzy ochrony środowiska"; - w związku z art. 46a ust. 2a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (u.p.o.ś.) w brzmieniu: "Przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty. 3. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, które dla tego samego przedsięwzięcia przeprowadza się jednokrotnie" (lub art. 153 ust. 1 pkt 2 Prawa ochrony środowiska w zw. z art. 46a ust. 2a Prawa ochrony środowiska). Trzeba przy tym wskazać, że art. 46a Prawa ochrony środowiska został uchylony przez art. 144 pkt 9 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.08.199.1227) z dniem 15 listopada 2008 r. Dalej jako wzorce kontroli wskazana jest w skardze kasacyjnej treść art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. w brzmieniu: "1. Organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest: 1) regionalny dyrektor ochrony środowiska - w przypadku: a) będących przedsięwzięciami mogącymi zawsze znacząco oddziaływać na środowisko: – dróg, – linii kolejowych, – napowietrznych linii elektroenergetycznych, – instalacji do przesyłu ropy naftowej, produktów naftowych, substancji chemicznych lub gazu, – sztucznych zbiorników wodnych, przedsięwzięć realizowanych na terenach zamkniętych, przedsięwzięć realizowanych na obszarach morskich, zmiany lasu, niestanowiącego własności Skarbu Państwa, na użytek rolny; 2) starosta - w przypadku scalania, wymiany lub podziału gruntów; dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych - w przypadku zmiany lasu, stanowiącego własność Skarbu Państwa, na użytek rolny; wójt, burmistrz, prezydent miasta - w przypadku pozostałych przedsięwzięć". lub ewentualnie art. 153 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś. w brzmieniu: 1. Do spraw wszczętych, na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 144, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się, z zastrzeżeniem art. 154 ust. 1, przepisy dotychczasowe, z tym że dotychczasowe kompetencje: ministra właściwego do spraw środowiska przejmuje Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska; wojewodów, marszałków województw i dyrektorów urzędów morskich przejmują regionalni dyrektorzy ochrony środowiska. 2. Na postanowienia w sprawach, o których mowa w ust. 1, wydane przez: ministra właściwego do spraw środowiska - nie przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy; wojewodów, marszałków województw, organy inspekcji sanitarnej, dyrektorów urzędów morskich oraz starostów - nie przysługuje zażalenie. 3. Odwołania od decyzji wydanych przez wojewodów w sprawach, w których kompetencje zostały przekazane na mocy niniejszej ustawy regionalnym dyrektorom ochrony środowiska, rozpatruje Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska". - w związku z art. 46a ust. 7 pkt 1 lit. a u.p.o.ś. stanowiącym, że "Organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest: 1) wojewoda - w przypadku: a) będących przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1: – dróg, – linii kolejowych, – napowietrznych linii elektroenergetycznych, – instalacji do przesyłu ropy naftowej, produktów naftowych, substancji chemicznych lub gazu, – sztucznych zbiorników wodnych, przedsięwzięć na terenach zamkniętych, przedsięwzięć realizowanych na obszarach morskich, zmiany lasu, niestanowiącego własności Skarbu Państwa, na użytek rolny; 2) starosta - w przypadku scalania, wymiany lub podziału gruntów; dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych - w przypadku zmiany lasu, stanowiącego własność Skarbu Państwa, na użytek rolny; wójt, burmistrz lub prezydent miasta - w przypadku pozostałych przedsięwzięć. 7a. W przypadku przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 7 pkt 4, realizowanego przez gminę decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje wójt, burmistrz lub prezydent miasta, na którego obszarze właściwości przedsięwzięcie jest realizowane". W pierwszej kolejności Sąd II instancji przystępuje do rozpatrzenia zarzutów skargi kasacyjnej podnoszących naruszenie przez Sąd l instancji przepisów postępowania, które miało, zdaniem kasatora, istotny wpływ na wynik sprawy. Ustosunkowując się do tej grupy zarzutów Sąd II instancji stwierdza, że nie jest uzasadniony zarzut zawarty w pkt II. 1) skargi kasacyjnej dotyczący rzekomego naruszenia przez Sąd l instancji treści art. 3 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. a przejawiającego się w tym, że Sąd l instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności organów administracji publicznej niesłusznie oddalił skargę i uznał prawidłowość decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej, pomimo że decyzja ta dotknięta jest kwalifikowanymi wadami w zakresie rażącego naruszenia prawa, tj. art. 3 ust. 1 pkt 13 u.i.o.ś. (lub art. 153 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś. w zw. z art. 46a ust. 2a u.p.o.ś.). Po pierwsze Sąd II instancji stwierdza, że nie można kwestionować skutecznie zastosowania przez Sąd l instancji kompetencji, o których stanowi art. 3 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. tylko dlatego, że strona skarżąca kasacyjnie ma inny pogląd i ocenę załatwienia sprawy niż Sąd l instancji w swoim wyroku, działający i kontrolujący sposób załatwienia sprawy przez organ (SKO). Cały tok rozumowania i wywód prawny zaprezentowany przez Sąd l instancji logicznie i spójnie uzasadnia zastosowanie przez ten Sąd treści art. 151 p.p.s.a. w związku z czym nie można zasadnie twierdzić w ramach zarzutów/podstaw proceduralnych, że Sąd ten naruszył wskazaną normę kompetencyjną. Jednocześnie Sąd II instancji zauważa, że dla zbadania tego zarzutu powinne/konieczne jest - z uwagi na odwołanie się przez kasatora do treści art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - wyjście poza granice treści przepisów postępowania a strona skarżąca kasacyjnie powołuje się w omawianej podstawie tylko na naruszenie przez Sąd l instancji przepisów postępowania, których naruszenie miało istotny wpływ na wynika sprawy. Jednocześnie nie można w uzasadnieniu podstawy skargi kasacyjnej wskazywać w sposób alternatywny na przesłanki rażącego naruszenia prawa, tak jak to czyni skarga kasacyjna, gdyż jednoznaczną, precyzyjną argumentację zarzutów skargi kasacyjnej ma zaprezentować skarga kasacyjna/kasator a Sąd II instancji nie może w tym zakresie wyręczać strony skarżącej kasacyjnie. Alternatywne przedstawianie argumentacji przemawiającej za przesłankami stwierdzenia nieważności w kontrolowanej przez Sąd l instancji sprawie powoduje tym samym, że w sposób nieuprawniony wobec istoty skargi kasacyjnej, Sąd II instancji ma sobie wybrać wersję, która jego zdaniem pasuje do potencjalnej skuteczności argumentacji skargi kasacyjnej. Tymczasem Sąd II instancji jest i ma być związany granicami skargi kasacyjnej w związku z czym skarga kasacyjna powinna te granice wyznaczać i być jednoznaczna. Nie jest także uzasadniony, w ocenie Sądu II instancji, kolejny zarzut skargi kasacyjnej zawarty w pkt II.2) i podnoszący rzekome naruszenie przez Sąd l instancji art. 3 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. przejawiające się w tym, że Sąd l instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności organów administracji publicznej niesłusznie oddalił skargę i uznał prawidłowość decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej, pomimo że decyzja ta dotknięta jest kwalifikowanymi wadami w zakresie naruszenia przepisów o właściwości dotyczących organu właściwego do wydania decyzji środowiskowej, tj. art. 75 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. (lub art. 153 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś. w zw. z art. 46a ust. 7 pkt 1 lit. a u.p.o.ś.). W tym miejscu Sąd II instancji ponownie wskazuje, że skarżąca kasacyjnie działa w obrębie podstaw wskazujących na naruszenie przepisów postępowania, których naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy a tymczasem argumentacja podana do wskazanej podstawy podnosi kwestie materialnoprawne i ustrojowoprawne dotyczące właściwości organu. Wbrew temu co uważa skarżąca kasacyjnie, właściwość organu stanowi przede wszystkim zagadnienie materialnoprawne i ustrojowoprawne. Tak zbudowany zarzut nie poddaje się w tym miejscu kontroli Sądu II instancji. Jednocześnie całość argumentacji wywodu prawnego Sądu l instancji włącznie z kwestią oceny właściwości organu wskazuje na to, że Sąd l instancji spójnie z tym wywodem prawnym wykorzystał kompetencje zawarte w treści art. 151 p.p.s.a. Niezależnie od tego Sąd II instancji ponownie zauważa, że argumentacja omawianego zarzutu po raz drugi opiera się na alternatywnie wskazanym wzorcu normatywnym: "tj. art. 75 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. (lub art. 153 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś. w zw. z art. 46a ust. 7 pkt 1 lit. a u.p.o.ś.)" co jest niedopuszczalne z przyczyn wskazanych powyżej. To nie Sąd II instancji ma sobie wybrać trafną argumentację prawną z przedłożonych przez kasatora alternatyw, tylko argumentacja skargi kasacyjnej odnosząca się do danej podstawy tej skargi ma być jednoznacznie sprecyzowana przez stronę skarżącą kasacyjnie. Nie jest także uzasadniony trzeci zarzut skargi kasacyjnej zawarty w pkt II. 3) i podnoszący naruszenie przez Sąd l instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. przez sporządzenie uzasadnienia wyroku niezgodnie z wytycznymi wynikającymi z tego przepisu, tj. poprzez brak odniesienia do wszystkich zarzutów sformułowanych przez skarżącą. Zgodnie z treścią art. 141 § 4 p.p.s.a. "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania". Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 grudnia 2017 r. II GSK 16/17: "Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny". Jednocześnie w myśl wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2017 r. II OSK 537/16 : "Za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przedstawionego jako samodzielna podstawa nie można kwestionować dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych, jak również podejmować polemiki ze stanowiskiem zajętym w skarżonym wyroku". Lektura uzasadnienia kontrolowanego wyroku Sądu l instancji nie pozostawia w ocenie Sądu II instancji wątpliwości, że uzasadnienie to, zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. zawiera zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, istotnych dla wyniku sprawy zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zarazem trzeba mieć na uwadze, że powołany ww. przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa elementy, z jakich powinno składać się uzasadnienie orzeczenia. Jest więc przepisem o charakterze formalnym. O jego naruszeniu można mówić wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wyżej wymienionych warunków. Ponadto, aby zarzut taki mógł stanowić samodzielną podstawę skargi kasacyjnej, wskazana wada uzasadnienia musi być na tyle istotna, że może to mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a samo uchybienie musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku. Takie okoliczności - w przypadku kontrolowanego uzasadnienia wyroku Sądu l instancji - w ocenie Sądu II instancji nie zachodzą (por. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2017 r. l GSK 816/17). W tym miejscu Sąd II instancji przystępuje do kontroli wyroku Sądu l instancji w świetle zarzutów skargi kasacyjnej podnoszących naruszenie przez ten Sąd przepisów prawa materialnego. W ocenie Sądu II instancji nie jest uzasadniony zarzut skargi kasacyjnej zawarty w pkt 1.3) podnoszący naruszenie przez Sąd l instancji art. 61 § 3 k.p.a. przez rzekomo niesłuszne uznanie za datę wszczęcia postępowania datę złożenia przez inwestora -[...] Sp. z o.o. pierwotnego wniosku, podczas gdy właściwa ocena modyfikacji tego wniosku dokonana w dniu 10 grudnia 2010 r. prowadzi to wniosku, że de facto stanowił on nowy wniosek. Zgodnie z przywoływaną przez skarżącą kasacyjnie treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego: datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Zdaniem skarżącej kasacyjnie dokonanie przez inwestora zmian we wniosku - po wcześniejszym stwierdzeniu nieważności decyzji - miałoby zatem stanowić o ponownym wszczęciu postępowania. W ocenie Sądu II instancji, kwestia ta została rozstrzygnięta przez orzecznictwo i doktrynę w sposób odmienny od wykładni zaprezentowanej w skardze kasacyjnej. Stwierdzenie nieważności jest aktem deklaratoryjnym, który działa z mocą wsteczną (ex tunc) od daty wydania decyzji stwierdzającej nieważność decyzji administracyjnej dotkniętej wadą. Decyzja stwierdzająca nieważność innej decyzji administracyjnej uchyla wszelkie skutki prawne, jakie powstały od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji nieważnej, a organ nadzoru instancyjnego, wydający decyzję o stwierdzeniu nieważności jedynie potwierdza ten fakt swoim rozstrzygnięciem (postanowienie NSA z dnia 26 października 2012 r., sygn. akt II OZ 952/12; por. także wyrok WSA w Łodzi z dnia 12 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Łd 900/07). Skoro zatem stwierdzenie nieważności decyzji uchyla wszelkie skutki prawne, jakie powstały od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji nieważnej, to tym samym nie rozciąga się na całe poprzedzające unieważnioną decyzję postępowanie administracyjne, lecz powoduje, że sprawa, która była przedmiotem decyzji uznanej za nieważną, wraca do stanu, w jakim znajdowała się przed jej wydaniem. Organ, który stwierdził nieważność decyzji (a w razie wniesienia odwołania - organ odwoławczy, który utrzymał decyzję stwierdzającą w mocy), przekazuje sprawę do organu, który decyzję nieważną wydał, ten zaś w razie potrzeby rozpatruje sprawę ponownie. (Zob.: K. Glibowski [w:] M. Wierzbowski, A. Wiktorowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 877). Tym samym, Sąd l instancji zasadnie przyjął, że skoro skutkiem decyzji SKO z dnia [...] listopada 2010 r. był powrót sprawy do stanu sprzed dnia wydania unieważnionej decyzji, to ww. decyzja SKO zniosła jedynie decyzję Wójta Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r., a nie poprzedzające ją czynności procesowe, w tym złożone wnioski o wydanie decyzji, sporządzony raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, czy dokonane już w toku postępowania uzgodnienia. Tym samym, zdaniem Sądu II instancji, trafna jest ocena Sądu l instancji, że w kontrolowanej przez niego sprawie SKO prawidłowo skonkludowało, iż do decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. w sposób w pełni uprawniony znalazł stosowanie znalazł art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko nakazujący zastosowanie w realiach przedmiotowej sprawy przepisów dotychczasowych, czyli u.p.o.ś. W ocenie Sądu II instancji nie jest uzasadniony także kolejny zarzut skargi kasacyjnej wskazany w jej pkt I.1) - podnoszący naruszenie przez Sąd l instancji art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wzw. z art. 3 ust. 1 pkt 13 u.i.o.ś. (lub ewentualnie art. 153 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś. w zw. z art. 46a ust. 2a u.p.o.ś.), przez niesłuszne uznanie, że decyzja środowiskowa nie jest dotknięta wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., mimo że decyzja ta dotknięta jest kwalifikowanymi wadami w zakresie rażącego naruszenia prawa, tj. art. 3 ust. 1 pkt 13 u.i.o.ś. (lub art. 153 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś. w zw. z art. 46a ust. 2a u.p.o.ś.), albowiem Sąd l instancji niesłusznie uznał, że dopuszczalne było wydzielenie z inwestycji działek stanowiących tereny zamknięte, mimo że powiązanie technologiczne pomiędzy nimi a całą inwestycją jest oczywiste i powinny być traktowane łącznie jako jedno przedsięwzięcie. Ze sposobu sformułowania tego zarzutu skargi wynika, że bez względu na to jakie przepisy zostaną przyjęte jako materialnoprawnie właściwe dla wydania decyzji wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., to i tak w każdym z tych reżimów materialnoprawnych właściwość organu jest naruszona przez fakt nieuzasadnionego prawem podziału przedmiotu/przedsięwzięcia decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. W tym miejscu Sąd II instancji wskazuje, że rolą skarżącej kasacyjnie było jednoznaczne ustalenie i wskazanie porządku prawnego i przepisów, w ramach których podnosi naruszenie przez Sąd l instancji prawa. Nie jest to zadaniem Sądu II instancji z przyczyn, które były podane powyżej przy krytycznym omawianiu alternatywności zarzutów formułowanych w ramach tam omawianej podstawy skargi kasacyjnej. Szanując jednak prawo skarżącej kasacyjnie do Sądu i mając na uwadze konstatacje/oceny związane z datą wszczęcia postępowania w sprawie zakończonej decyzją wójta Gminy [...], której legalność w trybie art. 156 k.p.a. była badana przez SKO, którego decyzję kontrolował Sąd l instancji - Sąd II instancji wypowie się o tych zarzutach przy wykorzystaniu powyższego ustalenia, że do decyzji wójta Gminy [...] miały zastosowanie przede wszystkim przepisy Prawa ochrony środowiska. W ocenie Sądu II instancji nie znajduje uzasadnienia twierdzenie, zgodnie z którym celem (czy skutkiem) podziału przedsięwzięcia było uniknięcie oceny oddziaływania na środowisko. Zdaniem skarżącej kasacyjnie inwestor dokonał niezgodnego z prawem podziału inwestycji, polegającego na wydzieleniu przedsięwzięcia polegającego na budowie dwutorowej elektroenergetycznej linii kablowej SN-30 kV i kanalizacji teletechnicznej. W ocenie skarżącej kasacyjnie obie inwestycje stanowią przedsięwzięcia powiązane technologicznie, a zatem powinny zostać zakwalifikowane jako jedno przedsięwzięcie. Sąd II instancji wskazuje, że decyzja SKO z dnia [...] listopada 2010 r., stwierdzająca nieważność wcześniejszej decyzji Wójta Gminy [...] o środowiskowych uwarunkowaniach została wydana na wniosek Spółki. Wniosek ten został złożony w następstwie wydania przez Ministra Infrastruktury decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r., zmieniającej decyzję Nr [...] z dnia [...] września 2005 r. w sprawie ustalenia terenów, przez które przebiegają linie kolejowe, jako terenów zamkniętych. Jednak już pierwsza decyzja Wójta Gminy [...] o środowiskowych uwarunkowaniach, (której nieważność stwierdzono) obejmowała ocenę oddziaływania na środowisko dla obu przedsięwzięć łącznie. Nie może być zatem mowy o działaniu inwestora, czy też organu w celu uniknięcia oceny oddziaływania na środowisko całego przedsięwzięcia, skoro podział przedsięwzięcia następuje po przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko właśnie całego przedsięwzięcia. Zatem Sąd l instancji zasadnie podniósł i wskazał, że raport złożony w dniu 12 sierpnia 2008 r. i uzupełniony 19 marca 2008 r. dotyczył całego zamierzenia inwestycyjnego w związku z czym okoliczność wydzielenia dwóch ww. działek pozostaje bez wpływu na faktyczne oddziaływania. Z kolei istotny jest także fakt, że dla działek położonych na terenie zamkniętym inwestor uzyskał dwie odrębne decyzje Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Szczecinie o lokalizacji inwestycji celu publicznego, w których podano, że budowa dwutorowej elektroenergetycznej linii kablowej SN-30 kV dla wyprowadzenia mocy z farmy wiatrowej "[...]" do GPZ nie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej. Sąd II instancji stwierdza, że Sąd l instancji trafnie przejął, że powyższe ustalenia stanowiły istotną przesłankę dla dokonanej oceny niezasadności zarzutu naruszenia art. 46 ust. 2a p.o.ś. Skarżąca nie wykazała przy tym w swojej skardze kasacyjnej, że w realiach przedmiotowej sprawy mogło występować jakiekolwiek oddziaływanie na środowisko, które nie zostało poddane ocenie. Skarżąca kasacyjnie wskazuje przy tym niewielkie rozmiary wydzielonego przedsięwzięcia, nie podejmuje się jednak oceny tego faktu/okoliczności w świetle problematyki oddziaływania na środowisko, która stanowi istotę problemu sprawy. Powyższa okoliczność stanowi jeden z istotnych punktów uzasadnienia wyroku Sądu l instancji. Na kluczowe znaczenie rzeczywistych oddziaływań wskazuje także WSA w Lublinie: zarzut określany jako salami slicing mógłby być rozważany tylko w sytuacji, gdyby obowiązek przeprowadzenia oceny nie został nałożony, gdyż wtedy zaliczenie planowanego zamierzenia inwestycyjnego do grupy przedsięwzięć potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko miałoby konsekwencje prawne, sprowadzające się do odstąpienia od środowiskowego postępowania specjalistycznego, w którym można byłoby dokładnie zbadać wpływ tego zamierzenia na środowisko przed podjęciem decyzji inwestycyjnej (realizacyjnej) (wyrok WSA w Lublinie z dnia 7 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 87/15; zob. także wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 1605/13). W przedmiotowej sprawie, decyzja środowiskowa dla inwestycji głównej (przed podziałem) została wydana w oparciu o materiał dowodowy uwzględniający powstanie inwestycji wydzielonej, zatem nie może być mowy zdaniem Sądu II instancji o braku dokładnego zbadania jej wpływu na środowisko. W konsekwencji powyższych ustaleń, nie jest uzasadniony kolejny zarzut skargi kasacyjnej (pkt l. 2) podnoszący naruszenie przez Sąd l instancji art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. (lub ewentualnie art. 153. ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś. w zw. z art. 46a ust. 7 pkt 1 lit. a u.p.o.ś.) przez niesłuszne uznanie, że decyzja środowiskowa nie jest dotknięta wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., mimo że decyzja ta dotknięta jest kwalifikowanymi wadami w zakresie naruszenia przepisów o właściwości dotyczących organu właściwego do wydania decyzji środowiskowej, tj. art. 75 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. (lub art. 153 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś. w zw. z art. 46a ust. 7 pkt 1 lit. a u.p.o.ś.), albowiem Sąd l instancji rzekomo niesłuszne uznał, że organem właściwym do wydania decyzji środowiskowej, po modyfikacji pierwotnego wniosku w dniu 10 grudnia 2010 r., był Wójt Gminy [...] podczas, gdy z uwagi na okoliczność, że inwestycja obejmowała tereny zamknięte, organem właściwym był Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Szczecinie. Z tego co zostało powyżej ustalone przez Sąd II instancji w wyniku kontroli wyroku Sądu l instancji - wynika, że decyzja wójta Gminy [...] w sposób uzasadniony ww. prawem i okolicznościami stanu faktycznego nie obejmowała w myśl postanowień Prawa ochrony środowiska terenu działek zakwalifikowanych jako teren zamknięty a ten fakt nie stanowił zarazem nieuprawnionego podziału przedmiotu inwestycji. W związku z tym nieuzasadnione są tezy skarżącej kasacyjnie podnoszące niewłaściwość organu (Wójta Gminy [...]) z uwagi na nieuzasadniony prawem pogląd kasatora, że prawidłowo ustalony/zdefiniowany przedmiot/instalacja decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych powinien obejmować tereny zamknięte. Sąd II instancji z przyczyn już dotychczas wyjaśnionych, odstępuje od badania wielowariantowości potencjalnych wzorców kontroli zawartej w omawianym zarzucie, oceniając wyrok Sądu l instancji w konwencji wskazanej powyżej i przyjmując, co też zostało wykazane poprzednio dlaczego - że wszczęcie postępowania administracyjnego nastąpiło w dniu 10 grudnia 2007 r., i że w sprawie nie doszło do nieuprawnionego wydzielenia działek stanowiących teren zamknięty. Mając na uwadze powyższe, Sąd II instancji działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.