I FZ 251/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Janusz Zubrzycki (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia F. Sp. z o. o. z siedzibą w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 września 2021 r. sygn. akt I SA/Gl 319/20 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi F. Sp. z o. o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 16 grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2012 r. oraz za okres od stycznia do kwietnia 2013 r. postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 6 września 2021 r. w sprawie I SA/Gl 319/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę F. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 16 grudnia 2019 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2012 r. oraz za miesiące od stycznia do kwietnia 2013 r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wyjaśnił, że w skardze od opisanej decyzji skarżąca nie określiła wartości przedmiotu zaskarżenia. Odpowiadając zaś na wezwanie Sądu do podania tej wartości w piśmie z 6 maja 2020 r. określiła ją na kwotę 100 zł. Z kolei organ w odpowiedzi na skargę określił tę wartość na 8.332.142 zł. Zarządzeniem z 17 września 2020 r. Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia w tej sprawie na kwotę 8.332.142 zł (co według zarządzenia stanowiło wysokość podatku naliczonego wynikającego z zakwestionowanych faktur VAT). Kolejnym zarządzeniem z 17 września 2020 r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 88.322 zł. Na wymienione zarządzenie skarżąca złożyła zażalenie, które NSA oddalił postanowieniem z 27 listopada 2020 r., I FZ 249/20. Postanowieniem z 27 maja 2021 r. I SPP/Gl 336/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prawomocnie orzekł o odmowie przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Następnie na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 11 czerwca 2021 r. wezwano skarżącą do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi i jednocześnie wskazano, że niewykonanie tego wezwania w terminie siedmiu dni spowoduje odrzucenie skargi. Skierowaną na adres skarżącej przesyłkę, zawierającą wezwanie do wykonania zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, awizowano dwukrotnie - 22 czerwca 2021 r. oraz 30 czerwca 2021 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki oraz pisma Poczty Polskiej z 30 lipca 2021 r. Przesyłka została uznana za doręczoną z dniem 6 lipca 2021 r., mimo że została ona nieprawidłowo wydana skarżącej 7 lipca 2021 r. Termin na uiszczenie wpisu sądowego od skargi upływał zatem 13 lipca 2021 r. W dniu 14 lipca 2021 r. skarżąca uiściła wpis w wysokości 100 zł. Do dnia wydania postanowienia reszta wymaganego wpisu sądowego od skargi nie została uiszczona, wobec czego skargę odrzucono na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: P.p.s.a. Skarżąca zaskarżyła opisane wyżej postanowienie, podnosząc argumentację dotyczącą wadliwości wydanej w sprawie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2012 r. oraz za miesiące od stycznia do kwietnia 2013 r. Jednocześnie skarżąca stanęła na stanowisku, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, iż od skargi należny jest wpis stosunkowy. W ocenie skarżącej wpis od tej skargi wynosi 100 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W razie stwierdzenia braków formalnych pisma, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (odrzucenia skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia, skargi o wznowienie postępowania) uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu terminu do uzupełnienia braków pisma, przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Jeśli zaś pismem tym jest skarga, skarga kasacyjna, zażalenie, skarga o wznowienie postępowania – podlega ona odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 P.p.s.a.). Rozpatrując złożone w niniejszej sprawie zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny mając na uwadze przytoczone wyżej okoliczności faktyczne sprawy stwierdza, że kwestionowane postanowienie odpowiada prawu. W pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału WSA w Gliwicach z 11 czerwca 2021 r. wezwano skarżącą do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 17 września 2020 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 83.322 zł. Zarządzenie to zostało uznane za doręczone w trybie art. 73 P.p.s.a. Zgodnie zaś z treścią powołanego przepisu w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 , pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2 (§ 1). Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni o dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, albo gdy nie jest to możliwe na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4). W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się przy tym, że odebranie pisma po upływie terminu, z którym wiąże się domniemanie doręczenia, nie zmienia skutków procesowych zaistniałego domniemania (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 listopada 2012 r. II FZ 942/12, z dnia 5 marca 2013 r. II FZ 40/13, z dnia 27 września 2013 r. II OZ 810/13 - dostępne CBOSA). W niniejszej sprawie, jak wskazał WSA w skarżonym postanowieniu, i jak wynika z akt sprawy, skierowaną na adres skarżącej przesyłkę, zawierającą wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, awizowano dwukrotnie - 22 czerwca 2021 r. - co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki (karta 121 akt sądowych) - oraz 30 czerwca 2021 r. (por. pismo Poczty Polskiej z 30 lipca 2021 r. karta 132 akt sądowych). W tej sytuacji skutek doręczenia przesyłki na podstawie art. 73 P.p.s.a. nastąpił 6 lipca 2021 r. Przesyłka została wydana skarżącej w dniu 7 lipca 2021 r., jednakże nie ma to wpływu na wynik sprawy. Termin do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 83.322 zł upływał 13 lipca 2021 r. (7 dni od przyjętej daty doręczenia wezwania, tj. od 6 lipca 2021 r.). W dniu 14 lipca 2021 r. skarżąca uiściła opłatę w wysokości 100 zł i złożyła wyjaśnienia, z których wynikało, iż nie zgadza się z określoną w niniejszej sprawie kwotą wpisu sądowego od skargi. Brakująca część kwoty wpisu sądowego nie została uiszczona, co spowodowało, że skarga jako nieopłacona podlegała odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. Bez znaczenia są twierdzenia skarżącej zawarte w zażaleniu, jakoby w niniejszej sprawie należny był wpis sądowy w kwocie 100 zł, w sytuacji gdy prawidłowość stosunkowo wyliczonej opłaty sądowej w kwocie 83.322 zł potwierdził w prawomocnym postanowieniu z 27 listopada 2020 r. (I FZ 249/20) Naczelny Sąd Administracyjny. Dla oceny w zakresie zgodności z prawem tego postanowienia nie są również istotne argumenty skarżącej w przedmiocie wadliwości kwestionowanej decyzji, przede wszystkim dlatego, że postanowienie to nie rozstrzyga o merytorycznej zasadności skargi, a stanowi orzeczenie o charakterze procesowym. Stwierdza ono, że z uwagi na niedopełnienie warunku formalnego, jakim jest uiszczenie opłaty sądowej (wpisu sądowego) od skargi, skarga ta - zgodnie z art. 220 § 3 P.p.s.a. - podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny - stwierdzając brak podstaw do uwzględnienia zażalenia złożonego w niniejszej sprawie - w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. - oddalił to zażalenie.