II OW 66/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Starosty Myślenickiego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Starostą Myślenickim a Małopolskim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w sprawie wniosku Burmistrza Gminy i Miasta [...] o wydanie zezwolenia na usunięcie drzew i krzewów z terenu działki nr [...] w [...] oraz wniosku o wydanie zezwolenia na usunięcie drzew i krzewów z terenu działek nr [...] i [...] w [...] postanawia: wskazać Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków jako organ właściwy w sprawie. UZASADNIENIE Pismem z dnia 8 września 2016 r. Starosta Myślenicki zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy nim, a Małopolskim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków poprzez wskazanie jako organu właściwego Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. W uzasadnieniu Starosta wyjaśnił, że pismami z dnia 17 czerwca 2016 r. Burmistrz Gminy i Miasta [...] zwrócił się o wydanie zezwolenia na usunięcie drzew i krzewów z terenu działki nr [...] oraz działek nr [...] i [...] w [...]. W ocenie Starosty organem właściwym do załatwienia ww. podań jest konserwator zabytków, gdyż ww. działki są objęte decyzją z dnia [...] października 1976 r. w sprawie wpisania dobra kultury do rejestru zabytków. W odpowiedzi na wniosek Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków podniósł, iż dokonał analizy treści decyzji z dnia [...] października 1976 r. (nr rejestru [...]) i zajął stanowisko, że kompetencje konserwatora w sprawie usunięcia drzew i krzewów w obrębie Rynku w [...] dotyczą wyłącznie strefy ścisłej ochrony konserwatorskiej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość i spory kompetencyjne, o których stanowi art. 4 tej ustawy. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z negatywnym sporem kompetencyjnym, gdyż żaden z organów nie uznaje się za właściwy do załatwienia podania Burmistrza Gminy i Miasta [...] o wydanie zezwolenia na usunięcia drzew i krzewów z terenu działki nr [...] oraz działek nr [...] i [...] w [...]. Zgodnie z treścią art. 83a ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2015 r., poz. 1651 ze zm.) "zezwolenie na usunięcie drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta, a w przypadku gdy zezwolenie dotyczy usunięcia drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków - wojewódzki konserwator zabytków". Natomiast przepis art. 90 ust. 1 tej ustawy stanowi, że czynności, o których mowa w art. 83-89, w zakresie, w jakim są one wykonywane przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta, w odniesieniu do nieruchomości będących własnością gminy - z wyjątkiem nieruchomości będących w użytkowaniu wieczystym innego podmiotu - wykonuje starosta. W uchwale z dnia 19 października 2015 r. II OPS 3/15 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "zgodnie z art. 83a ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2013 r. poz. 627 ze zm.) organem właściwym do wydania zezwolenia na usunięcie drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości, na której znajduje się wpisany do rejestru zabytków układ urbanistyczny, ruralistyczny lub zespół budowlany w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 3 pkt 12 i 13 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2014 r. poz. 1446 ze zm.) jest wojewódzki konserwator zabytków". W treści tej uchwały poniesiono, iż o właściwości wojewódzkiego konserwatora zabytków w sprawie usunięcia drzewa lub krzewu przesądza to, czy drzewo lub krzew, których dotyczy wniosek, znajdują się na nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków, a nie to czy poszczególny składnik przyrody (drzewo, krzew) został wpisany do rejestru zabytków. W przepisie art. 83a ust. 1 ustawy ustawodawca nie uzależnia właściwości rzeczowej wojewódzkiego konserwatora zabytków od tego, czy drzewo (krzew) zostało wpisane do rejestru zabytków, w szczególności nie wskazuje, że musi odznaczać się ono tymi samymi cechami co chronione prawem zabytki. Oznacza to, że wojewódzki konserwator zabytków powinien rozpatrzyć wniosek o usunięcie drzewa (krzewu), bez względu na to, czy drzewo lub krzew przedstawia jakiekolwiek wartości historyczne, artystyczne lub naukowe, istotne znaczenie ma natomiast to, czy znajduje się na terenie takiej nieruchomości, która objęta jest ochroną konserwatorską. W niniejszej sprawie Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków nie kwestionuje twierdzeń Starosty, że teren objęty wnioskami Burmistrza Gminy i Miasta [...] jest objęty decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] października 1976 r. w sprawie wpisania dobra kultury do rejestru zabytków w postaci zabytkowego zespołu urbanistyczno-krajobrazowego historycznego miasta [...] sięgającego początkami XIII w. położonego na wzgórzu staromiejskim i sąsiadującym z nim wzgórzu zw. [...]. Decyzja ta wyróżnia strefę ścisłej ochrony konserwatorskiej (zaznaczoną na załączniku do decyzji kolorem czerwonym) oraz strefę ochronną zespołu miasta v (zaznaczoną na załączniku do decyzji kolorem niebieskim). Przy czym niesporne jest, a co wynika z wniosku Starosty, że tereny objęte podaniem znajdują się w strefie ochronnej oznaczonej kolorem niebieskim. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego to, że ww. decyzja w sprawie wpisania dobra kultury do rejestru zabytków wyróżnia dwie strefy nie oznacza, że kompetencja konserwatora zabytków zostaje zawężona tylko do strefy ścisłej ochrony zabytkowego zespołu. Drzewo jest elementem ochronnym całego systemu przedmiotowego dobra kultury wpisanego do rejestru zabytków. Z powyższych względów, na podstawie art. 15 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.