III SA/Wr 160/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędziowie Sędzia WSA Maciej Guziński (sprawozdawca) Asesor WSA Olga Białek Protokolant Paulina Rosiak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 2 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi B O -Ć na decyzję W D z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zameldowania na pobyt stały postanawia: I. umorzyć postępowanie; II. zwrócić stronie skarżącej [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem połowy uiszczonego wpisu. UZASADNIENIE P W decyzją z dnia [...] r. (....), na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), orzekł o zameldowaniu P Ć na pobyt stały w lokalu przy ulicy [...] Od powyższej decyzji B O –Ć reprezentowana przez pełnomocnika (dalej skarżąca) wniosła odwołanie, w argumentach którego kwestionowała zasadność dokonanego zameldowania z uwagi na okoliczność, iż skarżąca jako najemca lokalu nie wyraziła zgody na powyższe zameldowanie. Decyzją z dnia [...] r. (... ) W D utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że skoro osoba zameldowana zaskarżoną decyzją zamieszkuje w spornym lokalu z zamiarem stałego pobytu, to obowiązkiem organu meldunkowego było zarejestrowanie tego faktu w dokumentach ewidencji ludności w formie rejestracji meldunkowej. Wyjaśniono, że zameldowanie nie jest uzależnione od zgody właściciela lokalu na tę czynność. Podkreślono, że właściciel lokalu miał jedynie obowiązek potwierdzenia na zgłoszeniu meldunkowym, że ubiegający się o zameldowanie faktycznie w lokalu przebywa, przy czym brak takiego potwierdzenia nie mógł skutkować odmową zameldowania, lecz nakładał na organ meldunkowy obowiązek rozstrzygnięcia sprawy w trybie administracyjnym. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 80 kpa, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, a tym samym nieprawidłowości i uchybień jakich dopuścił się ten organ, tj. niedostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz braku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w szczególności, poprzez nie przeprowadzenie dowodów wskazanych przez skarżącą; przesłuchania świadka; pominięcia faktu i nie sprawdzenie okoliczności, iż uczestnik tego postępowania, w innych postępowaniach wskazuje inny adres zamieszkania we W. W odpowiedzi na skargę, W D wniósł o oddalenie skargi w całości. Pismem z dnia [...] . skarżąca, zastępowania przez pełnomocnika, cofnęła złożoną w sprawie skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeśli skarżący skutecznie cofnął skargę. Skuteczność czynności procesowej cofnięcia skargi jest - zgodnie z dyspozycją art. 60 zd. 3 powołanej wyżej ustawy proceduralnej – uzależniona od wyniku badania sprawy przez Sąd w przedmiocie niedopuszczalności cofnięcia skargi. Natomiast niedopuszczalność wniosku o cofnięcie skargi stwierdzana jest w przypadku ustalenia, że przedmiotowy wniosek strony skarżącej zmierza do obejścia prawa lub spowodowałby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W świetle materiału zebranego w sprawie czynność procesowa strony skarżącej - z tego punktu widzenia - nie budzi żadnych wątpliwości ani zastrzeżeń. W związku z tym uznać należało, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne. W konsekwencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 powołanej na wstępie ustawy orzekł jak w pkt I sentencji. Orzeczenie w pkt II znajduje umocowanie w art. 232 § 1 pkt 2 p.p.s.a.