II SA/Lu 522/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) Asesor sądowy Marcin Małek Protokolant Referent stażysta Agnieszka Komajda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2021 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej w powodów politycznych oddala skargę. UZASADNIENIE S. U. do S. K. i O. R. (dalej jako: "Szef Urzędu") decyzją z dnia [...] r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania K. B. (dalej jako: "skarżący"), utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] r., nr [...] o odmowie potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Rozstrzygnięcie organu zostało wydane w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny. Pismem z dnia 15 listopada 2020 r. skarżący złożył do S. U. do S. K. i O. R. wniosek o potwierdzenie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Za podstawę uzyskania uprawnień wnioskodawca podniósł okoliczność związaną ze swoim udziałem w strajku w dnia 14-16 grudnia 1981 r. na terenie KWK "Wujek" w Katowicach oraz doznanym w związku z tym rozstrojem zdrowia. W trakcie postępowania do akt sprawy włączono decyzję Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej z dnia [...] r. w której stwierdzono, że skarżący nie był pracownikiem, funkcjonariuszem lub żołnierzem organów bezpieczeństwa państwa oraz, że w archiwach Instytutu nie zachowały się dokumenty wytworzone przez skarżącego lub przy jego udziale w ramach czynności wykonywanych przez niego w charakterze tajnego informatora lub pomocnika przy operacyjnym zdobywaniu informacji przez organy bezpieczeństwa państwa. Wobec stwierdzenia przez Prezesa IPN braku zaistnienia przesłanek wyłączających możliwość przyznania przedmiotowego statusu, Szef Urzędu uznał, że kluczowe w opisywanej sprawie jest ustalenie czy okoliczności podnoszonej przez skarżącego działalności spełniają warunki, o których mowa w ustawie o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz represji jakich skarżący doznał z powodów politycznych. W ramach powadzonego postępowania organ zwrócił się do Instytutu Pamięci Narodowej - Komisja Ścigania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu o przekazanie informacji na podstawie art. 5 ust. 5 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej o treści zgromadzonych dokumentów dotyczących skarżącego. W odpowiedzi z dnia 27 stycznia 2021 r. IPN r. wskazał, że w wyniku wielokierunkowej kwerendy archiwalnej przeprowadzonej w zasobach IPN nie odnaleziono dokumentów w oparciu, o które możliwe by było przygotowanie informacji o działalności opozycyjnej lub doznanych represjach dotyczących skarżącego. Po przeprowadzeniu postępowania w tym przedmiocie, Szef Urzędu decyzją z dnia [...] r. odmówił skarżącemu potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Skarżący nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, w ustawowym terminie wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] r., organ utrzymał zaskarżoną decyzję własną w mocy. W ocenie Szefa Urzędu opisane przez skarżącego zaangażowanie w akcję protestacyjną na terenie KWK "Wujek" nie wypełnia przesłanki działalności o której mowa w art. 2 cyt. ustawy. Powołując się na pismo IPN z dnia [...]. organ wskazał również na brak jakichkolwiek dowodów na działalność opozycyjną skarżącego. Szef Urzędu odnosząc się do ponoszonych przez skarżącego represji, których miał doznać w związku z udziałem w akcji protestacyjnej w grudniu 1981 r. wskazał, że zgodnie z treścią art. 3 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej, wyjaśnił, że podnoszone przez skarżącego represje, w świetle powołanej normy za osobę represjonowaną może być uznana jedynie taka osoba, która spotkała się z dolegliwościami wyszczególnionymi w tym przepisie wyłącznie z powodów politycznych, a więc w wyniku działalności politycznej lub udziału w wystąpieniu wolnościowym na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Organ stwierdził także, że pomimo, że skarżący do złożonego wniosku załączył dokumenty potwierdzające zatrudnienie w czasie trwania strajku w [...] "[...]" oraz oświadczenia świadków potwierdzające jego udział w akcji protestacyjnej, to jednak w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dowodu na doznanie przez skarżącego uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia na okres dłuższy niż 7 dni. Powołując oświadczenie świadka S. D. z dnia [...] r., który wskazał, że skarżący doznał uszkodzenia ręki a "rana ręki źle się goiła", Szef Urzędu stwierdził, że trudno powyższe oświadczenie uznać jako dowód na uszkodzenie ciała na okres dłuższy niż 7 dni. Również odnosząc się do oświadczenia A. O. z dnia [...] r., który wskazał, że rana ręki "która bardzo brzydko się goiła przez wiele tygodni" jest niewystarczające. Organ podkreślił, że w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego hospitalizację czy nawet konsultację lekarską lub pozostawanie na zwolnieniu lekarskim w związku w urazem ręki. Z oświadczenia z dnia [...] r. żony wnioskodawcy, wynika, że zmuszona była mu pomagać przy podstawowych czynnościach, "których z powodu odniesionych obrażeń nie był w stanie sam wykonać" wobec czego skarżący również nie był w stanie pracować. Jednak nie jest to potwierdzone jakimkolwiek dokumentem lekarskim. Szef Urzędu odniósł się również do relacji skarżącego dotyczącej wydarzeń ze strajku w których skarżący brał udział. Na stronie [...] opracowania Ś. [...], K. [...] r. "[...]" - Relacje, którą skarżący pominął i nie dołączył do akt sprawy tak opisywał tamte wydarzenia - " Jak odrzucaliśmy w stronę ZOMO gaz, świece dymne, to trochę poparzyłem dłoń. Nad nami latał śmigłowiec, i był ogromny huk, bo z czołgów strzelali chyba "ślepakami". No i cała kopalnia została zagazowana." Organ zwrócił uwagę, że skarżący w dalszej części relacji nie odniósł się do obrażeń jakich doznał a ich zakres opisanych w oświadczeniach świadków stoi w sprzeczności z twierdzeniem skarżącego ujawnionym w publikacji "Wujek 81". Skarżący w omawianej wyżej publikacji wskazał również, że przez lata pogrożony był w smutku po wydarzeniach z grudnia 81'. Szef Urzędu wyjaśnił, że rozumie, iż takie doświadczenia zapadają głęboko w pamięć jednocześnie wskazał, że brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających represje, o których mowa w art. 3 pkt. 3 lit a) ustawy. Na podstawie powyższych ustaleń, organ stwierdził, że brak podstaw do potwierdzenia stronie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. Naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm) zwanej dalej "KPA", polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie wyrażającej się zwłaszcza w odmówieniu mocy dowodowej dowodom z: oświadczenia S. D. z dnia [...] r., oświadczenia A. O. z dnia [...] r., oświadczenia E. B. z dnia [...] r. oraz oświadczeń skarżącego, pomimo że z ww. dowodów wynika, iż skarżący doznał uszkodzenia ciała na okres powyżej 7 dni, co w konsekwencji doprowadziło do uznania powyższej okoliczności za nieudowodnioną. 2. Naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 oraz art. 80 KPA polegające na braku wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego poprzez pominięcie w ocenie materiału dowodowego dowodu w postaci oświadczenia S. P. z dnia [...] r.. 3. Naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 oraz art. 80 KPA polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i pominięciu przez organ w ocenie dowodów z oświadczeń A. O., E. B. oraz oświadczeń skarżącego - faktu spełnienia przesłanki rozstroju zdrowia na czas powyżej 7 dni. 4. Naruszenie art. 7 w związku z art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 KPA polegające na niewłaściwym uznaniu, iż okoliczność uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia na okres powyżej 7 dni może zostać udowodniona wyłącznie na podstawie dokumentu lekarskiego, a kwalifikacja skutków uszkodzeń ciała dokonywana może być przez lekarza na podstawie badania osoby pokrzywdzonej, podczas gdy tylko akt prawny rangi ustawowej może wprowadzić ograniczenia w gromadzeniu środków dowodowych w celu wykazania danej okoliczności, co w konsekwencji doprowadziło do uznania okoliczności uszkodzenia ciała powyżej 7 dni za nieudowodnioną. 5. Naruszenie art. 138 § 1 KPA poprzez błędne utrzymanie w mocy decyzji organu wydanej w I instancji, podczas gdy organ winien w toku złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zgodnie z art. 138 § 2 KPA uchylić zaskarżoną decyzję w całości i orzec co do istoty sprawy. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu decyzji, skarżący podniósł, że nie zgadza się z twierdzeniami organu jakoby w aktach sprawy brak było jakiegokolwiek dowodu na doznanie przez skarżącego uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia na okres dłuższy niż 7 dni. Zwrócił uwagę, że dowodził okoliczność uszkodzenia ciała powyżej 7 dni przy pomocy oświadczeń świadków oraz oświadczeń skarżącego, które ponownie przytoczył. Podniósł nadto, zaniechanie organu we wszechstronnym rozpatrzeniu materiału dowodowego i pominięciu w ocenie materiału dowodowego oświadczenia świadka S. P. z dnia [...]., a dołączonego do pisma skarżącego z dnia [...] r., założyciela struktur [...]" w [...]" w K., a w trakcie strajku i pacyfikacji kopalni "Wujek" w 1981 r. przewodniczącego komitetu strajkowego kopalni, a w rezultacie internowanego oraz aresztowanego, osoby zasłużonej i odznaczonego w [...] r. [...], który wskazuje istotną według skarżącego okoliczność, iż widział, że K. B., który był ranny w rękę. Z tego co pamiętam powiedział, że oberwał granatnikiem. Z uwagi na widoczne obrażenia skierowałem go do punktu opatrunkowego". W ocenie skarżącego, przedłożone oświadczenia świadków, są wystarczające do wykazania, nie tylko faktu doznania obrażeń podczas pacyfikacji kopalni "Wujek" w grudniu 1982 r., ale także zakresu oraz czasu trwania tych obrażeń. Skarżący podniósł także, że próby pozyskania dokumentacji medycznej przez niego wykazały, że nie zachowały się do dziś żadne dokumenty medyczne z tamtego okresu, choćby z ambulatorium czy punktu opatrunkowego stworzonego w trakcie pacyfikacji na terenie kopalni. Okoliczności tamtych wydarzeń nie sprzyjały także gromadzeniu takich dokumentów prywatnie we własnym zakresie, ponieważ zarówno skarżący jak i wszyscy zaangażowani w obronę kopalni górnicy, najmniej w tamtym czasie zajmowali się doznanymi obrażeniami, a tym bardziej nie byli zainteresowani dokumentowaniem tych obrażeń wobec "sprawy", o którą walczyli. W ocenie skarżącego, przedstawiony przez niego opis działalności opozycyjnej i represji wraz z wskazanymi dowodami uzasadnia wniosek uznania go jako osoby represjonowanej z uwagi na spełnienie przesłanki prawa materialnego z art. 3 pkt 3 lit. a) ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł, o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kierując się kryterium legalności sądy dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego obowiązującego na dzień wydania zaskarżonego aktu i zasadniczo na podstawie ustalonego przez organy stanu faktycznego. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm, dalej jako p.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje, jeżeli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w ramach tak nakreślonej kognicji, sąd uznał, że decyzja Szefa Urzędu z dnia [...] r. nie naruszała przepisów proceduralnych, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani przepisów prawa materialnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Brak było więc podstaw do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Materialnoprawną podstawą kontrolowanego rozstrzygnięcia były przepisy ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 319; dalej jako "ustawa o działaczach opozycji"). Akt ten wprowadza dwie kategorie podmiotów, którym na gruncie tej ustawy przyznano różnorakie uprawnienia, zaś przedmiotowy wniosek dotyczył obu tych kategorii. Pierwszą kategorię, "działaczy opozycji antykomunistycznej" ustawodawca uregulował w art. 2 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym działaczem opozycji antykomunistycznej jest osoba, która w okresie od dnia 1 stycznia 1956 r. do dnia 4 czerwca 1989 r., łącznie przez co najmniej 12 miesięcy prowadziła, w ramach struktur zorganizowanych lub we współpracy z nimi, zagrożoną odpowiedzialnością karną, działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Przy czym, w myśl art. 2 ust. 2 ustawy o działaczach opozycji, do okresu 12 miesięcy, o którym mowa w ust. 1, nie wlicza się okresów działalności w ramach niezależnego ruchu związkowego lub niezależnego ruchu studenckiego, prowadzonej w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. Z kolei w art. 3 ustawa o działaczach opozycji wprowadza definicję "osoby represjonowanej z powodów politycznych" statuując, że jest nią osoba, która w okresie od dnia 1 stycznia 1956 r. do dnia 31 lipca 1990 r.: 1) przebywała w: a) więzieniu lub innym miejscu odosobnienia na terytorium Polski na mocy wyroku wydanego w latach 1956-1989 albo bez wyroku jednorazowo przez okres dłuższy niż 48 godzin lub wielokrotnie przez łączny okres dłuższy niż 30 dni, za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce, b) ośrodku odosobnienia na podstawie art. 42 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o stanie wojennym (Dz. U. poz. 154, z 1982 r. poz. 18, z 1989 r. poz. 178 oraz z 2011 r. poz. 342) za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce; 2) przez okres powyżej 30 dni pełniła zasadniczą służbę wojskową lub czynną służbę wojskową w ramach ćwiczeń wojskowych, do której odbycia została powołana z przyczyn politycznych za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce; 3) brała udział w wystąpieniu wolnościowym na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce i w związku z tym: a) na skutek działania, w tym niejawnego, wojska, milicji lub organów bezpieczeństwa państwa, o których mowa w art. 5 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz.U. z 2016 r. poz. 1575 oraz z 2018 r. poz. 5 i 369), zwanych dalej "organami bezpieczeństwa państwa", poniosła śmierć, doznała uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia na okres dłuższy niż 7 dni, b) była inwigilowana przez organy bezpieczeństwa państwa i podjęto wobec niej bezprawne działanie polegające na popełnieniu na jej szkodę przestępstwa lub wykroczenia, c) była pozbawiona możliwości wykonywania swojego zawodu, d) została z nią rozwiązana umowa o pracę, e) została relegowana z uczelni wyższej lub innej szkoły, f) była objęta zakazem publikacji przez Główny Urząd Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk, wojewódzki lub miejski urząd kontroli prasy, publikacji i widowisk albo Główny Urząd Kontroli Publikacji i Widowisk lub okręgowy urząd kontroli publikacji i widowisk przez okres dłuższy niż jeden rok; 4) była poszukiwana listem gończym, oskarżona lub skazana za popełnienie przestępstwa lub wielokrotnie skazywana za popełnienie wykroczenia, za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Z treści przywołanych przepisów wynika, że status "działacza opozycji antykomunistycznej" lub "osoby represjonowanej z powodów politycznych" może zostać potwierdzony przez właściwy organ wyłącznie osobom spełniającym warunki określone wprost przez ustawodawcę - odpowiednio - w art. 2 oraz art. 3 ustawy. Status działacza opozycji antykomunistycznej przyznany może zostać wyłącznie osobie, która w okresie wskazanym w art. 2 ustawy prowadziła działalność w warunkach i celu określonym w ustawie. Natomiast za osobę represjonowaną może być uznana jedynie taka osoba, która spotkała się z dolegliwościami wymienionymi w art. 3 ustawy i nastąpiło to z powodów politycznych. Przepisy ustawy ściśle określają zasady potwierdzania tego statusu nie dopuszczając w tym zakresie jakiegokolwiek uznania administracyjnego. Tym samym organ administracji jest związany ich treścią i nie może odstąpić od ich stosowania biorąc pod uwagę inne przyczyny niż przewidziane w przepisach ustawy. Tylko te zdarzenia, które zostały wymienione w cytowanych przepisach, mogą spowodować uznanie, że dana osoba była działaczem opozycji antykomunistycznej lub była represjonowana z przyczyn politycznych. W orzecznictwie sądów utrwalone jest stanowisko, że żadne inne zdarzenia, okoliczności i kłopoty nie mogą być uznane za działalność antykomunistyczną lub represję w rozumieniu ustawy, chociażby w subiektywnej ocenie osoby poszkodowanej stanowiły one dużą dolegliwość (por. wyrok WSA w Kielcach z 19 października 2017 r., II SA/Ke 540/17; wyrok WSA w Poznaniu z 8 lutego 2017 r., II SA/Po 742/16; CBOSA). Wniosek o potwierdzenie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych skarżący uzasadnił "czynnym udziałem w strajku i w walce podczas pacyfikacji kopalni "Wujek" w 1981 r. W opisie działalności opozycyjnej i represji, skarżący wskazał, że podczas zajść z milicją w czasie strajku, odrzucając w stronę ZOMO – gaz, czy świece dymne poparzył dłonie. Na potwierdzenie doznanych obrażeń załączył oświadczenia świadków: S. D. z dnia [...] r. (k. 5 akt adm.), A. O. z dnia [...] r. (4 akt adm.), potwierdzające doznanie przez skarżącego obrażeń ręki. Przy piśmie z dnia [...] skarżący załączył kolejne oświadczenia: E. B. z dnia [...] r. (k. 36 akt adm.), ponownie: A. O. z dnia [...] r. (k. 37 akt adm.) i S. D. z dnia [...] r, (k. 40 akt adm.). Ponadto, do materiału dowodowego włączono złożone przez skarżącego kserokopię str. [...], opracowania Ś. [...], pt. "[...]", aut. [...], wyd. Katowice 2018 r. na okoliczność rozstroju zdrowia na czas powyżej 7 dni. " Mając na uwadze zgromadzony materiał dowodowy, Sąd nie kwestionuje udziału skarżącego w strajku w kopalni "Wujek", który miał miejsce w dniach 14, 15 i 16 grudnia 1981r. Sąd daje również wiarę, że skarżący doznał obrażeń ręki w wyniku poparzenia. Rany takie mogą być trudno gojące, a proces leczenia rzeczywiście może się wydłużać. Jednak kwalifikacja skutków uszkodzeń ciała, powodująca rozstrój zdrowia na dłużej niż siedem dni (art. 3 ust. 3 lit. a) ustawy o działaczach opozycji) dokonywana powinna być przez lekarza na podstawie badania osoby pokrzywdzonej na podstawie obiektywnych objawów a nie subiektywnych odczuć i obserwacji członków rodziny lub innych uczestników zdarzenia. Tym bardziej, że uszkodzenie ciała lub rozstrój zdrowia na okres dłuży niż 7 dni nie jest równoznaczny z czasem gojenia obrażeń, występowania subiektywnych dolegliwości, długością leczenia czy niezdolnością do pracy. W ocenie Sądu, organ prawidłowo przeprowadził postępowanie w niniejszej sprawie. W świetle okoliczności wynikających z oświadczeń skarżącego i przedłożonych przez niego dokumentów, organ administracji podjął wystarczające działania i to zgodne z przepisami omawianej ustawy, zmierzające do zweryfikowania przesłanek potwierdzenia tego statusu. Przeprowadził rzetelne i wyczerpujące postępowanie administracyjne, czyniąc zadość wymogom określonym w przepisach k.p.a. W ramach swoich kompetencji podjął czynności zmierzające do wyjaśnienia istotnych w sprawie okoliczności i zebrania niezbędnego materiału dowodowego. W tym kontekście, zwrócił się pismem z dnia 16 grudnia do Instytutu Pamięci Narodowej – Komisja Ścigania Zbrodni przeciw Narodowi Polskiemu, w sprawie spełnienia warunków, o których mowa w art. 2 lub 3 ustawy o działaczach opozycji. Organ odniósł się także do złożonych oświadczeń świadków zdarzenia, z którego skarżący wywodzi swoje uprawnienia do nadania statusu działacza opozycji antykomunistycznej. Organ prawidłowo odniósł się także do zapisów zawartych we wspomnianym wcześniej opracowaniu Ś. [...] relacje", gdzie zamieszczony jest wywiad ze skarżącym. Z relacji tej wynika, że skarżący przez dwa lata był w smutku z powodu śmierci kolegów z pracy, jednak w żaden sposób nie nawiązywał do rozstroju zdrowia, którego w jego ocenie doznał po poparzeniu ręki. Jak wskazał organ skarżący swoją relację i udział w strajku, w którym brał udział, przedstawił w poświęconym tym wydarzeniom opracowaniu Ś. [...], K. 2018 r. "[...]", a w relacji, którą skarżący pominął i nie dołączył do akt sprawy, tak opisywał tamte wydarzenia: "Jak odrzucaliśmy w stronę ZOMO gaz, świece dymne, to trochę poparzyłem dłoń. Nad nami latał śmigłowiec, i był ogromny huk, bo z czołgów strzelali chyba "ślepakami". No i cała kopalnia została zagazowana.". W ocenie Sądu brak jest podstaw do zakwestionowania prawdziwości tej wypowiedzi. Wypowiedź ta pochodzi od samego skarżącego i dotyczy udziału skarżącego w strajku w kopalni "Wujek", w celu - jak można wnioskować – zamieszczenia jej w publikacji dokumentującej tamte wydarzenia. Przyjąć należy więc, że jej celem było przedstawienia rzeczywistego udziału skarżącego w przedmiotowych zdarzeniach. W konsekwencji też obecne twierdzenia skarżącego oraz osób, których oświadczenia złożono do akt sprawy, w części, w której wskazują na dużo większe obrażenia skarżącego, uznać należy za niewiarygodne. Skarżący, jak słusznie zauważył organ, nie przedstawił żadnej dokumentacji medycznej dotyczącej urazu, którego doznał w trakcie strajku. Co więcej nie przedstawił on też jakiejkolwiek dokumentacji medycznej dotyczącej samego procesu leczenia oraz jego długości. Oczywiście, co do zasady, kwalifikacji uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia na okres dłuższy niż 7 dni, dokonać można także i na podstawie innego materiału dowodowego niż dokumentacja medyczna. Bazując jednak na wypowiedzi skarżącego zamieszczonej w opracowaniu Ś. [...] brak jest podstaw do przyjęcia, że obrażania skarżącego mogłyby zostać ocenione w taki sposób. Sens wypowiedzi skarżącego jest w miarę jasny i jednoznaczny. Wynika z niej, że uraz nie był urazem odniesionym w wyniku postrzału, czy np. pobicia przez organy pacyfikujące strajk, lecz powstał w związku z odrzuceniem przez górników gazu i świec dymnych. Skarżący także wprost wskazał, że "trochę poparzyłem dłoń", co pozwala na uznanie, że uraz ten był urazem drobnym. W odniesieniu do tak opisywanego urazu brak było podstaw do kwalifikowania go jako powodującego uszkodzenie ciała lub rozstrój zdrowia na okres dłuższy niż 7 dni. Wskazać należy także, że skarżący nieprawidłowo utożsamia przesłankę uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia na okres dłuższy niż 7 dni z czasem gojenia się ranny, odczuwanymi dolegliwościami, czasem leczenia, czy też czasem niezdolności do pracy. Oczywiste jest, że szczególnie obrażenia polegające na oparzeniu są obrażeniami bolesnymi i długo się gojącymi, to jednak powyższe nie oznacza, że każde, drobne nawet obrażenia, jest obrażeniem powodującym uszkodzenie ciała lub rozstrój zdrowia na okres dłuższy niż 7 dni. Podkreślić należy także, że długotrwałość procesu leczenia oraz ewentualna niezdolność do pracy skarżącego nie została wykazana żadnym dokumentem. Wreszcie wskazać należy, że pacyfikacja kopalni "Wujek", jako niewątpliwie największej zbrodni stanu wojennego, jest zdarzeniem niezwykle dobrze udokumentowanym i zbadanym, także w bardzo licznych publikacjach na ten temat. Nie sposób jest więc uznać, że gdyby rzeczywiście skarżący w trakcie powyższego wystąpienia odniósł istotnie jakiekolwiek poważniejsze obrażenia to nie zostałoby to odnotowane w historiografii tego zdarzenia. Podzielić należy także ustalenia i oceny skarżącego co do zaburzeń depresyjnych skarżącego, jakich według twierdzeń skarżącego doznał on w związku z wydarzeniami w kopalni "Wujek". Skarżący nie przedstawił bowiem jakiejkolwiek dokumentacji medycznej, która potwierdzałaby rozpoznania u skarżącego depresji w związku z jego udziałem w strajku. Co więcej z żadnego z przedstawionych przez skarżącego dokumentów nie wynika także, by w ogóle leczył się on na depresję. Podsumowując, rozstrzygnięcie oparto zarówno na dowodach przedstawionych przez skarżącego, jak i będących wynikiem prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. Nie ulega wątpliwości, że na podstawie art. 5 ustawy organ mógł w drodze decyzji administracyjnej potwierdzić status odpowiednio "działacza opozycji antykomunistycznej" lub "osoby represjonowanej z powodów politycznych" wyłącznie osobie spełniającej warunki wskazane w treści art. 2 ust. 1 i art. 3 ustawy. Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji i akt administracyjnych daje jednak podstawę do przyjęcia, że organ zasadnie uznał, że przedstawione przez skarżącego okoliczności nie mogą prowadzić do uwzględnienia jego wniosku i potwierdzenia wspomnianego statusu. Mając na uwadze powyższe, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.