III SA/Gd 482/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 2 września 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia rejestracji automatów do gier o niskich wygranych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w R. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 2 września 2011 r., którą organ utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 18 kwietnia 2011 r. o cofnięciu rejestracji pięciu automatów do gier o niskich wygranych. Pismem z dnia 29 listopada 2011 r. skarżąca spółka wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jej zdaniem wykonanie tej decyzji spowoduje daleko idące, a nawet nieodwracalne skutki. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że w przypadku uwzględnienia skargi, konieczne stanie się ponowne uruchomienie przedmiotowych automatów do gier, co pociągnie za sobą znaczne nakłady. Podkreśliła, że w sprawach cofnięcia rejestracji automatów do gier sądy administracyjne formułują różne oceny, a sama ustawa o grach hazardowych budzi wątpliwość co do zgodności z normami konstytucyjnymi i prawem wspólnotowym. W tym zakresie zostały sformułowane pytania prawne do Trybunału Konstytucyjnego oraz do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny ma możliwość wstrzymania wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona decyzja nadaje się do wykonania, a zatem może być objęta ochroną tymczasową, o której mówi powyższy przepis. W związku z twierdzeniami wniosku należy zaznaczyć, że Sąd rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu nie bada merytorycznej zasadności skargi - nie bada jej legalności. Kieruje się jedynie przesłankami z art. 61 § 3 p.p.s.a. w kontekście podniesionej przez skarżącego argumentacji i okoliczności sprawy. Sąd podziela pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2001 r., sygn. akt II OZ 1200/09 (publ. Wspólnota 2010/7/44), że rozpoznając taki wniosek sąd winien dokonać analizy sytuacji strony i ocenić konieczność udzielenia ochrony tymczasowej, z uwzględnieniem całości akt sprawy. W niniejszej sprawie Sąd stwierdził, że nie zachodzą przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Spółka nie przedstawiła żadnych konkretnych danych, które można byłoby brać pod uwagę przy ocenie wskazywanej przez skarżącą możliwości wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji. Na wnioskodawcy ciąży obowiązek wskazania okoliczności wskazujących na istnienie jednej z przesłanek ustawowych. Nie wystarczy przy tym jego oświadczenie, winien on poprzeć je dowodami źródłowymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2011 r. sygn. akt II FZ 68/10,pub. baza LEX nr 604955). W aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dokumentów czy wskazówek, jaka jest kondycja finansowa spółki, czy i jakie koszty będą związane z ewentualnym ponownym uruchomieniem automatów. Fakt skierowania do Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytań prawnych oraz podnoszone wątpliwości co do legalności ustawy o grach hazardowych mogą być rozpatrywane przez Sąd jedynie w kontekście legalności zaskarżonej decyzji, nie zaś jako przesłanka do wstrzymania jej wykonania. Na marginesie wskazać należy, że przywoływany w uzasadnieniu wniosku art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. odnosi się od działania organu, a nie sądu. Z uwagi na powołane okoliczności Sąd na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.