III SA/Po 594/21

SENTENCJA Dnia 14 października 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Asesor WSA Piotr Ławrynowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 października 2021 roku sprawy ze skargi R. R. na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] lutego 2021 roku nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę UZASADNIENIE Decyzją z [...] lutego 2020r. Nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w O. W. ustalił R. R. (dalej: skarżącemu) kwotę nadmiernie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru decyzja ta została skutecznie doręczona skarżącemu[...] lutego 2020 – odebrał " dorosły domownik" – córka skarżącego M. B.. Po stwierdzeniu uprawomocnienia się w/w decyzji organ prowadził postępowanie w celu odzyskania kwot wskazanych w tej decyzji. [...] kwietnia 2020r. wysłano skarżącemu upomnienie, w którym wskazano kwotę należności i decyzję na podstawie której prowadzona jest windykacja. Skarżący odnosząc się do upomnień. w piśmie z [...] maja 2020r. podając numer w/w decyzji podał, że nie zostały jeszcze rozpoznane jego wnioski o uchylenie m.in. decyzji nr [...]. Organ pismem z dnia [...] maja 2020r. poinformował skarżącego, że dwie decyzje, w tym decyzja nr [...] są prawomocne. Skarżący w odpowiedzi na pismo organu , dnia [...] czerwca 2020r. ponownie podał, że wniósł o uchylenie tych decyzji i wnosi o priorytetowe rozpoznanie wniosków o ich uchylenie. Organ pismem z dnia [...] czerwca 2020r. ponownie poinformował skarżącego, że dwie decyzje, w tym decyzja z [...] lutego 2020r. nr [...] są prawomocne i nie zostały od nich wniesione odwołania. Korespondencję odbierał skarżący osobiście. Skarżący, reprezentowany przez fachowego pełnomocnika [...] grudnia 2020r. (data stempla pocztowego) złożył odwołanie od opisanej na wstępie decyzji z [...] lutego 2020r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. We wniosku podał, że skarżący o wydaniu w/w decyzji dowiedział się dopiero [...] listopada 2020r. wraz z zawiadomieniem o wszczęciu wobec jego osoby postępowania egzekucyjnego mającego na celu uzyskanie wskazanych w decyzji kwot, zajęcia rachunku bankowego i wydaniu wobec jego osoby tytułów wykonawczych (w których treści to powołano dopiero kwestionowaną na chwilę obecną decyzję o ustaleniu nienależnie pobranych kwot). Powołując się na treść art. 58 § 1 i 2 k.p.a. skarżący podał, że niedochowanie przez niego terminu do wniesienia odwołania było niezawinione i usprawiedliwione. Wskazał, że bez winy nie brał udziału w postępowaniu i nie otrzymał decyzji. Wszelka korespondencja w sprawie odebrana została przez M. B. i skarżącemu nie została przez nią przekazana, a o decyzji dowiedział się dopiero [...] listopada 2020r., otrzymując wyżej wskazane zawiadomienie o wszczęciu egzekucji. Podał, że nawet przy zachowaniu należytej staranności nie mógł nic wiedzieć o toczącym się postępowaniu albowiem w tamtym okresie toczyły się sprawy dotyczące płatności za 2008r., które stanowiły prejudykat dla przedmiotowej sprawy. Utrudnieniem w uzyskaniu informacji w sprawie była również sytuacja epidemiologiczna, stanowiąca w zasadzie siłę wyższą. Konieczność ograniczenia kontaktu społecznego, zamknięcie instytucji, organów i ograniczenie ich funkcjonowania uniemożliwiło pozyskanie jakiejkolwiek informacji przez skarżącego, co do toczącego się z jego udziałem postępowania. Skarżący wskazał również na dużą ilość obowiązków związanych z pełnieniem przez niego funkcji sołtysa. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lutego 2021r. nr [...] Dyrektor W. Oddziału Regionalnego ARiMR w P. (dalej: organ) na podstawie art. 59 § 2 w zw. z art. 58 k.p.a. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wskazując na treść art. 129§ 2 k.p.a. podał, że decyzja z [...] lutego 2021 nr [...] została skutecznie doręczona [...] lutego 2020r., zatem ostatnim dniem do wniesienia odwołania był dzień [...] lutego 2020r., który nie był dniem ustawowo wolnym od pracy. Skarżący odwołanie wniósł [...] grudnia 2020r. (data stempla pocztowego), nie ulega więc wątpliwości, iż czynność ta została dokonana z uchybieniem terminu na złożenie odwołania. Organ odnosząc się do wniosku o przywrócenie terminu podał, że wyjaśnienia skarżącego nie spełniają przesłanek określonych w art. 58 § 1 k.p.a. Zdaniem organu decyzja została skutecznie doręczona dorosłemu domownikowi M. B. i pokwitowanie przez nią odbioru jest równoznaczne z podjęciem się przez nią przekazania przesyłki adresatowi (art. 43 k.p.a.). Organ nie uznał twierdzeń skarżącego, że o decyzji dowiedział się dopiero [...] listopada 2020r. [...] maja 2020r. odebrał osobiście upomnienie nr [...] oraz nr [...] z dnia [...] kwietnia 2020r., na których wskazane są decyzje z [...] lutego 2020r., w tym ta o nr [...], zatem już wtedy miał informację o wydaniu w/w decyzji. Nadto prowadził z ARiMR korespondencję w tej sprawie, która wskazuje, że znane mu były decyzje z [...] lutego 2020r. Organ w pismach z [...] maja 2020r. i z [...] czerwca 2020r, odebranych osobiście przez skarżącego odpowiednio [...] czerwca 2020r. i [...] czerwca 2020r. wskazywał, że w obiegu prawnym są prawomocne decyzje nr [...] z [...] lutego 2020r. od których nie wniesiono odwołania. Chybiony był więc argument, że skarżący dowiedział się o decyzji z [...] lutego 2020r. dopiero [...] listopada 2020r. Organ podał również, że nie było wskazywanych przez skarżącego ograniczeń związanych z epidemią, które mogłyby utrudnić mu uzyskanie informacji. ARiMR nie była zamknięta ani nie był ograniczony dostęp do dokumentacji. Nadto skarżący z racji wykonywanej funkcji sołtysa miał świadomość, że instytucje były dostępne przy zachowaniu odpowiednich środków ostrożności. Prowadził również korespondencję z ARiMR. W ocenie organu skarżący nie uprawdopodobnił spełnienia przesłanek z art. 58 § 1 k.p.a., tj braku winy przy zachowaniu należytej staranności do złożenia odwołania w terminie. Decyzja została doręczona skutecznie zgodnie z art. 43 k.p.a. a działalność organów nie była ograniczona w stopniu takim, że nie można było uzyskać informacji, złożyć odwołania czy brać udziału w postępowaniu. W ocenie organu skarżący nie uprawdopodobnił obiektywnej przeszkody uniemożliwiającej dokonanie czynności procesowej w terminie. W terminowo wniesionej skardze skarżący reprezentowany przez fachowego pełnomocnika wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy w tym zakresie organowi do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: 1. naruszenie art. 58 § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe niezastosowanie i w konsekwencji błędne uznanie, że nie zaistniały jakiekolwiek przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, w tym w szczególności z uwagi na prawidłowe doręczenie, rzekomo, skarżącemu, kwestionowanej, na chwilę obecną, decyzji organu I instancji, w przedmiocie ustalenia wysokości nienależnie pobranych płatności, i brak jakiegokolwiek po stronie skarżącego zawinienia w uchybieniu terminowi we wniesieniu odwołania od decyzji, gdy tymczasem, w świetle całokształtu okoliczności stanu faktycznego niniejszej sprawy, w tym wobec braku przekazania przez odbiorcę korespondencji skarżącemu, kwestionowanej decyzji, jak również brak następczej możliwości zapoznania się z rzeczoną decyzją, w całej swej rozciągłości i przesądzać winny o zaistnieniu wszystkich przesłanek ustawowych i uzasadniać przywrócenie skarżącemu terminu do wniesienia odwołania w rzeczowej sprawie, 2. naruszenie art. 43 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie prowadzące w konsekwencji do niczym nieuzasadnionego uznania przez organ, iż doszło do skutecznego doręczenia zastępczego decyzji skarżącemu, gdy tymczasem wobec braku spełnienia wszystkich przesłanek ustawowych określonych przywołanym powyżej przepisem prawa przesłanek, w tym braku jakkolwiek zobowiązania się odbiorcy przesyłki – M. B., do przekazania korespondencji zainteresowanemu, w realiach niniejszej sprawy, nie sposób, jakkolwiek mówić, o skutecznym doręczeniu skarżącemu decyzji administracyjnej i rozpoczęciu biegu terminu na wniesienie odwołania, 3. naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak precyzyjnego i dostatecznego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej kwestionowanego postanowienia, w szczególności co do niespełnienia przez wnioskodawcę, rzekomo, przesłanek ustawowych przemawiających za zasadnością przywrócenia mu terminu do wniesienia odwołania od kwestionowanej na ten czas decyzji, uniemożliwiającej w dalszej kolejności, właściwe zapoznanie się z motywami działania organu pierwszej instancji, zrozumieniem tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w sposób rzeczowy i wyczerpujący, 4. naruszenie art. 7, 77 § 1 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe niezastosowanie i niewyjaśnienie wszystkich niezbędnych okoliczności sprawy, istotnych dla wydania prawidłowego i finalnego rozstrzygnięcia w sprawie, i tym samym de facto, zaniechanie przeprowadzenia szczegółowego postępowania dowodowego w sprawie, zmierzającego do wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i uznając podniesione zarzuty za bezzasadne. Niniejsza sprawa została na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 121 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167, t.j. ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325, t.j. ze zm. ) dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolując zaskarżone postanowienie Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie nie doszło bowiem do mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów prawa materialnego oraz mogącego mieć wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów prawa procesowego. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie było postanowienie Dyrektora W. Oddziału Regionalnego ARiMR w P. z dnia [...] lutego 2021r. nr [...] o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Bezspornym było, że decyzja z [...] lutego 2020r. nr [...] została doręczona [...].02.2020r. na adres skarżącego, odebrana przez dorosłego domownika M. B.. Termin do wniesienia odwołania upłynął [...] lutego 2020r. a odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu wniesione zostało [...] grudnia 2020r. Skarżący we wniosku o przywrócenie terminu wskazał, że decyzja nie została mu doręczona w sposób prawidłowy, nie posiadał on wiedzy o toczącym się postępowaniu, ani o wydanej decyzji. Decyzja w tej sprawie odebrana była przez dorosłego domownika (córkę – k. 4 skargi),która nie przekazała korespondencji skarżącemu ani też nie zobowiązała się, że takiego przekazania dokona. Zasadniczą kwestią jest zatem rozważenie, czy skarżący w sposób wystarczający wykazał, że stosownie do treści art. 58 § 1 K.p.a. dołożył należytej staranności w dochowaniu terminu do wniesienia odwołania, a przyczyna, która była powodem niezachowania terminu, była niezawiniona. Na wstępie wyjaśnić należy, że instytucja prawna przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej w postępowaniu administracyjnym (w tym wniesienia odwołania) została uregulowana w art. 58 § 1 i 2 K.p.a., zgodnie z którym w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Analiza cyt. przepisu prowadzi do wniosku, że ustawodawca uzależnił przywrócenie uchybionego terminu w postępowaniu administracyjnym od łącznego spełnienia czterech przesłanek: 1) uprawdopodobnienia przez zainteresowanego braku swojej winy w niedochowaniu terminu; 2) wniesienia przez zainteresowanego prośby o przywrócenie terminu; 3) dochowania terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu (musi to nastąpić w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu); 4) dopełnienia wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu czynności, dla której był ustanowiony uchybiony termin. Z brzmienia przytoczonego przepisu wynika, że to zainteresowany powinien zadbać aby powyższe warunki zostały spełnione oraz uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu. Wprawdzie uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym, słabszym niż dowód, nie dającym pewności, lecz jedynie wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o danym fakcie, to jednak uprawdopodobnienie winno prowadzić do uzasadnionego przypuszczenia, że zdarzenie będące przyczyną uchybienia terminu rzeczywiście miało miejsce. Podzielić należy pogląd prawny wyrażony w orzecznictwie, według którego chociaż uprawdopodobnienie jest wyjątkiem od reguły formalnego przeprowadzenia dowodu, działającym na korzyść strony powołującej się na określony fakt, to jednak nie oznacza to, że może ono w każdej sytuacji opierać się tylko na samych twierdzeniach strony. Odwołanie się w art. 58 § 1 K.p.a. do braku winy powoduje, że przywrócenie uchybionego terminu uzasadniają wyłącznie obiektywne, występujące bez woli strony, okoliczności i zdarzenia, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności we właściwym czasie. Przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej nie jest dopuszczalne, gdy strona zawiniła uchybieniu terminu, choćby w postaci lekkiego niedbalstwa. Przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania staranności przy dokonywaniu czynności. Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. Brak winy w uchybieniu terminu należy przyjąć wtedy, gdy zainteresowany nie był w stanie przeszkody pokonać (usunąć) przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych, nie ryzykując własnym bądź innych zdrowiem, życiem lub nie narażając siebie bądź innych na poważne straty majątkowe. Osoba zainteresowana powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu (por. m.in. wyrok NSA z dnia 28 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 1096/11, wyrok NSA z dnia 17 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 933/10 oraz wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Gd 978/13). W niniejszej sprawie organ odwoławczy słusznie uznał, że skarżący składając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Okoliczności podane przez skarżącego nie uzasadniały uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W rozpatrywanej sprawie doręczenie decyzji z [...] lutego 2020r. nr [...] nastąpiło w trybie art. 43 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Skuteczne doręczenie w trybie art. 43 k.p.a. następuje wówczas, gdy pod nieobecność adresata w domu, pismo odbiera dorosły domownik w rozumieniu wyżej podanym, który zobowiązuje się do oddania pisma adresatowi, przy czym, co do zasady, zobowiązanie to następuje z momentem przyjęcia pisma i złożenia czytelnego podpisu na potwierdzeniu odbioru. Jak przyjmuje się w orzecznictwie jeżeli dorosły domownik nie odmawia przyjęcia przesyłki, oznacza to, co do zasady, że podjął się on doręczenia tej przesyłki adresatowi. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Twierdzenia skarżącego, że odbierająca przesyłkę i kwitująca własnym podpisem jej odbiór w miejscu zamieszkania skarżącego nie zobowiązała się do oddania jej skarżącemu jest gołosłowne. Nie wskazano na poparcie tej tezy żadnych argumentów, nie wskazano z jakich przyczyn listonosz przekazywałby przesyłkę osobie, która nie zobowiązała się do oddania jej adresatowi. Ze względu na istotę doręczenia zastępczego, przyjąć należy, że doręczenia dokonuje się domownikowi, ale ze skutkiem dla samej strony. W samej konstrukcji doręczenia do rąk domownika pisma przeznaczonego dla strony tkwi założenie, że w sytuacji objętej hipotezą powołanego przepisu dopuszczalne jest pozostawienie korespondencji zamiast bezpośrednio adresatowi innej osobie będącej domownikiem gotowym do dalszego przekazania pisma podmiotowi nieobecnemu w mieszkaniu. Prawidłowe doręczenie pisma domownikowi, w warunkach przewidzianych w art. 43 k.p.a., rozpoczyna zatem bieg terminu, który jest z tym pismem związany, niezależnie od tego czy i kiedy pismo zostanie oddane adresatowi. Sąd podziela pogląd wyrażony w treści wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 2022/17, że bez wpływu na skuteczność doręczenia pozostaje kwestia, czy faktycznie przesyłka zostaje przekazana adresatowi. Istotą doręczenia zastępczego jest już samo powstanie domniemania takiego przekazania, czyli samo pobranie przesyłki przez domownika oraz pokwitowanie jej odbioru. Samo oświadczenie strony, że dana osoba nie przekazała odebranej przesyłki w określonym dniu, jest niewystarczające do podważenia skuteczności doręczania zastępczego. Zastosowany tryb doręczenia, o którym mowa w art. 43 k.p.a. oparty jest na założeniu, że adresata obciążają skutki działania osoby, której przesyłkę doręczono tak, jakby została ona podjęta przez stronę bezpośrednio. W rozpoznawanej sprawie doręczenie przesyłki zawierającej decyzję z [...] lutego 2020r. nastąpiło w trybie art. 43 k.p.a., a Sąd uznaje, że doręczenie to było prawidłowe i wywołało skutki związane z doręczeniem pisma w trybie zastępczym. Przesyłka została odebrana przez dorosłego domownika – córkę skarżącego, a w konsekwencji wywołało to taki skutek, jakby przesyłka została doręczona bezpośrednio do rąk skarżącego. W związku z tym od daty tego doręczenia należało liczyć termin do wniesienia odwołania przez stronę. Należy odróżnić kwestię obalenia domniemania wynikającego z doręczenia przesyłki w trybie art. 43 k.p.a. od kwestii braku winy w uchybieniu terminu. Obalenie domniemania polega na wykazaniu, że do doręczenia pisma adresatowi nie doszło wskutek naruszenia wymogów o jakich mowa w tym przepisie np. poprzez wykazanie, że pismo nie zostało doręczone dorosłemu domownikowi. Do obalenia domniemania nie jest natomiast wystarczające stwierdzenie, że dorosły domownik nie przekazał przesyłki adresatowi, a tylko taką okoliczność podnosił skarżący w sprawie. Sąd podchodzi ze zrozumieniem do różnych sytuacji rodzinnych, i nie wyklucza, że córka skarżącego celowo albo przez zapomnienie nie przekazała przesyłki skarżącemu, choć na żadne takie okoliczności skarżący nie wskazywał, nie wyjaśniał dlaczego przesyłka przez dorosłego domownika nie została mu przekazana. Powyższe nie oznacza jednak tego, że skarżącemu można przypisać brak winy w uchybieniu terminu. Okoliczność zaniechania lub zwłoki domownika w oddaniu przesyłki adresatowi - co do zasady - nie powinna mieć wpływu na wykazanie przesłanki braku winy u adresata (por. wyrok NSA z dnia 12 września 2012 r., I FSK 1650/11,LEX nr 1243793). Z wniosku ani skargi nie wynika, by skarżący podjął jakiekolwiek działania celem zapobieżenia sytuacji, w której dorosły domownik nie oddaje mu przesyłek. Nie wskazał również żadnych okoliczności, które wskazywałyby na pojawienie się sytuacji, na które nie miał żadnego wpływu. Prowadził korespondencję z organem, podawał prawidłowo numery decyzji, wiedział, że jest prowadzona egzekucja należności w nich wskazanych, wskazywał na istnienie wad prawnych decyzji. Organ zasadnie zatem orzekł, że skarżącemu należało odmówić przywrócenia uchybionego terminu. Odnosząc się do zarzutów związanych z okresem pandemii Sąd uznaje, że również one nie uprawdopodabniały braku winy skarżącego w dochowaniu terminu. Skarżący prowadził korespondencję z organem, siedziba organu nie była zamknięta dla interesantów. Poza tym stan epidemii został ogłoszony od dnia 20 marca 2020r. na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U. 2020.491) a więc prawie miesiąc po upływie terminu do wniesienia odwołania. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, a w związku z tym na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił