III Ca 292/24

<p>Sygn. akt III Ca 292/24</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 30 lipca 2024 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie:</p> <p>Przewodniczący – Sędzia Sądu Okręgowego Andrzej Dyrda</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2024 r. w Gliwicach</p> <p>na posiedzeniu niejawnym</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block"> (...) Spółdzielni Mieszkaniowej (...)</span> w <span class="anon-block">Z.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">I. W.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek apelacji pozwanej</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu</p> <p>z dnia 25 stycznia 2024 r., sygn. akt VIII C 105/23</p> <p>1.  <strong> <!-- -->oddala apelację; </strong> </p> <p>2.  <strong> <!-- -->nie obciąża pozwanej kosztami postępowania odwoławczego. </strong> </p> <p> <em> <!-- -->SSO Andrzej Dyrda</em> </p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt III Ca 292/24</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Sąd Rejonowy w Zabrzu wyrokiem z dnia 25 stycznia 2024r. zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 885,56 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 24 sierpnia 2022 roku do dnia zapłaty z jednoczesnym zastrzeżeniem, że odpowiedzialność pozwanej w powyższym zakresie jest solidarna z odpowiedzialnością <span class="anon-block">M. W.</span> wynikającą z nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 14 października 2022 roku wydanego przez Referendarza w Sądzie Rejonowym w Zabrzu w sprawie o sygnaturze I Nc 2015/22 (pkt 1). Należność tą Sąd rozłożył na 18 rat miesięcznych, w tym pierwsza rata w wysokości 35,56 zł, a kolejne raty w wysokości po 50 zł, które to raty płatne będą do ostatniego dnia każdego miesiąca poczynając od miesiąca następnego po tym, w którym wyrok się uprawomocni, z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w przypadku opóźnienia w płatności którejkolwiek z rat i z zastrzeżeniem, że w razie opóźnienia płatności dwóch kolejnych rat cała pozostała do zapłaty należność główna staje się natychmiast wymagalna wraz z dalszymi odsetkami ustawowymi za opóźnienie od daty postawienia jej w stan natychmiastowej wymagalności (pkt 2). Sąd nadto nie obciążył pozwanej kosztami procesu (pkt 3) a tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej pozwanej z urzędu przyznaje adwokat <span class="anon-block">J. K.</span> od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Zabrzu kwotę 332,10 zł, w tym podatek od towarów i usług (pkt 4).</p> <p>Uzasadniając orzeczenie Sąd wskazał, że zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010040027" title="Ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych - Dz. U. z 2001 r. Nr 4, poz. 27 (art. 4;art. 4 ust. 2)">art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 roku o spółdzielniach mieszkaniowych</a> (Dz.U.2023.438.t.j. dalej: u.s.m.), członkowie spółdzielni będący właścicielami lokali, są obowiązani uczestniczyć w pokrywaniu kosztów związanych z eksploatacją i utrzymaniem ich lokali, eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości wspólnych, eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości stanowiących mienie spółdzielni przez uiszczanie opłat zgodnie z postanowieniami statutu. Sąd zwrócił uwagę, że z istoty odpowiedzialności solidarnej wynika, iż oboje dłużnicy odpowiadają za dług związany ze wspólnym mieniem do pełnej jego wysokości, chyba że umówiono się inaczej.</p> <p>Sąd miał na względzie, że pomimo, że pozwana wynajmowała mieszkanie od 2018 roku w innej miejscowości, to jednak nadal przysługuje jej spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">Z.</span>. Z tego względu, zgodnie z art. 4 ust. 6 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych odpowiada ona solidarnie z <span class="anon-block">M. W.</span> za zadłużenie w opłatach dochodzonych przez powódkę i zgodnie z zasadą odpowiedzialności solidarnej jest zobowiązana za te długi.</p> <p>Sąd w wyroku zastrzegł, że odpowiedzialność pozwanej jest solidarna z odpowiedzialnością <span class="anon-block">M. W.</span> wynikającą z nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 24 sierpnia 2022 roku wydanego przez Referendarza w Sadzie Rejonowym w Zabrzu w sprawie o sygnaturze akt I Nc 2015/22. W orzecznictwie podnosi się, że w sentencji wyroku zasądzającego należność od jednego lub więcej pozwanych, którzy odpowiadają solidarnie z inną osobą, dopuszczalne jest umieszczenie wzmianki o tej solidarności tylko wtedy, gdy w stosunku do tej osoby zapadł już wcześniej prawomocny wyrok zasądzający od niej tę samą należność. Sąd zwrócił uwagę, że w braku bowiem takiej wzmianki mogłaby zachodzić - przy istnieniu kilku tytułów egzekucyjnych - obawa, że wbrew istocie solidarności, polegającej na tym, iż zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 366;art. 366 § 1)">art. 366 § 1 k.c.</a>), ta sama należność byłaby kilkakrotnie uiszczona.</p> <p>Sąd uznał, że powódka udowodniła swoje żądanie co do zasady jak i co do wysokości albowiem przedstawiła kartotekę księgową za lata 2021 - 2022, jak również uchwałę nr 104/<span class="anon-block"> (...)</span> Rady Nadzorczej GSM <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">Z.</span> z dnia 8 lipca 2021 roku w sprawie zatwierdzenia zaliczek na centralne ogrzewanie, cwu oraz gaz i uchwałę nr 118/<span class="anon-block"> (...)</span> Rady Nadzorczej GSM <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">Z.</span> z dnia 4 listopada 2021 roku w sprawie zatwierdzenia nowych stawek czynszu oraz pokrycia kosztów związanych z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości wspólnych, zatwierdzenia nowych stawek opłat na fundusz remontowy. Powódka przedstawiła również dokumenty w postaci szczegółowych naliczeń za miesiące marzec – lipiec 2022 roku, jak również notę odsetkową. Sąd stwierdził, że z dokumentów tych wynikał sposób dokonanych przez powódkę wyliczeń opłat eksploatacyjnych obejmujących żądanie pozwu i ich wysokość. Strona pozwana nie przedłożyła przy tym żadnego dowodu wskazującego na to, że dokonane przez powódkę wyliczenia były nieprawidłowe.</p> <p>O odsetkach, w tym skapitalizowanych, Sąd orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481;art. 481 § 1;art. 481 § 2)">art. 481 § 1 i 2 k.c.</a>, uznając, że są one należne od daty wniesienia pozwu.</p> <p>Sąd nadto uznał, że w niniejszej sprawie uzasadniony wypadek zachodzi Zgodnie z treścią przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 320)">art. 320 k.p.c.</a> w szczególnie, a ponadto strony procesu zgodnie wnosiły o rozłożenie należności na raty, dlatego zasądzoną należność w punkcie 2 wyroku rozłożono na raty.</p> <p>O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 k.p.c.</a> stwierdzając, że sytuacja majątkowa i rodzinna pozwanej dawała podstawę do nieobciążania jej kosztami procesu w niniejszym postępowaniu.</p> <p>Wobec reprezentowania pozwanej przez pełnomocnika z urzędu w osobie adw. <span class="anon-block">J. K.</span>, Sąd w punkcie 4 wyroku, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820160124" title="Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze - Dz. U. z 1982 r. Nr 16, poz. 124 (art. 29;art. 29 ust. 1)"> <span class="underline"> <!-- -->art. 29 ust. 1</span> ustawy z dnia 26 maja 1982 roku Prawo o adwokaturze</a> (Dz. U. z 2009 r. Nr 146, poz. 1188 t.j.) i § 2 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie przyznał pełnomocnikowi kwotę 270 zł powiększoną o podatek VAT w kwocie 62,10 zł, co dało łącznie 332,10 zł.</p> <p>Apelację od tego orzeczenia wniosła pozwana.</p> <p>Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, co miało wpływ na wynik postępowania poprzez przyjęcie, iż powód w sposób wystarczający wykazał swoje roszczenie.</p> <p>Nadto zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na wynik postępowania, polegający na przyjęciu, iż pozwana <span class="anon-block">I. W.</span> winna ponosić opłaty za media w lokalu, w którym nie zamieszkuje od 2018r.</p> <p>Na tych podstawach wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa w całości ewentualnie o uchylenie wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, jak również zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, a na wypadek uwzględnienia powództwa przyznanie z sum budżetowych Skarbu Państwa- Sądu Rejonowego w Zabrzu wynagrodzenia na rzecz pełnomocnika wedle norm przepisanych za pomoc prawną udzieloną pozwanej z urzędu w postępowaniu apelacyjnym, ponieważ koszty te nie zostały pokryte przez pozwaną w całości czy w części.</p> <p>W odpowiedzi na apelację powód wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od pozwanej na jego rzecz kosztów postępowania odwoławczego.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja jako bezzasadna podlegała oddaleniu.</p> <p>W pierwszej kolejności należy zauważyć, że niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym i z tego względu zgodnie z przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 505(13);art. 505(13) § 2)">art. 505^{<!-- -->13} § 2 k.p.c.</a>, jeżeli sąd drugiej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, uzasadnienie wyroku tego sądu powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. Sytuacja opisana w cytowanym przepisie miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, bowiem Sąd Okręgowy, po dokonaniu analizy stanu faktycznego sprawy, przyjmuje za własne ustalenia Sądu I instancji stanowiące podstawę faktyczną rozstrzygnięcia przyjętego w zaskarżonym wyroku. Ponadto Sąd Okręgowy miał także na uwadze, iż w postępowaniu uproszczonym zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 505(9);art. 505(9) § 1(1))">art. 505^{<!-- -->9} § 1^{<!-- -->1}k.p.c.</a> apelację można oprzeć tylko na zarzutach naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, bądź naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Tym samym w ramach niniejszego uzasadnienia poprzestać należy jedynie na odniesieniu się do zarzutów apelacji, które są całkowicie nietrafne i chybione.</p> <p>Skuteczność zarzutu dokonania przez sąd pierwszej instancji błędnych ustaleń faktycznych, uzależniona jest więc od wykazania, że sąd ten wadliwie ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a tym samym naruszył <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> </p> <p>Wskazać zatem należy, że <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233 k.p.c.</a> odnosi się wprost do oceny dowodów wskazując, według jakich kryteriów winna być ona przeprowadzona. Wyraża zasadę swobodnej oceny dowodów stanowiąc w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233 § 1)">§ 1</a>, że Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału.</p> <p>Skuteczne naruszenie zasady z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> następuje w sytuacji uchybienia przez Sąd zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, które wyłącznie mogą zostać przeciwstawione uprawnieniu Sądu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. W szczególności apelant powinien wskazać, jakie kryteria oceny naruszył sąd przy ocenie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłusznie im je przyznając (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2001r., sygn. akt IV CKN 970/00; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2001r., sygn. akt II CKN 588/99; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2002 r., sygn. akt II CKN 572/99). Oznacza to, że jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Z tego wynika, że tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo-skutkowych, to przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 września 2002r., II CKN 817/00).</p> <p>Nie można również pominąć, iż same, nawet poważne wątpliwości co do trafności oceny dokonanej przez sąd pierwszej instancji, jeżeli tylko nie wykroczyła ona poza granice zakreślone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a>, nie powinny stwarzać podstawy do zajęcia przez sąd drugiej instancji odmiennego stanowiska (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2012r., I UK 347/11).</p> <p>Mając na względzie powyższe, apelując, stawiając zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a>, jest obowiązany wykazać, że Sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Tymczasem, z treści apelacji takie uchybienie nie zostało wskazane, a jedynie, że pozwana nie zgadza się z ponoszeniem odpowiedzialności za opłaty za utrzymanie lokalu z którego ona nie korzysta. Niemnie jednak, Sąd I instancji w sposób wyraźny wskazał, że jej odpowiedzialność ma oparcie w odpowiedzialności solidarnej.</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 366;art. 366 § 1)">art. 366 § 1 k.c.</a>, kilku dłużników może być zobowiązanych w ten sposób, że wierzyciel może żądać całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych (solidarność dłużników). Zgodnie natomiast z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 369)">art. 369 k.c.</a> zobowiązanie jest solidarne, jeżeli to wynika z ustawy lub z czynności prawnej. Mając na względzie treść tego przepisu wskazać należy, że Sąd I instancji prawidłowo wskazał, że odpowiedzialność solidarna pozwanej ma umocowanie w ustawie.</p> <p>Zgodnie z 4 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010040027" title="Ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych - Dz. U. z 2001 r. Nr 4, poz. 27 (ust. 1)">ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych</a> członkowie spółdzielni, którym przysługują spółdzielcze prawa do lokali, są obowiązani uczestniczyć w pokrywaniu kosztów związanych z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na ich lokale, eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości stanowiących mienie spółdzielni przez uiszczanie opłat zgodnie z postanowieniami statutu. Ponadto osoby niebędące członkami spółdzielni, którym przysługują spółdzielcze własnościowe prawa do lokali, są obowiązane uczestniczyć w pokrywaniu kosztów związanych z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na ich lokale, eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości stanowiących mienie spółdzielni przez uiszczanie opłat na takich samych zasadach, jak członkowie spółdzielni (art. 4 ust. 1^{<!-- -->1} tej ustawy). Za opłaty, o których mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010040027" title="Ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych - Dz. U. z 2001 r. Nr 4, poz. 27 (ust. 1;ust. 2;ust. 4)">ust. 1-2 i 4</a>, odpowiadają solidarnie z członkami spółdzielni, właścicielami lokali niebędącymi członkami spółdzielni lub osobami niebędącymi członkami spółdzielni, którym przysługują spółdzielcze własnościowe prawa do lokali, osoby pełnoletnie stale z nimi zamieszkujące w lokalu, z wyjątkiem pełnoletnich zstępnych pozostających na ich utrzymaniu, a także osoby faktycznie korzystające z lokalu (por. art. 4 ust. 6 tej ustawy). Z ostatniego przepisu niewątpliwie wynika, że odpowiedzialność za ponoszenie opłat jest niezależna od korzystania z lokalu mieszkalnego, a zatem pozwana <span class="anon-block">I. W.</span> jest odpowiedzialna solidarnie za uiszczanie tych opłat, a zatem, jak wynika z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 366;art. 366 § 1)">art. 366 § 1 k.c.</a> wierzyciel mógł domagać się domagać od pozwanej zapłaty zaległych opłat.</p> <p>Na marginesie należy nadto wskazać, że przyjęcie przez Sąd odpowiedzialności pozwanej wynikało z prawidłowo zastosowania normy prawnej, a nie, jak wskazuje pozwana w apelacji, z błędu w ustaleniach faktycznych, gdyż wskazywana przez nią okoliczności, nie była kwestionowana w ustaleniach faktycznych.</p> <p> <strong> <!-- -->Z tych względów apelacja podlegała oddaleniu na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 k.p.c.</a> Sąd Okręgowy odstąpił od obciążenia pozwanej kosztami postępowania odwoławczego, ze względu na sytuację majątkową i rodzinną pozwanej, jak również brak dostatecznego rozeznania przez pozwaną źródeł jej odpowiedzialności za ponoszenie opłat z tytułu przysługującego jej spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">Z.</span>, pomimo przyznania jej pełnomocnika z urzędu. </strong> </p> <p> <em> <!-- -->SSO Andrzej Dyrda</em> </p> </div>