II GSK 1825/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędzia NSA Andrzej Kuba (spr.) Sędzia NSA Zofia Przegalińska Protokolant Anna Ważbińska po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia [..] października 2010 r. sygn. akt [..] w sprawie ze skargi E. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [..] maja 2010 r. nr [..] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od E. K. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 1.800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 października 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1474/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E.K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej. Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia. Podczas kontroli drogowej, która odbyła się dnia [...] września 2009 r. przy ul. M. w W. zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki M. o nr rejestracyjnym [...] z naczepą marki B. o nr rejestracyjnym [...]. Powyższy zespół pojazdów był kierowany przez Pana A.M. w imieniu oraz na rzecz skarżącej. Podczas tej kontroli stwierdzono: przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych, przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t, dla potrójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep przy odległości pomiędzy osiami składowymi naczep, większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m, 3. przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu członowego lub zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy, zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem 13 marca 2003 r. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego - organ I instancji -decyzją, nałożył karę pieniężną w wysokości 20500 złotych. Skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Główny Inspektor Transportu Drogowego - organ II instancji - decyzją z [...] maja 2010 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13 g ust. 1 i Ib pkt 1, art. 40 c, art. 41 ust. 4, 5 i 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) - dalej udp. oraz Ip. 6 pkt 6 lit. d) i e), Ip. 6 pkt 7 lit. d) i e), Ip. 9 pkt 11 lit. b) załącznika nr 2 do w/w ustawy, art. 64 ust. 1 ustawy Sygn. akt II GSK 1825/11 z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) - dalej Prd., po rozpatrzeniu odwołania E.K. - skarżącej - od decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego - organ I instancji - z dnia [...] listopada 2009 r., dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 20500 złotych, utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że art. 40c udp. ustawy w przypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego (...) ma prawo wymierzenia i pobrania kary pieniężnej (...). Organ ten wskazuje, że stosownie do art. 41 ust. 4 i 5 udp. ustawy wykaz dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t oraz wykaz dróg krajowych i dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, ustalone zostały rozporządzeniami Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. (odpowiednio: Dz. U. Nr 219, poz. 1860 i poz. 1861). Ulica S. w M.D. nie leży w ciągu dróg w tych rozporządzeniach wymienionych. Zastosowanie znajduje więc przepis art. 41 ust. 6 udp., w myśl którego drogi inne niż określone na podstawie ust. 4 i 5 stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. Organ II instancji uznaje, że w przypadku potrójnych osi pojazdów silnikowych, przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 i nie większej niż 1,4 m dopuszczalna jest maksymalna suma nacisków osi do 21,8 t, w myśl zapisów Ip. 6 pkt. 6 załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych. W załączniku tym określone są wysokości kar pieniężnych (o których mowa w powołanym wyżej art. 13g ust. 1 udp.), za przekroczenie dopuszczalnej masy oraz dopuszczalnych nacisków osi na drogach. Zdaniem organu li instancji w przypadku pojazdu członowego lub zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy, zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem 13 marca 2003 r. dopuszczalna masa całkowita wynosi do 42 t włącznie, w myśl zapisów Ip. 9 pkt 11 załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych. W załączniku tym określone są wysokości kar pieniężnych (o których mowa w powołanym wyżej art. 13g ust. 1 udp.), za przekroczenie dopuszczalnej masy oraz dopuszczalnych nacisków osi na drogach. Sygn. akt II GSK 1825/11 Nadto organ II instancji wskazał, że miejsce ważenia legitymuje się protokołem z pomiaru pochylenia terenu, z dnia [...] czerwca 2009 r., który zatwierdza stanowisko do ważenia pojazdów. Pojazd został zważony przy pomocy nieautomatycznych wag przenośnych do pomiarów statycznych o nr fabrycznych [...] i [...]. Obie wagi legitymowały się w chwili kontroli ważnymi deklaracjami zgodności wydanymi przez Urząd Miar i Kontroli Metrologicznej Badenii Wirtembergii dnia [...] maja 2008 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...], którego kierowca nie podpisał, nie wnosząc jednocześnie do niego żadnych uwag. Pojazd zważono jednokrotnie, kierowca nie wnosił o powtórne ważenie pojazdu. W wyniku ważenia oraz pomiarów pojazdu stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm. Wysokość kar za przekroczenie dopuszczalnej masy pojazdów oraz dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t, określona jest w załączniku nr 2 do ustawy o drogach publicznych. Kary te zostały szczegółowo opisane w decyzji. W niniejszej sprawie kary wynoszą: * za przekroczenie nacisku dla pojedynczej osi napędowej: 3900zł (1200+3x900) * za przekroczenie nacisku dla potrójnej osi: 16000 zł (9000+7000) * za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej: 600 zł razem: 20500 zł. Organ II instancji rozważywszy argumenty skarżącej nie znalazł podstaw do ich uwzględnienia. Zgodnie z cytowanym wyżej art. 64 ust. 1 Prd. już sam ruch pojazdu nienormatywnego po danej drodze publicznej wymaga zezwolenia. A zatem, przewoźnik przed rozpoczęciem przejazdu winien zbadać, czy pojazd odpowiada określonym normom. Dopracowanie się sprawnego systemu załadunku pojazdów, tak by nie były przekraczane normy wymagane przepisami o drogach publicznych, leży zdaniem organu w interesie profesjonalnego przewoźnika, bowiem to właśnie przewoźnik jest odpowiedzialny za ewentualne naruszenia tych regulacji. Ustawa Prawo o ruchu drogowym w art. 61 wyraźnie precyzuje w jaki sposób należy dokonywać załadunku i tak ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę wskazał, że podstawę Sygn. akt II GSK 1825/11 faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych, przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t, dla potrójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep przy odległości pomiędzy osiami składowymi naczep, większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m, przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu członowego lub zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy, zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem [...] marca 2003 r. Miejsce ważenia legitymuje się protokołem z pomiaru pochylenia terenu, z dnia [...] czerwca 2009 r., który zatwierdza stanowisko do ważenia pojazdów. Pojazd został zważony przy pomocy nieautomatycznych wag przenośnych do pomiarów statycznych o nr fabrycznych [...] i [...]. Obie wagi legitymowały się w chwili kontroli ważnymi deklaracjami zgodności wydanymi przez Urząd Miar i Kontroli Metrologicznej Badenii Wirtembergii dnia [...] maja 2008 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...], którego kierowca nie podpisał, nie wnosząc jednocześnie do niego żadnych uwag. Pojazd zważono jednokrotnie, kierowca nie wnosił o powtórne ważenie pojazdu. Sąd wskazał, że w wyniku ważenia oraz pomiarów pojazdu stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm: nacisk 10,73 t na pojedynczej osi napędowej - przekroczenie o 2,73 t; nacisk 27,24 t na potrójnej osi - przekroczenie o 5,441; masa zespołu pojazdów 45,03 t - przekroczenie o 3,03 t; przewoźnik nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Wysokość kar za przekroczenie dopuszczalnej masy pojazdów oraz dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t, określona jest w załączniku nr 2 do ustawy o drogach publicznych. Kary te wynoszą odpowiednio: Lp. 6: Za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8,01: Sygn. akt II GSK 1825/11 - pkt 6 - dla potrójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 mi nie większej niż 1,4 m o sumie nacisków osi: -lit. d) powyżej 24,81 do 26,3t 9000 zł -lit. e) za każde rozpoczęte przekroczenie o 1,51 powyżej 26,3 t dodatkowo: 7000 zł * pkt 7 - dla pojedynczej osi napędowej pojazdu silnikowego o nacisku osi: -lit.d) powyżej 9,01 do 9,51: 1200 zł * lit. e) za każde rozpoczęte przekroczenie o 0,5 t powyżej 9,51 dodatkowo: 900 zł Lp. 9: Za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej: -pkt 11 pojazdu członowego lub zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy, zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem 13 marca 2003 r: -lit. b) powyżej 42,01 do 52,01 : 600 zł W niniejszej sprawie kary wynoszą: * za przekroczenie nacisku dla pojedynczej osi napędowej: 3900zł (1200+3x900) * za przekroczenie nacisku dla potrójnej osi: 16000 zł (9000+7000) * za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej: 600 zł razem: 20500 zł. Stosownie do art. 64 ust. 1 Prd., ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, albo którego wymiary lub masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. Zgodnie art. 64 ust. 1 ustawy Prd. już sam ruch pojazdu nienormatywnego po danej drodze publicznej wymaga zezwolenia. A zatem, przewoźnik przed rozpoczęciem przejazdu winien zbadać, czy pojazd odpowiada określonym normom. Ustawa Prawo o ruchu drogowym w art. 61 wyraźnie precyzuje w jaki sposób należy dokonywać załadunku: Sąd wskazał, że w myśl art. 13g ust. 1 udp., za przejazd pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu, wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 13g ust. Ib pkt 1 udp., powyższą karę nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Sygn. akt II GSK 1825/11 Zgodnie z art. 40c udp. w przypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalna masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego (...) ma prawo wymierzenia i pobrania kary pieniężnej (...). Stosownie do art. 41 ust. 4 i 5 w/w. ustawy wykaz dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t oraz wykaz dróg krajowych i dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, ustalone zostały rozporządzeniami Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. (odpowiednio: Dz. U. Nr 219, poz. 1860 i poz. 1861). Ulica S. w M.D. nie leży w ciągu dróg w tych rozporządzeniach wymienionych. Zastosowanie znajduje więc przepis art. 41 ust. 6, w myśl którego drogi inne niż określone na podstawie ust. 4 i 5 stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. W przypadku potrójnych osi pojazdów silnikowych, przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 i nie większej niż 1,4 m dopuszczalna jest maksymalna suma nacisków osi do 21,8 t, w myśl zapisów Ip. 6 pkt. 6 załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych. W załączniku tym określone są wysokości kar pieniężnych (o których mowa w powołanym wyżej art. 13g ust. 1 udp.), za przekroczenie dopuszczalnej masy oraz dopuszczalnych nacisków osi na drogach. W przypadku pojazdu członowego lub zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy, zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem 13 marca 2003 r. dopuszczalna masa całkowita wynosi do 42 t włącznie, w myśl zapisów Ip. 9 pkt 11 załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych. W załączniku tym określone są wysokości kar pieniężnych (o których mowa w powołanym wyżej art. 13g ust. 1 udp.), za przekroczenie dopuszczalnej masy oraz dopuszczalnych nacisków osi na drogach. Co do zarzutu skarżącej dotyczącej braku dowodów na powstałe naruszenia Sąd zauważył, że takim dowodem jest protokół kontroli, który zgodnie z przepisem art. 76 Kpa jest dokumentem urzędowym, i jest potwierdzeniem tego co zostało w nim zapisane. Stosownie do treści art. 74 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm,), z przeprowadzonych czynności kontrolnych inspektor sporządza protokół kontroli. Protokół podpisują Sygn. akt II GSK 1825/11 inspektor i kontrolowany. Odmowę podpisania protokołu przez kontrolowanego kontrolujący odnotowuje w protokole kontroli i podaje jej przyczynę. Oryginał protokołu kontroli zatrzymuje kontrolujący, a kopię doręcza się kontrolowanemu kierowcy, przedsiębiorcy lub podmiotowi wykonującemu przewóz drogowy. Do protokołu kontroli kontrolowany może wnieść zastrzeżenia. Z czynności kontrolnych zawsze sporządza się protokół kontroli, którego kopia jest wręczana kontrolowanemu. Odmowa podpisania protokołu przez kierowcę nie zmniejsza jego wartości dowodowej. Nie sposób zgodzić się również z tezą skarżącej dotyczącą braku informacji na temat osób przeprowadzających kontrolę. W rozpatrywanym przypadku pojazd został skontrolowanych przez pracowników zarządcy drogi w obecności inspektora transportu drogowego. Wszystko odbyło się zgodnie z obowiązującymi przepisami, nie ma więc mowy o bezprawnym zatrzymaniu oraz przeprowadzeniu kontroli przez osoby nieupoważnione (gdyż upoważnienie wynika z treści wspomnianego art. 129 ustawy Prawo o ruchu drogowym). Konstatując Sąd wskazał, że pojazd został zważony przy pomocy legalizowanej wagi, na stanowisku zatwierdzonym przez zarządcę drogi po uprzednim dokonaniu pomiarów przez uprawnionego geodetę. Zarówno świadectwo legalizacji wagi jak i protokół zatwierdzenia stanowiska ważenia zostały okazane kierowcy. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 2a ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (Dz.U. z 2004 r., Nr 243, poz. 2441) przyrządy pomiarowe wprowadzone do obrotu w państwach członkowskich Unii Europejskiej, zgodnie z dyrektywami Unii Europejskiej, dopuszcza się do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (przepis ten obowiązuje w Polsce od maja 2004r.). Tak więc ważne deklaracje zgodności wydane przez Urząd Miar i Kontroli Metrologicznej Badenii Wirtembergii dnia [...] maja 2008 r. nie mogą być kwestionowane. Strona została pouczona o możliwości przeglądania akt oraz o prawie do wypowiedzenia się w sprawie w terminie 7 dni od dnia zawiadomienia o wszczęciu postępowania. Stronę pouczono również, iż w przypadku braku odpowiedzi na wezwanie decyzja zostanie wydana w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy. Mimo to strona nie skorzystała ze swoich uprawnień choć decyzję wydano po ponad dwóch miesiącach od zawiadomienia jej o wszczęciu postępowania. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą Sygn. akt II GSK 1825/11 sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § Kpa.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 Kpa. E.K. złożyła skargę kasacyjną, w której zaskarżyła wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Wnosząca skargę kasacyjną wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. Na podstawie art. 174 pkt 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaskarżonemu wyrokowi wnoszący skargę kasacyjną zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez: 1. naruszenie art. 61 ust. 1, art. 61 ust. 2 pkt 1, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym, § 5 ust. 1 pkt 3 lit. b, 5 ust. 1 pkt 3a, § 5 ust. 1 pkt 4a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. i w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1-2, art. 40c ust. 1 art. 41 ust. 6 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o drogach publicznych poprzez ich niewłaściwe zastosowanie z sytuacji, gdy okoliczności niniejszej sprawy nie dają jakichkolwiek podstaw do nałożenia kary pieniężnej określonej w tych przepisach, Na podstawie art. 174 pkt 2 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaskarżonemu wyrokowi wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła naruszenie prawa procesowego poprzez: 1. naruszenie przepisów prawa postępowania administracyjnego poprzez błędne zastosowanie art. 6, 7, 8, 10, 77, 80, 81 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) poprzez błędne ustalenia, że zaistniały okoliczności uprawniające do nałożenia na mnie kary pieniężnej i to w wysokości określonej w Sygn. akt II GSK 1825/11 zaskarżonej decyzji, podczas gdy w zebranym w niniejszej sprawie materiale dowodowym brak jest jakichkolwiek dowodów na potwierdzenie tych okoliczności, a organ nie przeprowadził postępowania w sposób prawidłowy i obiektywny, naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez błędne zastosowanie art. 6, 7, 77, 80, 81 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) poprzez nie przeprowadzenie pełnego i wyczerpującego postępowania dowodowego, uniemożliwienie mi złożenia w toku sprawy jakichkolwiek wyjaśnień oraz wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący zawał argumenty na poparcie powyższych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga kasacyjna nie może być uwzględniona, bowiem zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie niniejszej nie występują przesłanki nieważności z art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zarzutów i twierdzeń strony skarżącej o naruszeniu w zaskarżonym wyroku przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art.. 6, 7, 8, 10, 77 § 1, 80, 81 i 107 § 1 k.p.a., dokonując prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, znajdującego odzwierciedlenie w protokole kontroli pojazdu sporządzonego przez Inspektora transportu drogowego nr [...]. Zarówno użyte do ważenia pojazdu urządzenie pomiarowe oraz protokół kontroli nie może być skutecznie kwestionowane przez skarżącego, gdyż organ orzekający a także Sąd I instancji w sposób szczegółowy ustosunkowały się do podnoszonych zarzutów. Sąd słusznie zaakcentował, że pojazd został zważony przy pomocy legalizowanej wagi, na stanowisku zatwierdzonym przez zarządcę drogi po uprzednim dokonaniu pomiarów przez uprawnionego geodetę. Zarówno świadectwo legalizacji wagi jak i protokół zatwierdzenia stanowiska ważenia zostały okazane kierowcy. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 2a ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Sygn. akt II GSK 1825/11 Prawo o miarach (Dz.U. z 2004 r., Nr 243, poz. 2441) przyrządy pomiarowe wprowadzone do obrotu w państwach członkowskich Unii Europejskiej, zgodnie z dyrektywami Unii Europejskiej, dopuszcza się do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (przepis ten obowiązuje w Polsce od maja 2004r.). Zatem słusznie Sąd pierwszej instancji wywiódł, że ważne deklaracje zgodności wydane przez Urząd Miar i Kontroli Metrologicznej Badenii Wirtembergii dnia [...] maja 2008 r. nie mogą być kwestionowane. Zatem skoro użyta do ważenia waga posiada ważne świadectwo legalizacyjne, używana jest zgodnie z instrukcją obsługi to nie ma podstaw do kwestionowania wyników tego ważenia. W kwestii przeprowadzenia czynności kontrolnych oraz sporządzenia z nich protokołu argumentacja Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest w pełni przekonywująca. Kontrola została przeprowadzona przez osoby uprawnione do przeprowadzania kontroli tj. pracowników zarządcy drogi w obecności inspektora transportu drogowego. Upoważnienie do przeprowadzania kontroli wynika z art. 129 ustawy Prawo o ruchu drogowym, co słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, tym samym niezasadny jest zarzut niewyjaśnienia kwestii uprawnień osób przeprowadzających kontrolę. Słusznie Sąd pierwszej instancji wywiódł, że sam fakt odmowy podpisania protokołu kontroli przez kierowcę nie zmniejsza jego wartości dowodowej. Nie ma racji skarżący, iż samego tylko faktu niepodpisania przez kierowcę protokołu kontroli należy wywieść, iż nie zgadza się on z jego treścią. Ustawa o transporcie drogowym daje mu takie prawo. Nie przesądza to jeszcze w żaden sposób, że kontrolowany kwestionuje jego treść, tym bardziej, że miał on możliwość zgłoszenia uwag do przebiegu kontroli, czego jednak nie zrobił. W toku kontroli ustalono, w wyniku ważenia oraz pomiarów pojazdu następujące naruszenia dopuszczalnych norm: nacisk 10,73 t na pojedynczej osi napędowej - przekroczenie o 2,73 t; nacisk 27,24 t na potrójnej osi - przekroczenie o 5,441; masa zespołu pojazdów 45,03 t - przekroczenie o 3,03 t; nadto przewoźnik nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Powyższe ustalenia zostały wykazane w protokole, do którego nie zostały zgłoszone żadne zastrzeżenia i jako dokument urzędowy stanowi potwierdzenie tego co zostało w nim zawarte. Zasadnie Sąd ! instancji uznał, że organ wywiązał się w pełni z obowiązku rzetelnego przeprowadzenia postępowania dowodowego i dysponował materiałem dowodowym, który został wszechstronnie oceniony zgodnie z wymogami kodeksu Sygn. akt II GSK 1825/11 postępowania administracyjnego. Skoro brak jest podstaw do kwestionowania ustaleń faktycznych dokonanych przez organ, zaakceptowanych przez Sąd I instancji, gdyż zostały one poczynione bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to zarzuty skargi kasacyjnej oparte na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. nie mogły być uwzględnione. Nie jest zasadny również ostatni zarzut skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a mianowicie naruszenie prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1, art. 61 ust. 2 pkt 1, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, § 5 ust. 1 pkt 3 lit. b, 5 ust. 1 pkt 3a, § 5 ust. 1 pkt 4a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1-2, art. 40c ust. 1 art. 41 ust. 6 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o drogach publicznych. Sąd pierwszej instancji rozpoznając skargę na decyzję organu odwoławczego w zakresie zarzutów niezastosowania i błędnej wykładni powyższych przepisów prawa materialnego uznał, iż organy właściwie zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą i nie znalazł podstaw do uznania, że organ niewłaściwie je zastosował. Z tych wszystkich przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i dlatego orzekł jak w sentencji wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego uzasadnia przepis art. 204 pkt 1 p.p.s.a.