II SA/Wa 770/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi J. H. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o zdolności do pełnienia czynnej służby wojskowej uchyla zaskarżone orzeczenie UZASADNIENIE Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga J. H. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. w przedmiocie zdolności do czynnej służby wojskowej. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: W dniu [...] października 2019 r. Wojskowy Komendant Uzupełnień w [...] skierował J. H. (dalej: "orzekany", "skarżący") na badanie przez wojskową komisję lekarską w celu ustalenia aktualnej zdolności do służby w jednostkach Wojsk Obrony Terytorialnej. Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] października 2019 r. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...] (dalej: "RWKL", "Komisja I instancji"), działając na podstawie art. 30a ust 1 i 2 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1541), "u.p.o.o.", oraz § 8 i § 9, w związku z § 3 oraz § 10 i § 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 stycznia 2018 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2018 r., poz. 258), dalej: "rozporządzenie MON z dnia 24 stycznia 2018 r.", § 5 i § 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. z 2012r., poz. 1013 ze zm.), dalej: "rozporządzenie MON z dnia 24 sierpnia 2012 r.", orzekła, że J. H. jest niezdolny do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju w jednostkach WOT, z wyjątkiem niektórych stanowisk służbowych przeznaczonych dla terytorialnej służby wojskowej - kategoria D. W punkcie 9 ww. orzeczenia RWKL rozpoznała u orzekanego: 1) znaczną [...] - § 44 pkt 11, 2) [...] - § 13 pkt 3, 3) okresowy [...] - § 30 pkt 4. Uzasadniając podjęte orzeczenie RWKL wskazała, iż stwierdzone rozpoznanie (pkt 1) powoduje niezdolność do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju w jednostkach WOT, z wyjątkiem niektórych stanowisk służbowych przeznaczonych dla terytorialnej służby wojskowej - na podstawie wykazu stanowiącego załącznik nr 2 rozporządzenia MON z dnia 24 stycznia 2018 r., w grupie badanych I obejmujących kandydatów i żołnierzy terytorialnej służby wojskowej. Schorzenie wymienione w pkt 1 rozpoznania stwierdzono na podstawie konsultacji internistycznej z dnia [...] października 2019 r. Orzeczenie opracowano na podstawie dokumentacji diagnostyczno-leczniczej oraz aktualnych badań specjalistycznych. Pismem z dnia [...] listopada 2019 r. J. H. złożył odwołanie od ww. orzeczenia wnosząc o jego uchylenie w całości i orzeczenie zdolności do służby w jednostkach WOT - kategoria A, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy RWKL w [...] do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazał, że organ błędnie zastosował § 44 pkt 11 załącznika nr 2 rozporządzenia MON z dnia 24 stycznia 2018 r., bowiem przepis ten dotyczy "przewlekłej hiperbilirubinemii bez innych cech nieprawidłowej funkcji [...]". W aktach sprawy znajdują się natomiast wyłącznie wyniki jednorazowego badania krwi, świadczące o podwyższonym poziomie [...]. Jednorazowe badanie nie stanowi miarodajnej podstawy do stwierdzenia, że zachodzi "przewlekła", czyli długotrwała hiperbilirubinemia. Jest to diagnoza nieuzasadniona. Rzeczone badanie stanowi co najwyżej podstawę do stwierdzenia, że może zachodzić przypadek okresowej [...] (§ 44 pkt 10), która nie stanowi o niezdolności do służby wojskowej w jednostkach WOT (kategoria "A" w Grupie I). Ten właśnie przepis powinien stanowić podstawę orzeczenia w niniejszej sprawie. Powołanym na wstępie orzeczeniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w [...] (dalej: "CWKL", "Komisja II instancji"), powołując w podstawie prawnej m.in. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu CWKL wskazała, że rozpoznanie będące powodem niezdolności orzekanego do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju zostało ustalone przez RWKL na podstawie badania laboratoryjnego z dnia [...] października 2019 r., które wykazało wartość [...] całkowitej na poziomie 2,52 mg/dl (zakres referencyjny: < 1). W związku z treścią odwołania CWKL wezwała orzekanego na badanie weryfikujące. W dniu [...] stycznia 2020 r. wykonano ponowne badanie poziomu [...] całkowitej, które wykazało wartość 2,76 mg/dl (zakres referencyjny: < 1). Orzekany do wyników badań zleconych przez CWKL dołączył zaświadczenie lekarskie z dnia [...] października 2019 r., które zawiera następującą opinię: "Pacjent nie leczy się z powodu chorób przewlekłych. W oparciu o badanie laboratoryjne podejrzewam zespół [...]. W chwili obecnej wydolny krążeniowo - oddechowo". Orzekany złożył również "stanowisko dotyczące wyników badań" z dnia [...] stycznia 2020 r., w którym stwierdził, że: "podejrzewany zespół [...] nie jest żadnym stanem chorobowym i stanowi uwarunkowanie genetyczne, które nie ma negatywnego wpływu na sprawność psychofizyczną, a tym samym nie powinno stanowić przeszkody w odbywaniu przeze mnie służby wojskowej". Zdaniem CWKL, podejrzewany zespół [...] w istocie jest uwarunkowany genetycznie i nie wymaga leczenia, jednak osoby dotknięte tą dysfunkcją nie są uznane za zdrowe i choć nie muszą stosować żadnych specyfików farmakologicznych, to powinny stosować odpowiednią dietę i utrzymywać bezstresowy styl życia. Należy pamiętać, że do obowiązków żołnierza należy podnoszenie sprawności fizycznej. To są wielogodzinne treningi musztry, wielokilometrowe marsze w pełnym oporządzeniu (broń, plecak, maska przeciwgazowa itd.) oraz wiele innych zadań, którym nieodłącznie towarzyszy zwiększony wysiłek fizyczny i niejednokrotnie stres. Wzrost [...] nawet okresowy wywołany niekorzystnymi czynnikami zewnętrznymi, może powodować męczliwość, bóle głowy czy objawy dyspeptyczne. Powyższe oznacza, że RWKL prawidłowo rozpoznała "znaczną [...]" i dokonała właściwej kwalifikacji orzeczniczej tej nieprawidłowości według § 44 pkt 11. Obliguje to do określenia względem orzekanego niezdolności do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju w jednostkach WOT, z wyjątkiem niektórych stanowisk służbowych przeznaczonych dla terytorialnej służby wojskowej. Pismem z dnia 13 marca 2020 r. J. H. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe orzeczenie CWKL z dnia [...] stycznia 2020 r. wnosząc o jego uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że z objaśnień szczegółowych do § 44 pkt 11 załącznika nr 2 rozporządzenia MON z dnia 24 stycznia 2018 r. wynika, że ocena orzecznicza wymaga dokumentacji dotychczasowego leczenia szpitalnego lub w poradni specjalistycznej. W aktach sprawy brak jest dokumentacji leczenia szpitalnego. Skarżący nie został również skierowany do poradni specjalistycznej. Zaskarżona decyzja została więc wydana z naruszeniem prawa. Skarżący podniósł nadto, że Komisja zdiagnozowała "znaczną [...]", podczas gdy rozporządzenie nie przewiduje takiego schorzenia jako podstawy wydania negatywnego orzeczenia. Przepis § 44 pkt 11, który został wskazany jako podstawa zaskarżonego orzeczenia, dotyczy "przewlekłej [...]". Jednakże nawet gdyby Komisja posłużyła się właściwą nomenklaturą, to i tak orzeczenie należałoby uznać za wadliwe. Nie wyjaśniła bowiem, w jaki sposób - na podstawie badań przeprowadzonych w toku postępowania - stwierdziła stan "przewlekłości", czyli długotrwałości omawianej dolegliwości, zwłaszcza, że zespół [...] wywołuje okresową, a nie przewlekłą [...]. Zgodnie natomiast z § 44 pkt 10 załącznika nr 2 do rozporządzenia MON z dnia 24 stycznia 2018 r. okresowa [...] nie stoi na przeszkodzie ustalenia kategorii A - zdolny do czynnej służby wojskowej. W odpowiedzi na skargę CWKL wniosła o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w zaskarżonym orzeczeniu. Podkreśliła, że rozpoznanie schorzenia jest podstawą jej klasyfikacji pod kątem rozstrzygnięcia o zdolności do służby wojskowej i jedynie do specjalistycznej wiedzy medycznej lekarzy orzeczników należy ocena, czy badany jest do tej służby zdolny a wiedza medyczna w tym przypadku służy do kwalifikacji stanu zdrowia do jednej z kategorii zdolności w ramach określonej grupy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie. Przepisy ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej przewidują dwa odrębne tryby orzekania o zdolności do służby wojskowej. Zasadą jest, iż określenie zdolności do czynnej służby wojskowej osób stawiających się do kwalifikacji wojskowej należy do kompetencji powiatowych i wojewódzkich komisji lekarskich (art. 26 ust. 1 u.p.o.o.). Natomiast wojskowe komisje lekarskie są właściwe do orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej: 1) osób o nieuregulowanym stosunku do służby wojskowej w okresie, kiedy nie urzęduje powiatowa komisja lekarska; 2) żołnierzy pełniących czynną służbę wojskową; 3) żołnierzy rezerwy; 4) osób przeniesionych do rezerwy niebędących żołnierzami rezerwy; 5) innych niż wymienione w pkt 1-4 osób, podlegających ze względu na wiek obowiązkowi służby wojskowej, które zgłosiły się ochotniczo do jej odbywania (art. 29 ust. 1 pkt 1 - 3 u.p.o.o.). Do wojskowej komisji lekarskiej kieruje - z urzędu lub na wniosek - wojskowy komendant uzupełnień, a w odniesieniu do żołnierzy pełniących czynną służbę wojskową - dowódca jednostki wojskowej (art. 29 ust. 2 u.p.o.o.). Tryb postępowania przed wojskowymi komisjami lekarskimi ma charakter szczególny i stanowi lex specialis wobec regulacji zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 851/14, publ. CBOSA). Wojskowe komisje lekarskie mają obowiązek przeprowadzić postępowanie w sposób zgodny z regulacjami zawartymi w rozporządzeniu w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, zaś w kwestiach tam nieuregulowanych winny stosować zasady ogólne rządzące postępowaniem administracyjnym. W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że kontrola sądowoadministracyjna orzeczeń wojskowych komisji lekarskich ma charakter ograniczony i sprowadza się do badania prawidłowości postępowania orzeczniczego pod względem formalnym. Sąd administracyjny nie jest bowiem uprawniony do kontroli dokonanego przez komisję rozpoznania w zakresie stwierdzonych schorzeń ani oceny fachowości przeprowadzonych badań lekarskich. W zakresie swoich uprawnień sąd administracyjny kontroluje natomiast, czy organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie, czy orzekały na podstawie kompletnego materiału dowodowego, jak również czy ustalony przez nie stan faktyczny znalazł odzwierciedlenie w orzeczeniu właściwej komisji lekarskiej. Zgodnie z § 14 rozporządzenia MON z dnia 24 stycznia 2018 r., orzeczenie o zdolności do czynnej służby wojskowej wojskowe komisje lekarskie wydają na podstawie badania lekarskiego i wyników badań specjalistycznych, a w razie potrzeby - także obserwacji szpitalnej, badania psychologicznego wykonywanego przez wojskowe pracownie psychologiczne, dokumentacji medycznej oraz informacji i dokumentów, o których mowa w § 6, obejmujących w szczególności: 1) opinię służbowo-lekarską uwzględniającą historię choroby, przebieg leczenia i jego wyniki oraz czynniki ryzyka na stanowisku służbowym zajmowanym przez żołnierza niezawodowego lub pełnionej przez niego funkcji wojskowej; 2) historie leczenia ambulatoryjnego i szpitalnego; 3) wyniki pomiarów czynników szkodliwych występujących w środowisku służby; 4) książeczkę zdrowia żołnierza niezawodowego; 5) informacje zawarte w pisemnym oświadczeniu żołnierza niezawodowego. W myśl § 16 ust. 1 ww. rozporządzenia, wojskowa komisja lekarska wydaje orzeczenie niezwłocznie po przeprowadzeniu niezbędnych badań lekarskich i skompletowaniu wymaganej dokumentacji. Orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej powinno zawierać w szczególności: rozpoznanie; ustalenie kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej; w razie stwierdzenia chorób i ułomności - określenie ich związku lub braku związku z czynną służbą wojskową. Orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w sprawie zdolności do czynnej służby wojskowej sporządza się według wzoru określonego w załączniku nr 5 do rozporządzenia (§ 17 ust. 1 i 4). Wojskowa komisja lekarska orzeka w składzie trzech lekarzy większością głosów składu orzekającego (§ 18 ust. 1 i 2). Od orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej wydanego w pierwszej instancji służy stronie odwołanie na zasadach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Odwołanie wnosi się do właściwej wojskowej komisji lekarskiej wyższego stopnia, za pośrednictwem komisji, która wydała orzeczenie, w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia (§ 22 ust. 1 i 2). Stosownie do § 23 ust. 1 - 3 rozporządzenia, wojskowa komisja lekarska rozpatruje odwołanie w składzie trzech lekarzy i orzeka większością głosów składu orzekającego. Rozpatrując odwołanie, komisja orzeka na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. W razie potrzeby wojskowa komisja lekarska może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną, a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia materiałów w sprawie. Z treści zaskarżonego orzeczenia wynika, iż CWKL zaaprobowała stanowisko RWKL w [...], zgodnie z którym skarżący został zaliczony do kategorii D - niezdolny do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju, z wyjątkiem niektórych stanowisk służbowych przeznaczonych do terytorialnej służby wojskowej (Zał. 2, Grupa I obejmująca kandydatów i żołnierzy terytorialnej służby wojskowej). Podstawę orzeczenia stanowiło rozpoznanie u skarżącego znacznej [...] i zakwalifikowanie tego schorzenia do § 44 pkt 11 załącznika nr 2 rozporządzenia MON z dnia 24 stycznia 2018 r. "Wykaz chorób i ułomności przy ocenie zdolności fizycznej i psychicznej do czynnej służby wojskowej oraz do pełnienia takiej służby poza granicami państwa". Pod tą pozycją wykazu opisana jest "przewlekła [...] bez innych cech nieprawidłowej funkcji [...]". W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia CKWL wskazała, że wyniki badań laboratoryjnych (z dnia: [...] października 2019 r. oraz [...] stycznia 2020 r.) oraz specyfika służby wojskowej obliguje komisję do określenia wskazanej powyżej kategorii D. Zaznaczyła, że wzrost bilirubiny, nawet okresowy, wywołany niekorzystnymi czynnikami zewnętrznymi, może powodować męczliwość, bóle głowy czy objawy dyspeptyczne. W tym miejscu zaznaczyć należy, że w objaśnieniach szczegółowych do § 44 pkt 1 - 17 Rozdziału XI załącznika nr 2 do rozporządzenia z dnia 24 stycznia 2018 r., które mają charakter normatywny, stwierdza się, że ocena orzecznicza wymaga dokumentacji dotychczasowego leczenia szpitalnego lub w poradni specjalistycznej. Tymczasem w materiale aktowym brak jest dokumentacji z leczenia szpitalnego lub w poradni specjalistycznej. Orzeczenie zostało wydane jedynie w oparciu o wskazane powyżej wyniki badań laboratoryjnych, które w istocie potwierdzają przekroczenie granicy normy [...] całkowitej, oraz badanie internistyczne przeprowadzone w dniu [...] października 2019 r. przez lekarza specjalistę chorób wewnętrznych i medycyny lotniczej, który rozpoznał " [...]" nie precyzując, czy ma ona charakter okresowy, czy przewlekły. CWKL w zaskarżonym orzeczeniu również nie odniosła się w żaden sposób do wskazówek metodologicznych zawartych w objaśnieniach szczegółowych do § 44 pkt 11. Jak wskazano powyżej, wojskowe komisje lekarskie mają obowiązek przeprowadzić postępowanie w sposób zgodny z regulacjami zawartymi w rozporządzeniu w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, zaś w kwestiach tam nieuregulowanych winny stosować ogólne zasady rządzące postępowaniem administracyjnym. Mają zatem obowiązek zebrania i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego co do wszystkich okoliczności istotnych (z którymi w świetle przepisów obowiązującego prawa związane są określone skutki prawne) oraz odzwierciedlenia zebranego w sprawie materiału dowodowego i dokonanych na jego podstawie ustaleń w uzasadnieniu orzeczenia. Ponadto regulacja § 16 rozporządzenia MON z dnia 24 stycznia 2018 r. pozwala ww. organom na prowadzenie postępowania w celu zebrania dokumentów medycznych niezbędnych do oceny zdolności do służby. Objaśnienia szczegółowe adresowane są wprawdzie do lekarzy diagnozujących poszczególne schorzenia w tego rodzaju sprawach, ale na podstawie kontroli zaskarżonego orzeczenia możliwe jest sprawdzenie przez Sąd, czy zawarte w nich wskazówki zostały w sposób właściwy zinterpretowane i zastosowane. Wszelkie ustalenia związane ze stanem zdrowia skarżącego są elementami stanu faktycznego sprawy, zaś kontrola prawidłowości ustaleń faktycznych organu jest jednym z podstawowych obowiązków sądu administracyjnego w ramach postępowania kontrolnego, prowadzonego na podstawie art. 3 § 1 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie zostały zgromadzone dokumenty, które mogłyby stanowić podstawę do ustalenia rozpoznania z § 44 pkt 11 załącznika nr 2 ww. rozporządzenia. Tym samym nie został wyjaśniony stan faktyczny sprawy w sposób adekwatny do podjęcia rozstrzygnięcia, a uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że zawarte w zaskarżonym orzeczeniu rozpoznanie z § 44 pkt 11 jest co najmniej przedwczesne, nie zostało bowiem poprzedzone oceną wymaganej dokumentacji dotychczasowego leczenia szpitalnego lub w poradni specjalistycznej. Jako takie nie mogło więc stanowić podstawy orzeczenia o niezdolności skarżącego do czynnej służby wojskowej, zwłaszcza wobec przedstawionego przez skarżącego zaświadczenia lekarskiego z poradni chorób wewnętrznych z dnia [...] października 2019 r., w którym stwierdzono: "pacjent nie leczy się z powodu chorób przewlekłych. W oparciu o badanie laboratoryjne podejrzewam zespół [...] (...)". Zauważyć także trzeba, co podnosił skarżący, że jak wynika z załącznika nr 2 do ww. rozporządzenia hiperbilirubinemia okresowa (§ 44 pkt 10) w przeciwieństwie do przewlekłej (§ 44 pkt 11), nie skutkuje niezdolnością do czynnej służby wojskowej (kategoria A). Przemawia to dodatkowo za koniecznością wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Konkludując Sąd stwierdza, że zaskarżone orzeczenie podlegało uchyleniu, bowiem zostało wydane z naruszeniem § 16 ust. 1 rozporządzenia MON z dnia 24 stycznia 2018 r., a także art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę CWKL uwzględnieni przedstawioną ocenę prawną. Weźmie pod uwagę powołane wyżej objaśnienia szczegółowe do § 44 pkt 11 rozporządzenia MON z dnia 24 stycznia 2018 r. Rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie podejmie na podstawie pełnego materiału dowodowego, który poddany zostanie wszechstronnej analizie i ocenie. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c p.p.s.a. oraz art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 347 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. Sąd nie stwierdził podstaw do zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania, bowiem skarżący korzystał z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych na mocy art. 239 § 1 pkt 1 lit. d p.p.s.a., nie był reprezentowany przez pełnomocnika, ani nie wykazał, aby poniósł inne koszty postępowania.